Bize Anlatılan Komünizm Başkaydı, Sahada Yaşanan Bambaşkaymış
İdeolojik saplantılardan kurtulup dünyayı gezip gördüğünüzde, rejimleri masa başından değil; yerinde, insan üzerinden kıyasladığınızda çok acı bir gerçekle yüzleşiyorsunuz:
Bizi yıllarca komünizmle korkutanlar, sosyalizmi “öcü” gibi gösterenler, aslında kocaman bir yalanın pazarlamasını yapmış.
Soğuk Savaş boyunca bize ne öğretildi?
“Komünizm kötüdür.”
“Neden?”
“Çünkü kötüdür.”
Sorgulama yoktu.
Kıyas yoktu.
Karşılaştırma yoktu.
Sadece korku vardı.
Bugün dönüp baktığımızda şunu açıkça söylemek gerekiyor:
Sovyetler Birliği kusursuz değildi, evet. Baskıları vardı, özgürlük alanları dardı, siyasal çoğulculuk yoktu.
Ama insan hayatını bu kadar ucuzlatan, emekliyi bu kadar süründüren, çalışanı bu kadar güvencesiz bırakan, gençliği bu kadar geleceksizleştiren bir vahşi düzen de değildi.
Sovyetler Birliği’ne dâhil olmuş Türk dünyası coğrafyasını geziyoruz.
Belli bir yaşın üzerindeki insanlarla yaptığımız görüşmelerde, çok net bir tabloyla karşılaşıyoruz:
Görüştüğümüz insanların önemli bir kısmı, Sovyetler dönemini, yani sosyalist–komünist rejimi özlediklerini söylüyor.
Bugün içinde yaşadıkları vahşi kapitalizmin kendilerini perişan ettiğini, hayatı çekilmez hale getirdiğini anlatıyorlar.
Daha da şaşırtıcı olan şu:
Bizim yıllarca anlatıldığı gibi “hiçbir özgürlüğün olmadığı” bir dönemden söz etmiyorlar.
Aksine, birçok insan hakkının mevcut olduğunu, buna din ve vicdan özgürlüğünün de dâhil olduğunu ifade ediyorlar.
Baskı olarak değerlendirdikleri tek alanın;
tarikat ve cemaat şeklinde örgütlenmenin kesin olarak yasaklanmış olması olduğunu söylüyorlar.
Onların gözünde asıl baskı buymuş.
Ahlaki değerler konusunda ise bize anlatılanlarla sahada dinlediklerimiz arasında ciddi bir uçurum var.
Söylendiği gibi bir ahlaki çöküşün olmadığını, aksine toplum düzeninin ve insan ilişkilerinin daha sağlam olduğunu anlatıyorlar.
Bütün bunları dinlediğimizde ister istemez durup düşünüyoruz:
“Bize anlatılan komünizm başkaydı, sahada yaşanan komünizm bambaşkaymış.”
Sovyet sistemini bugün soğukkanlı biçimde incelediğinizde şu tablo karşınıza çıkıyor:
– Barınma temel haktı.
– Eğitim parasızdı.
– Sağlık ticaret değildi.
– İşsizlik sistematik bir korku unsuru değildi.
– Emekli “yük” sayılmazdı.
Şimdi soralım:
İnsanın en temel ihtiyaçlarını devletin garanti altına aldığı bir sistem nasıl olur da baştan aşağı “şeytanlaştırılır”?
Bu soru bize hiç sorulmadı.
Sorulmasına da izin verilmedi.
Çünkü mesele sistem değildi; çıkar düzeniydi.
Bugün geldiğimiz noktada kapitalizmin “özgürlük” diye pazarladığı şeyin ne olduğu çok net:
– Özgürsün ama açsan kimse umursamaz.
– Özgürsün ama hastaysan, paran yoksa ölürsün.
– Özgürsün ama işin yoksa suçlusun.
– Özgürsün ama barınamıyorsan beceriksizsin.
Bu mu özgürlük?
Kapitalizmin vahşi versiyonu, insanı merkeze almaz; piyasayı kutsar.
İnsanı yaşatmak için değil, sistemi döndürmek için vardır.
Sovyet sistemi ise tam tersine, insanı merkeze aldı ama devleti kutsallaştırdı.
Hata tam da buradaydı.
Ama biz bu nüansı hiç konuşamadık.
Bize dayatılan denklem şuydu:
“Ya kapitalizm ya zulüm.”
Oysa gerçek denklem şuydu:
Ya insan merkezli sistemler ya da insanı ezen tüm sistemler.
Bugün Avrupa’da övülen sosyal devlet modellerinin kökleri nereye dayanıyor sanılıyor?
Parasız eğitim, kamusal sağlık, güçlü sendikalar, sosyal konutlar…
Bunların hiçbiri vahşi kapitalizmin lütfu değildir; sosyalizm korkusunun kapitalizme zorla kabul ettirdiği tavizlerdir.
Yani bizi sosyalizmle korkutanlar, sosyalizmin bazı kazanımlarını yıllarca bize “medeniyet” diye sattılar.
Asıl trajedi şudur:
Biz bu kıyasları geç yapmak zorunda kaldık.
Çünkü gençliğimiz ideolojik korkularla zehirlendi.
Sorgulayan “vatan haini”, karşılaştıran “tehlikeli”, eleştiren “komünist” ilan edildi.
Bugün dünya yeniden aynı eşiğe geliyor.
Kapitalizm insanı öğüttü, aileyi dağıttı, toplumu yalnızlaştırdı.
Şimdi herkes aynı soruyu soruyor:
“Neden bu kadar mutsuzuz?”
Cevap basit ama ağır:
Çünkü insan, piyasaya kurban edildi.
Ne Sovyet nostaljisi yapıyorum,
ne sosyalizm güzellemesi.
Sadece şunu söylüyorum:
Bize yıllarca düşünme yasağı getirildi.
Ve en büyük günah da buydu.
Bugün geç de olsa öğreniyoruz ki:
Hiçbir sistem sorgulanmadan kutsanamaz.
Hiçbir ideoloji insanın önüne konamaz.
Ve en önemlisi:
Bizi korkutarak susturanların anlattığı hikâyeler, insanlık sınavından kalmıştır.
Yazarın Diğer Yazıları
- Komşusunun yangınından reyting bekleyenler!
- Siyasette lideri okuyamayan, teşkilatı yönetemez!
- Çevreye hizmet edeni alkışlamak da bir vatan borcudur!
- Trabzon Meydanı'ndan Türkiye'ye verilen mesaj!
- Milletin Parası Yurt Dışında, Peki Devlet Ne Yapıyor?
- OKTAY SARAL’IN GÖREVDEN ALINMASI VE KARDEŞLİĞİMİZİN SINAVI
- Büyük servetlerin arkasındaki karanlık ilişkiler ve milletin sahipsiz bırakılan alın teri!
- Devlet, Mafya ve Görünmeyen Savaşlar: Türkiye'de Yaşananları Dünyadan Bağımsız Okuyabilir miyiz?
Yorumlar
- Duran Güral
Yazık ya kominist Rusya bile bizden bu kadar paydos ediyoruz dedi. Özellikle Türkler'e soykırım derecesinde baskı uygulayan koministler aranır hale geldi sayenizde. Aklınız çok karışık anlaşılan. O beğenmediğiniz dini tarikatlar Rusya da Türk milletinin millî ve dini değerlerini bağırlarında sakladı. Şu uçuk kaçık sol güzellemesini bırakın artık. Böl parçala yönet ilkesini en iyi uygulayan Sovyet sistemi Türkleri 2.Dünya Savaşı nda cephede kırdırdı. Kalanların yarısını sürgünlere gönderdi. Ben hiçbir solcunun Türkiye yi birinci derece sevdiğine inanamıyorum. Sıralama da Türkiye ancak 3.sıradan sonra ya gelir.
