Köşe Yazısı

Güven okulu: Diploma hayatın kendisi

İsmail Türk
İsmail Türk
3 dk Sesli Dinle 1

Bazı insanlar kitap okur, bazıları okul bitirir, bazıları da hayatı yaşar.
İnsan tanımayı ise ne kitap öğretir ne okul. Onu sadece hayat öğretir.
Çünkü insan, sözle değil davranışla anlaşılır; büyük anlarla değil, küçük anlarla kendini ele verir.

Son zamanlarda yaşanan bir olaydan sonra bir söz tekrar aklıma geldi:
“Güven nedir, kime güvenilir, kime güvenilmez diye kitap yazayım mı?”
Aslında yazmaya gerek yok. Çünkü bu kitabı zaten hayat yazıyor.

Bir insanın karakteri büyük laflarda ortaya çıkmaz.
Herkes konuşurken dürüsttür, herkes severken fedakârdır, herkes ilk zamanlarda naziktir.
Ama insanın gerçek karakteri; beklerken, sinirlenince, sabrı bitince, çıkarı zedelenince ortaya çıkar.
İnsan büyük anlarda değil, küçük anlarda kendini ele verir.

Bir başka önemli ölçü daha vardır:
Bir insanın ailesine değil, senin ailene ve çevrene davranışına bakın.
Çünkü saygı sadece sana gösteriliyorsa, o saygı değil çıkar ilişkisidir.
Bir insan senin değer verdiğin insanlara içten saygı duymuyorsa, bir süre sonra o saygısızlık doğrudan sana da yansır.
İnsan ilişkileri sadece iki kişi arasında değil, iki hayat arasında kurulur.

Bir diğer mesele ego meselesidir.
Bazı insanlar özür dilemez, geri adım atmaz, uzlaşmayı zayıflık zanneder.
Biz buna gurur deriz ama aslında çoğu zaman bunun adı gurur değil egodur.
Ego varsa uzlaşma olmaz, uzlaşma yoksa huzur olmaz, huzur yoksa hiçbir insan ilişkisi uzun süre yürümez.

Bir de ilişkilerin sadece güzel tarafını seven insanlar vardır.
Güzel zamanları severler, plan yapmayı severler, heyecanı severler…
Ama işin sorumluluk, sabır ve fedakârlık tarafına gelince geri çekilirler.
Oysa her insan ilişkisi; sabırdır, emektir, bazen susmaktır, bazen alttan almaktır, bazen fedakârlıktır.
Sadece güzel günlerin değil, zor günlerin de birlikte taşınmasıdır.

Burada çok önemli bir yanılgıyı da düzeltmek gerekir:
İnsan kalitesini giydiği elbise, aldığı eğitim, bindiği araba, sahip olduğu imkânlar belirlemez.
İnsan kalitesini karakteri belirler.

Çünkü iyi araba insanı kaliteli yapmaz,
iyi okul insanı adam yapmaz,
iyi elbise insanı beyefendi yapmaz.

İnsanı insan yapan; zor durumda verdiği söz,
menfaati varken gösterdiği adalet,
gücü varken gösterdiği merhamet,
haklıyken gösterdiği sabırdır.

Bir de şunu hayat bana çok net öğretti:
Etrafa buyurgan dille konuşan, sürekli emir veren, herkesi küçümseyen, kibirle iletişim kuran narsist ve megaloman tipler, aslında dünyanın en güvensiz insanlarıdır.
Kendine güvenen insan bağırmaz.
Kendine güvenen insan küçümsemez.
Kendine güvenen insan sürekli kendini anlatma ihtiyacı hissetmez.
Kendine güvenen insan saygı ister ama önce saygı gösterir.

Kibir çoğu zaman güçten değil, korkudan doğar.
Başkalarını ezmeye çalışan insanların çoğu, aslında iç dünyasında ezilmekten korkan insanlardır.

Bir şeyi daha hayat bana öğretti:
Doğru insan seni hiç üzmeyecek insan değildir.
Doğru insan seni yormayacak insandır.

Çünkü hayat zaten zor.
İş yoracak, hayat yoracak, dünya yoracak…
Bir de hayatındaki insanlar seni yoruyorsa, işte orada sevgi, dostluk ya da ilişki tek başına yetmez.

Bu yüzden ben gençlere hep şunu söylüyorum:

Kızlar babalarınızı dinleyin.
Delikanlılar annelerinizi dinleyin.

Çünkü anne babalar sevgiden değil, tecrübeden konuşur.
Siz duyguyla bakarsınız, onlar hayatla bakar.

Son olarak şunu söyleyeyim:
İnsan tanıma konusunda en büyük okul ne üniversitedir ne kitap ne seminer.

İnsan tanımanın tek okulu hayattır.
Diplomasını ise zaman verir.

Bu Yazıyı Paylaş