Dinginliğin Bedeli

​Bir gün gelir, bütün büyük hayaller, hırslar ve o bitmek bilmeyen istekler susar...

​Geriye sadece küçük bir sokak, sessiz bir akşam ve kimseye hesap vermeden kendi ritmiyle yürüyen bir adam kalır. İşte bazı insanların koca bir ömür boyunca aradığı, uğruna yollar tükettiği şey de tam olarak budur.

​Ne parıltılı bir zenginlik, ne geçici bir şöhret, ne de başkalarının alkışladığı zaferler... Sadece sadelik ve o asil yalnızlık.

​Benim arkamda, yıllarımı verdiğim, fırtınalı ve etkili bir siyasi geçmiş var. Çocukluğum; anaokulundan ortaokula kadar o yatılı okul koridorlarında, ranzalarında geçti. Yatılı okuyanlar bilir; orada arkadaş, aileden önce gelir. O yaşlarda öğrendiğim o kayıtsız şartsız inanma, dosta sonuna kadar güvenme duygusunu siyasete de taşıdım. Ve maalesef, en çok da bu iyi niyetlerimden vuruldum. Defalarca satıldım, defalarca arkamdan hançerlendim.

​Fakat insan olgunlaştıkça aynaya daha dikkatli bakıyor. Geldiğim bu noktada anladım ki, yaşananların faturasını başkalarına kesmek sadece bir avuntuymuş. Asıl suç benimkiydi. Ben kapıyı aralık bırakmasam, ben o sınırsız krediyi vermesem, ben izin vermesem bunların hiçbiri yaşanamazdı. İhanet edenlerin değil, sınır çizemeyen kendimin sorumluluğunu kabul ettiğim gün, içimdeki o büyük fırtına dindi. Bugün sahip olduğum bu derin dinginliği, işte bu ağır bedellere ve o acı yüzleşmeye borçluyum.

​Kimseyi etkilemeye, kimseye artık bir şey kanıtlamaya çalışmayan o telaşsız rahatlık, insanın bu dünyada ulaşabileceği en yüksek özgürlük sınırıdır. Çünkü o eşikten geçtikten sonra, ne bir alkışa ihtiyaç duyarsın ne de bir onaya.

​Artık daha güçlü durmaya ya da her an çok mutluymuş gibi rol yapmaya ihtiyacın kalmamıştır. Maskeler düşer, yükler hafifler. İnsanların seni nasıl gördüğünden çok, senin kendi içine döndüğünde ne hissettiğin önem kazanır.

​Ve hayatın en büyük paradoksu da tam burada gizlidir: İnsan en gerçek gücüne, herkese güçlü görünmeye çalışmayı bıraktığında ulaşır.

​Çünkü gerçek huzur, başkalarının takdir dolu gözlerinde değil; insanın kendi içindeki o sessiz odada, geçmişiyle barışmış olarak rahatça oturabilmesidir.