Köşe Yazısı

Gerçek Baskının Görülmeyen Yüzü

İsmail Türk
İsmail Türk
2 dk Sesli Dinle 0

Türkiye’de baskı ve sansür denildiğinde çoğu insanın aklına önce siyasetçiler, gazeteciler, aydınlar ve üniversiteler gelir. Elbette doğrudur; eleştirel düşünceye tahammül edilmeyen bir düzende bunlar ilk hedef olur. Ancak işin bir de görünmeyen, hatta çoğu zaman konuşulmak dahi istenmeyen bir boyutu vardır: Din ve din adamları üzerindeki baskı.

Bugün Diyanet kadrolarına bakın… On binlerce imam, vaiz, müftü devletin memuru olarak görev yapıyor. Peki bu insanlar “bağımsız” konuşabiliyor mu? Hayır. Çünkü vaazlarının içeriğini, hangi konularda konuşacaklarını, hangi konulara girmeyeceklerini iktidar belirliyor. Günün koşullarına, siyasetin hassasiyetlerine göre hazırlanmış hutbeler, genel merkezden dağıtılıyor. İmam kendi vicdanıyla değil, kendisine verilen metinle konuşuyor.

İşte asıl sansür budur.
Çünkü din, toplumu en çok etkileyen, en çok yönlendiren alanlardan biridir. Din adamının özgürce konuşamadığı bir yerde, halkın da özgür düşünmesinden bahsedilemez.

Ama dikkat edin: Baskının bu yönünü çoğu insan görmezden gelir. Çünkü din adamları iktidar söylemiyle örtüştüğü sürece rahatsızlık vermezler. Oysa asıl demokratlık, baskıyı sadece kendinize dokunduğunda değil, başkasına yapıldığında da görebilmektir. Gerçek adalet, başkasının uğradığı haksızlığa da itiraz edebilmektir.

Bugün din adamlarının ağzı kapatılmıştır. Onlara “şunu söyle, bunu söyleme” denmektedir. Yarın aynı baskı başka bir kesime yönelirse, sessiz kalanların itiraz etme hakkı da kalmayacaktır.

Unutmayalım:
Adalet, sadece bizim için değil, herkes için olursa adalettir.
Demokrasi, sadece bize alan açıldığında değil, başkalarına da alan açıldığında demokrasidir.

Bu Yazıyı Paylaş