Köşe Yazısı

Cuma'yı Selamlarken!

Asu Saydam Atasoy
Asu Saydam Atasoy
2 dk Sesli Dinle 2

Ekranlardan biraz uzak duralım diyoruz… Sosyal medyayı kapatalım, haber akışını susturalım… İyi de insan merak ediyor: Biz toplumsal olaylardan nasıl haberdar olacağız? 
Dumanla mı? Güvercinle mi?
Estağfirullah tövbe...
İnsan bazen kendi kendine, “Keşke biraz gamsız olabilseydim,” diyor. Bir saksı bitkisi gibi… Suyu verilsin, güneşi görsün, gerisini düşünmesin.
Ama insanız. Düşünüyoruz. Ve galiba en çok da bu yüzden yoruluyoruz.
Çünkü düşünce sustuğunda huzur gelmiyor; sadece farkındalık kayboluyor.
Bugün bir yanda ekranlarda sürekli değişen gündemler, öte yanda gerçek hayatın ağır ve sessiz meseleleri var.
Yıllar önce izin verilmiş, altyapısı kurulmuş yapılar… Sonra bir gün çıkıp “kaçak” deniliyor. Vatandaşın zihninde aynı soru büyüyor: “Madem öyleydi, başta neden izin verildi?”
Bir başka yerde sokak hayvanları tartışması… Bir yanda can güvenliği kaygısı, diğer yanda yaşam hakkı… İki taraf da kendi bulunduğu yerden haklı görünürken, ortada büyüyen şey aslında vicdan yorgunluğu oluyor.
Sonra hobi bahçeleri… Bir zamanlar umut diye sunulan şeylerin, bir süre sonra sorun listesine dönüşmesi… İnsan yine aynı yere dönüyor: “Başta doğru olan, şimdi neden yanlış oldu?”
Ve daha derinde, daha sessiz, daha ağır meseleler…
KHK ile hayatı değişen insanlar…Toplumsal hafızada kapanmayan yaralar… Etnik gerilimler… Ve zaman zaman çocukların bile zarar gördüğü acı olaylar…
Bir tarafta bunlar yaşanırken, öbür tarafta ekranlarda gündüz kuşakları: Kim kime kaçmış, kim kimi kandırmış, kim kime zarar vermiş…
İnsan bazen aynı anda hem üzülüp hem aklımızı kaybetmemek için dua ediyor.
Allahım lütfen memlekete selamet ihsan eyle.
Çünkü bütün bu başlıkların altında aslında tek bir soru yatıyor:
“Bu gidiş nereye?”
Sonra sosyal platformlara bakıyorsun… Herkes birbirine hüküm dağıtıyor: Kim haklı, kim hain, kim doğru…
Ve insan, hakikatin sesinden çok, kalabalığın gürültüsünü duymaya başlıyor.

Allah’ım… Sadece “Cuma mübarek olsun” demekle kurtulabilir miyiz?
Elbette güzel dilekler kıymetlidir. Ama mesele sadece bir günü selamlamak değil; her güne aklı diri çıkarabilmekte.
Çünkü akıl eve bırakıldığında, dışarıda sadece kalabalık kalıyor. Ve kalabalık, her zaman doğruyu söylemiyor.
Ne ekranlardan tamamen kaçmak çözüm, ne de her şeye bakıp hiçbir şey olmamış gibi susmak…
Belki mesele şudur: Bakarken kör olmamak, duyarken sağırlaşmamak, konuşurken insanı kaybetmemek.
Cuma’yı selamlamak güzel bir başlangıç olabilir. Ama asıl mesele, insanı selamlamayı hiç bırakmamaktır.
Her gün, aynı hassasiyetle…
 Mübarek olsun.
Saygıyla selamlıyorum.

Yazarın Diğer Yazıları

Yorumlar

UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik yorumları onaylanmamaktadır.

  • Sedat Türe

    Güzel bir yazı. Cuma ve sorumluluklar, kronik yaralarımız üzerine. Cuma'mız ve bayramımız kutlu olsun.

  • Sultan Eroğlu

    Sanki bazı insanlarla farklı bir evrende yaşadığımı düşünüyorum bazen. Acaba diyorum benim beynim sadece olumsuzlukları görmeye mi şartlanmış... Kalemine yüreğine sağlık arkadaşım

Bu Yazıyı Paylaş