Köşe Yazısı

Ey Cemaat

Asu Saydam Atasoy
Asu Saydam Atasoy
2 dk Sesli Dinle 2

Kangren olmuş bir düzeni nasıl bilirsiniz ey cemaat?
Aynı sözler. Aynı sesler. Aynılaşmış kalabalıklar…
İcraat yok. Sorumluluk yok. Ama herkeste büyük cümleler var.
Bir bakıyorsunuz; herkes yerli, herkes milli, herkes filozof…
Peki bu kadar haksızlığın, hukuksuzluğun, çürümenin karşısında suçlu kim?
Herkes masumsa; bu düzeni kim bu hale getirdi?
İnsan bazen, suçun ortasında değil de suçun farkında olduğu için yalnız bırakıldığını düşünüyor.
Edebi, edebin kökünü kurutanlardan dinlediğimiz bir çağdayız. Bu yüzden insanın bazen tüm bu gürültüden zihinsel olarak uzaklaşası geliyor. Çünkü akıl, sürekli tekrar eden ironilere bir yere kadar dayanabiliyor.
Siyasete bakıyorsunuz… Medyaya bakıyorsunuz… Ekranlara çıkan “kanaat önderlerine”, ünlülere bakıyorsunuz… Sonra görünmeyen bir duvara çarpıyorsunuz.
Söylenenle yaşanan, savunulanla yapılan arasında büyüyen bir mesafe var.
Geçtiğimiz günlerde ekranlara yansıyan bir tartışmada, uyuşturucu kullanan bireyler hakkında kurulan cümleler ve verilen tepkiler günlerce konuşuldu. Ela Rümeysa Cebeci ile Oytun Erbaş arasında geçen diyalog sosyal medyada geniş yankı buldu. Toplumun böylesine hassas bir meselesinde kullanılan dil kadar, verilen refleksler de farklı yorumlara neden oldu.
Hemen ardından başka bir gündem düştü ülkenin önüne.
Kamuoyunda “Kütahyalı” olarak bilinen Rasim Ozan Kütahyalı hakkında yürütülen süreç konuşulurken, daha önce yaptığı yasa dışı bahisle ilgili paylaşımı yeniden dolaşıma girdi. Bir tarafta topluma verilen mesajlar, diğer tarafta gündeme düşen iddialar…
İnsan ister istemez şu soruyu soruyor:
Bu ülkede gerçekten neye şaşırıyoruz artık?
Çünkü mesele artık tek tek olaylar değil. Mesele; çelişkilerin olağanlaşması.
Bir yanda ahlak söylemleri yükseliyor, öte yanda toplumda soru işaretleri oluşturan gelişmeler peş peşe geliyor.
Ve en yorucu tarafı şu: İnsan artık neyin samimi, neyin sadece pozisyon olduğunu ayırt etmekte zorlanıyor.
Hakikatin değil, algının daha hızlı yayıldığı bir çağdayız.
Vicdanın değil, taraftarlığın sesinin yükseldiği bir çağ…
Herkes konuşuyor. Herkes yorum yapıyor. Herkes bir şeylerin savunucusu gibi görünüyor.
Ama dönüp baktığınızda; adalet hâlâ eksik, ahlak hâlâ tartışmalı, vicdan hâlâ yorgun.
Sonra insan bütün bu tabloya bakıp kendi kendine şu cümleyi kurmadan edemiyor:
“Yahuu… Biz gerçekten ne yaşıyoruz?”
Herkesi saygıyla selamlıyorum

Yazarın Diğer Yazıları

Yorumlar

UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik yorumları onaylanmamaktadır.

  • Sultan Eroğlu

    Şaşırmamanın normalleşmesi kadar korkunç bir şey yok bence. Çünkü orada bir şeyleri umursamama vardır . Bu da üstü örtülü bir kabul demektir. Umarım bir gün durun burda yanlış bir şeyler var bu kabul edilemez diyen kişi sayısı artar...

  • Sedat Türe

    Temel çağrısı, hakikat karşısında susan, haksızlık karşısında tarafsız görünen veya yalnızca kendi mahallesinin doğrularına inanan toplumlar, adalet duygusunu kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya olarak belirtilebilir.

Bu Yazıyı Paylaş