Köşe Yazısı

İnanç İstismarıyla Açılan Kapı: Türkiye’nin Göç Kıskacındaki Çöküşü

İsmail Türk
İsmail Türk
3 dk Sesli Dinle 1

Göç artık insani bir mesele değildir. 21. yüzyılda göç, stratejik bir silah ve modern savaşların en etkili araçlarından biri hâline gelmiştir. Soğuk Savaş’ta nükleer caydırıcılık konuşulurken, bugün devletler demografik caydırıcılık üzerinden zayıflatılmaktadır. Bir ülkeyi işgal etmeden; nüfus yapısını bozarak, sosyal harcamaları şişirerek, iç gerilimi artırarak ve siyasal sistemi kilitleyerek sonuç almak mümkündür. Bu yöntem, modern hibrit savaşın adıdır ve Türkiye bu sürecin açık hedeflerinden biri hâline gelmiştir.

Türkiye’de yaşanan göç meselesi geçici bir insani kriz değildir. Son on yılı aşkın süredir ülke, “geçiş ülkesi” olmaktan çıkarılmış, kalıcı bir göç deposuna dönüştürülmüştür. Normal şartlarda Afganistan, Pakistan, Suriye ve benzeri ülkelerden çıkan göç akınının Türkiye üzerinden Avrupa’ya yönelmesi beklenirken, Avrupa Birliği kendi sınırlarını duvarlarla, sert yasalarla ve fiilî geri itmelerle kapatmıştır. Türkiye’ye ise açıkça “bekçi ülke” rolü biçilmiştir. Geri dönüş mekanizmalarının işletilmemesi bir zorunluluk değil, bilinçli bir siyasi tercihtir.

Bu tercihin topluma kabul ettirilmesinde en çok başvurulan araç ise inanç ve merhamet söylemi olmuştur. “Ensar–muhacir” kavramları üzerinden dini duygular harekete geçirilmiş, sınır güvenliği ve kamu düzeni talep edenler susturulmuş ya da yaftalanmıştır. Oysa merhamet sınırsızlık değildir. Devlet yönetimi duygu ile değil; hukuk, güvenlik ve planlama ile yapılır. İnancın siyasete bu şekilde alet edilmesi, yalnızca yanlış değil; ülkenin geleceği açısından da son derece tehlikelidir.

Avrupa Birliği ile yapılan göçmen iade anlaşması bugün insani bir mutabakat olmaktan çıkmış, Türkiye aleyhine işleyen tek taraflı bir yük devri mekanizmasına dönüşmüştür. Akdeniz Havzası’ndan —Cezayir, Tunus, Fas, Libya gibi ülkelerden— deniz yoluyla İtalya ve Yunanistan’a ulaşan, Türkiye ile hiçbir fiilî bağı olmayan göçmenlerin dahi geri dönüş süreçlerinde Türkiye adres gösterilmektedir. Bu durum hukuki bir zorunluluk değil, açık bir siyasi dayatmadır. Türkiye böylece yalnızca Orta Doğu ve Güney Asya’nın değil; Afrika’nın da tampon kampı hâline getirilmiştir.

En kritik mesele ise Türkiye’ye yönlendirilen göçün niteliğidir. Gelen kitlenin büyük bölümü mesleksiz, dili bilmeyen, şehir kültürü olmayan, gettolaşmaya ve radikalleşmeye açık bir yapıdadır. Türkiye’ye “üreten göç” değil, sorun ihraç eden göç yönlendirilmiştir. Bu tablo tesadüf değildir. Kontrolsüz ve plansız nüfus artışı, uzun vadede sosyal patlama riskini kaçınılmaz kılmaktadır.

Uyumsuz ve kontrolsüz nüfus artışının verdiği en büyük zarar ise enflasyon üzerinden toplumsal yapının çökertilmesidir. Plansız göçle birlikte artan nüfus, konut talebini patlatmış; kiralar ve temel yaşam giderleri kontrolsüz biçimde yükselmiştir. Bu tablo yalnızca ekonomik bir sorun değil, doğrudan toplumsal geleceği tehdit eden bir kırılma üretmektedir.

Bugün Türkiye’de gençler evlenememekte, aile kuramamakta, çocuk sahibi olmayı bilinçli olarak ertelemektedir. Geçim derdi, barınma krizi ve güvencesizlik; evliliği bir “lüks” hâline getirmiştir. Bunun doğal sonucu olarak yerli nüfusun doğurganlık hızı tarihî dip seviyelere gerilemiştir. Türkiye’nin nüfus artış hızı neredeyse durma noktasına gelirken, bu tablo modernleşmeyle değil; ekonomik boğulmayla açıklanmalıdır.

Buradaki en çarpıcı çelişki şudur: Türkiye’nin kendi gençleri evlenemez ve çocuk yapamaz hâle gelirken; uyum sorunu yüksek, düşük gelirli ve sosyal desteklere bağımlı göçmen nüfus hızla artmaktadır. Devletin sosyal kaynakları, kendi vatandaşının aile kurmasını teşvik etmek yerine; plansız göçün yarattığı baskıyı dengelemek için harcanmaktadır. Bu durum yalnızca ekonomik değil, demografik bir adaletsizlik üretmektedir.

Bugün “misafir” denilen bu nüfus, yarın iç siyasi ve toplumsal bir kaldıraç hâline gelebilir. Vatandaşlık verilmesiyle seçmen kitlesine dönüşen, sokak gücü olarak kullanılan, kriminal yapılar ve güvenlik riskleri üreten bir tablo ortaya çıkabilir. Ekonomik kriz dönemlerinde patlayan, seçim süreçlerinde manipüle edilen bu yapı, dış müdahaleler için de uygun bir zemin oluşturur. Tarih bunun örnekleriyle doludur.

Sonuç olarak mesele göç değildir.
Bu mesele demografik kuşatma, toplumsal çözülme ve devlet kapasitesi sınavıdır.

Türkiye’nin ihtiyacı daha fazla susmak değil; bu gerçeği açıkça dile getirmek ve gereğini yapmaktır. Suriye’de fiilî savaş ortamı büyük ölçüde sona ermişken, geri dönüş sürecinin finansmanının Avrupa ve ABD tarafından üstlenilmesi artık bir tercih değil, zorunluluktur. Ülke menfaatlerini öncelemeyen siyasetçilerin ise gelecekte hayırla anılmayacağı açıktır.

Yazarın Diğer Yazıları

Yorumlar

UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik yorumları onaylanmamaktadır.

  • Alp Demir

    Ülke menfaatlerini öncelemeyen siyasetçilerin ise gelecekte hayırla anılmayacağı açıktır. demişsiniz. Bu durumda bir gelecek olmayacağı için umurlarında değil. Onları yargılayacak kimse kalmayacak. Hatta bu gün bile yok. Yargılanması gereken vatan hainleri ortalıkta elini kolunu sallaya sallaya dolaşıp duruyor.

Bu Yazıyı Paylaş