Köşe Yazısı

Ey “İnandık” Diyen Hatip!

Asu Saydam Atasoy
Asu Saydam Atasoy
2 dk Sesli Dinle 3

Hitap varsa, hatipsin. Ve hatip olmak, sadece konuşmak değil; sorumluluk taşımaktır.

Allah’ın rahmeti kimsenin tekelinde değildir.

Âlemlerin Rabbi olan Allah’tan —hâşâ— rol çalmaya kalkmak, Rahman ve Rahim olan Allah adına hüküm dağıtmak; O’nun merhametinin yerine geçmeye çalışmak değil de nedir?

İnsan…

Ne kadar da cüretkâr!

Bilgi sahibi olmak kolaydır.Ama bilinç sahibi olmak zordur.

Bilinç olmayınca şu cümleler ne kadar kolay kurulur:

“Onu ateşe at Rabbim.”
“Bunu cennetine al Rabbim.”

Oysa unutulan bir hakikat vardır:

“Haddi aşmayın” diyen yüzlerce ayet.

Demek ki asıl mesele, hüküm vermek değil; haddi bilmektir.

Belki de bir şeylerin değişmesi için önce şu alışkanlıktan vazgeçmemiz gerekir:

Sonuçlara “keşke”, sebeplere “neyse” demekten…

Bunca kaybın ardından hâlâ bir ihtimal varsa, işte o ihtimal insanın en büyük umududur.

Çünkü ihtimal, yeniden başlama cesaretidir.

Geçtiğimiz günlerde bir yazımda şöyle demiştim:

“Sana hak olan, bana yasaksa; imanına abdest aldır.”

Bugün yeniden soruyorum:

Eğer bir şey yasaksa, sana da yasak olması gerekmez mi?

Yasaklar yalnızca bir grup insan için mi vardır?

Yoksa adalet dediğimiz şey, herkes için eşit mi uygulanmalıdır?

Herkesin fikrine, inancına saygı duyulması gerekirken;

“İlle de benim doğrum” diyerek dayatılan istibdat, saygının neresinde durur?

Bir gün yaşlı bir bilge, yorgun gözlerle etrafı süzerek kalabalığın arasına girdi.

Asasına yaslanarak yürüdü, kapıdan içeri girdi.

Herkes ona bakıyordu.

Bilge birden durdu.

Asasını yere üç kez vurdu.

Ve dedi ki:

“Ey ‘inandık’ diyen hatip…

Sizin yazdığınız adalet; güçlüyü görür, zayıfa kör olur.

Haklıyı ezer, haksızı yüceltir.

Eğer inancınız buysa, keşke ‘inanmıyorum’ deseydiniz.

Ama…

O zaman sizi kim alkışlardı, değil mi?”

Salonda bir sessizlik oldu.

Ama uzun sürmedi.

Hatibin taraftarları bilgeyi kapı dışarı etti.

Hatip bir an sustu.

Sonra yine heybetli cümleler kurmaya devam etti.

Sonuç?

Hiçbir şey değişmedi.

Bu sahne Sokrates’ten değil.

Gönlümden tarihe düşülmüş küçük bir not.

Kalp karaysa…

Neylesin etraf?

Neylesin eşraf?

Neylesin efrad?

Unutulmaması gereken bir gerçek var:

İnanç yalnızca sözde olmaz.

Eylemde de görünür.

Adaletin ne olduğunu anlamadan,sadece kendi doğrularımıza sarılıp başkalarını yargılamak; inanca değil, kibire hizmet eder.

Hitap eden herkes hatiptir.

Ve her hatip…

Sözünden de, adaletinden de sorumludur.

Çünkü adaletin en temel ölçüsü şudur: Güçlünün değil, haklının yanında durmak.

Ve bu ölçü…

Her çağda, her toplumda, her insanın önüne çıkan en büyük imtihandır.

Her birinizi saygıyla selamlıyor, en emine ve en güzele emanet ediyorum.

Yazarın Diğer Yazıları

Yorumlar

UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik yorumları onaylanmamaktadır.

  • ışıl koyuncu

    Sevgili Asuman Hocam, kaleminizden dökülen kelimeler ruh bulmuş beden kadar canlı .Güzel ve aydınlatıcı yaklaşımınız dilerim herkeste bir uyanışa vesile olur.Kaleminize sağlık esen kalın.

  • Sultan Eroğlu

    Emeğinize sağlık Asuman Hanım

  • Sedat Türe

    Yazarımızın çok güze, çok yönlü makalesi birçok açıdan övgüye değer. Tebrikler gerçekten. Özgün bir ses olması, biçim ve içerik açısından güçlü bir uyum, alegorik anlatım ve felsefi sorgulama özelliği, duygusal derinlik ve enetellektüal kesinliğin dengeli kullanışı gibi yönlerden takdire şayan edebi bir makale. Daim başarılar dilerim.

Bu Yazıyı Paylaş