Köşe Yazısı

Dijital maymunluk

Asu Saydam Atasoy
Asu Saydam Atasoy
2 dk Sesli Dinle 4

Aynı ağaca doluşmuş gibiyiz şimdi…
Ama o ağaç, bir orman değil;
bir ekran.
Dallarında düşünce değil, tepkiler sallanıyor.
Ve biz, insan olduğumuzu unutup
dijital bir maymunluğun içinde
birbirimize ses değil, gürültü fırlatıyoruz.
Kalabalığın ortasında yalnız kalmak…
İnsanın içine en sessiz çığlığı bırakan o görünmez yara.
Şehir akıyor.
İnsanlar akıyor.
Sesler üst üste yığılıyor.
Ama kimse kimseye değmiyor.
Göz göze geliyoruz belki,
ama kimse kimsenin içine bakmıyor.
Duyuyoruz…
ama anlamıyoruz.
Aynı kaldırımı paylaşan bedenler,
bambaşka gezegenlerde dolaşan ruhlar gibi.
Belki de buna artık “kalabalık gölgeler” değil,
aynı ağaca doluşmuş dijital maymunlar sürüsü demeliyiz.
Çünkü artık şehir sadece sokakta değil.
Ekranlarda.
Yorumlarda.
Canlı yayınlarda.
Orada herkes konuşuyor.
Herkes biliyor.
Herkes hüküm veriyor.
Ama kimse dinlemiyor.
Sözde toplum meseleleri tartışılıyor;
dünya kurtarılıyor üç cümlede.
Altında küfür, üstünde racon, ortasında yapay bir öfke…
Bir ekranın arkasında,
parmak uçlarıyla kabadayılık oynayan
dijital bir ilkel sahne bu.
Ne empati var,
ne vicdan,
ne de gerçek bir yüzleşme.
Sadece bağıran sesler,
üst üste binmiş egolar
ve alkış bekleyen içi boş cümleler…
Toplum susmuyor aslında.
Aksine hiç olmadığı kadar gürültülü.
Ama bu gürültü,
anlamın cenaze marşı gibi.
Merhamet vitrine kaldırılmış bir dekor,
empati ise unutulmuş bir dil gibi.
Herkes her şeyin farkında gibi,
ama kimse hiçbir şeyin derinine inmiyor.
Aitlik…
En büyük yanılsama artık.
Herkes bir yerlere aitmiş gibi yapıyor,
ama aslında kimse kendine bile ait değil.
Maskeler çoğaldı.
Roller derinleşti.
Ruhlar ise sessizce geri çekildi.
Ve ben soruyorum:
Gerçek açlık ne zaman doyacak?
Sadece mideyi değil,
ruhu besleyen bir şey kaldı mı elimizde?
Vicdan, ne zaman tok hissedecek kendini?
Toplumsal erdemlerin eridiği,
ahlakın tartışma programlarına sıkıştığı bir düzende
biz hâlâ yüzeyde oyalanırken
derinlerde çürüyen neyi görmezden geliyoruz?
Sorular büyüyor.
Cevaplar küçülüyor.
Ama ne önemi var ki?
Her şey bir döngü artık.
Aynı sahne, aynı roller, aynı replikler…
Perde açılıyor.
Herkes konuşuyor.
Herkes oynuyor.
Sonra bir anda sessizlik.
Perde kapanıyor.
Ertesi gün,
hiçbir şey olmamış gibi
aynı yerden devam.
Çatlaklardan sızan zihinler,
yorgun ruhlar,
birikmiş ağırlıklar…
Biz ise hâlâ
samimiyet yağmurunu bekleyen toprak gibi.
Ama kimse gelmiyor.
Yine de bekliyoruz.
Alışkanlıktan.
Umuttan.
Belki de çaresizlikten.
Ve ömür…
bir “tik” daha atıyor kendine.
Belki de en büyük yalnızlık,
kalabalığın ortasında hissedilendir.
Ve en büyük ironi…
tam da bu gürültünün içinde
insanın kendi sesini kaybetmesidir.
Görüşmek üzere.
Saygıyla.

Yazarın Diğer Yazıları

Yorumlar

UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik yorumları onaylanmamaktadır.

  • Sedat Türe

    Bu makale, edebi açıdan "aynı ağaca doluşmuş dijital maymunlar sürüsü" gibi çarpıcı metaforlar ve keskin bir eleştirel üslup kullanarak modern insanın yabancılaşmasını vurucu bir dille resmederken; sosyolojik anlamda dijital çağın yarattığı "kalabalıklar içindeki yalnızlık" paradoksunu, toplumsal erdemlerin aşınmasını ve iletişimdeki yüzeyselleşmeyi derinlemesine incelemektedir. Yazar, ekranların arkasına saklanan bireylerin kurduğu sanal ilişkilerde empatinin, vicdanın ve sahici yüzleşmelerin nasıl yok olduğunu vurgulayarak, günümüz toplumunda ahlaki değerlerin gösterişe indirgendiği bir yabancılaşma (anomi) tablosu çizer. Bu yönüyle metin, hem insanın dijital gürültü içinde kendi sesini ve özünü kaybetme trajedisini anlatan edebi bir deneme zarafeti taşımakta hem de dijitalleşmenin sosyal doku, samimiyet ve aidiyet duygusu üzerindeki yıkıcı etkilerini başarıyla analiz eden sarsıcı bir sosyolojik eleştiri sunmaktadır.

  • Sultan Eroğlu

    Emeğine yüreğine sağlık arkadaşım

  • Sultan Dinçer

    Herkes her şeyin farkında gibi, ama kimse hiçbir şeyin derinine inmiyor. Elinize sağlık

  • Elif Aldatmaz

    Tam da burda kalabalık içinde yanllızlik çok doğru tesbit kalabalığın her zaman güç ve doğruyu temsil ettiğini sandığımızdan olsa gerek oysa büyük başarılar ardında bireyler ve azınlıklar vardır lakin en tehlikelisi kimsizliklestirilen ve ilkesiz toplumlar diyorum ve bu toplumlar değer yargılarını susdurduklariı için sadece ses çıkaran daldan dala atlayan biyolojik olarak en çok insana benzeyen fakat akıl ve vicdan melekelerini kullanamayan varlıklara dönüyorlar ve çok güzel bir şekilde kaleme almışsınız teşekkürler Asuman hanım .

Bu Yazıyı Paylaş