Ekrandaki Türkiye ile Gerçek Türkiye Arasındaki Uçurum
Türkiye’nin bugün geldiği noktayı yalnızca siyasetçilere, bürokratlara ya da iktidar-muhalefet çekişmesine bağlamak kolaycı bir kaçıştır. Asıl yüzleşmemiz gereken gerçek şudur:
Bu ülke, olan biteni izleyip susmayı alışkanlık haline getiren bir toplum tarafından bu hale getirildi.
Her akşam ekranların karşısına geçiyoruz.
Diziler akıyor.
Malikâneler, lüks villalar, şatafatlı hayatlar, sınırsız servet, yapay dramlar…
Ama kimse sormuyor:
Bu gösterilen Türkiye, hangi Türkiye?
Şehidin Evi Sıvasız, Dizideki Ev Mermer Saray
Her gün şehit haberleri geliyor.
Ardından kameralara yansıyan evler…
Sıvasız duvarlar, yarım kalmış odalar, borçla yapılmış çatılar.
Ama aynı saatlerde televizyonlarda başka bir Türkiye var:
Herkesin villada yaşadığı, herkesin lüks arabaya bindiği, kimsenin yoksulluk bilmediği sahte bir ülke.
Bu iki Türkiye arasındaki uçurumu konuşmayan, yazmayan, sorgulamayan bir toplumda utanma duygusu da zamanla yok oluyor.
Fabrika Yanıyor, İnsanlar Ölüyor; Ama Kimse Mahcup Olmuyor
Bir fabrika yanıyor.
İçinden sigortasız işçiler çıkıyor.
Onlarca can, onlarca aile, onlarca yıkılmış hayat…
Sonra ne oluyor?
Üzüntü var.
Taziye var.
Ama utanma yok.
Sistemi sorgulamak yok.
“Bu insanlar neden güvencesiz çalışıyordu?” diye sormak yok.
Sorumluluk hissi yok.
Çünkü biz üzülmeyi öğrendik ama hesap sormayı unuttuk.
Gerçeği Anlatmaya Çalışanlar Yalnız Bırakılıyor
Bu ülkede hâlâ vicdanını kaybetmemiş insanlar var.
Ama sayıları az.
Ve hepsi yalnız.
Bunun en somut örneklerinden biri, yönetmen İsmail Güneş ve çektiği “Sıvasız Evler” filmi.
Bu film, şehit ailelerinin ve bu ülkenin acı gerçeklerinin küçük bir parçasını anlatmak için çekildi.
Öyle sponsorluklarla, büyük bütçelerle değil…
İsmail Güneş, kendi evini satarak bu filmi yaptı.
Peki ne oldu?
Film sahipsiz kaldı.
Ne büyük salonlar açıldı,
Ne de geniş kitlelere ulaştırıldı.
Geçtiğimiz günlerde AKM’de filmin gösterimi için özel çaba sarf eden İsmail Güneş, bu yalnızlığını benimle paylaştı.
Ümit Özdağ’ın yanına gittiğini, ancak sonrasında filmin arkasında durulmadığını, bir sahiplenme görmediğini anlattı.
Bu bir suçlama değil;
Bu bir acı tespit.
Sessiz Kalanlar da Sorumludur
Biz o gün Küçükyalı’da, mütevelli heyetinde bulunduğum İlteriş Vakfı’nın Türk Dünyası Bozkurt Sempozyumunda görevliydik.
O salonda bulunamadık.
Ama bugün bu borcu ödemek, bu sessizliği bozmak bir sorumluluktur.
Çünkü şunu artık kabul etmeliyiz:
Bu ülkede sadece kötülük yapanlar değil,
gören ama susanlar da sorumludur.
Gerçeği anlatanlar yalnızlaştırılıyor,
Duyarlı olanlar kenara itiliyor,
Vicdan sahibi insanlar “rahatsız edici” bulunuyor.
Asıl Soru Şudur
Bu ülke neden bu hale geldi?
Cevap çok net:
Çünkü biz, ekrandaki yalana alıştık.
Gerçekle yüzleşmek istemedik.
Sorgulamak yerine seyretmeyi seçtik.
Ve bir toplum, seyirci kalmayı karakter haline getirirse, sonunda kendi dramının figüranı olur.
Yazarın Diğer Yazıları
- Komşusunun yangınından reyting bekleyenler!
- Siyasette lideri okuyamayan, teşkilatı yönetemez!
- Çevreye hizmet edeni alkışlamak da bir vatan borcudur!
- Trabzon Meydanı'ndan Türkiye'ye verilen mesaj!
- Milletin Parası Yurt Dışında, Peki Devlet Ne Yapıyor?
- OKTAY SARAL’IN GÖREVDEN ALINMASI VE KARDEŞLİĞİMİZİN SINAVI
- Büyük servetlerin arkasındaki karanlık ilişkiler ve milletin sahipsiz bırakılan alın teri!
- Devlet, Mafya ve Görünmeyen Savaşlar: Türkiye'de Yaşananları Dünyadan Bağımsız Okuyabilir miyiz?
