Irkçılık ve kavmiyetçilik: İnsanlık onuruna yönelik bir sapma

İnsanlık tarihi, bir yandan ilim, medeniyet ve ahlâkî yükseliş örnekleriyle; diğer yandan ayrımcılık, tahakküm ve zulüm pratikleriyle şekillenmiştir. 

Bu olumsuz pratiklerin başında ırkçılık ve kavmiyetçilik gelir. Her iki anlayış da insanı; aklı, ahlâkı ve şahsiyetiyle değil, doğuştan gelen biyolojik ya da etnik özellikleriyle değerlendiren sığ ve tehlikeli yaklaşımlardır.

Irkçılık Nedir?

Irkçılık, bir ırkın diğer ırklardan üstün olduğu iddiasına dayanan; bu iddiayı siyasî, sosyal, hukukî ve kültürel alanlara taşıyan ayrımcı bir ideolojidir. Irkçılık, insanı eşref-i mahlûkat olarak değil, biyolojik bir sınıflandırma nesnesi olarak görür.

Irkçılığın temel varsayımları şunlardır:

İnsanlar doğuştan eşit 

değildir.

Bazı ırklar yönetmeye, bazıları yönetilmeye “mahkûmdur”.

Ahlâk, akıl ve medeniyet biyolojiyle belirlenir.

Bu anlayış; sömürgecilikten köleliğe, soykırımlardan  sapık rejimlerine kadar pek çok insanlık suçunun ideolojik zeminini oluşturmuştur.

Kavmiyetçilik Nedir?

Kavmiyetçilik, bir kavmi, etnik grubu ya da soyu; hak ve adalet ölçülerinin üstüne çıkaran, onu mutlak doğru ve üstün kabul eden anlayıştır.

 Irkçılıktan farkı, her zaman biyolojik üstünlük iddiası taşımaması; fakat “biz” merkezli bir üstünlük psikolojisi üretmesidir.

Kavmiyetçilikte:

Kendi kavmi kutsanır,

Diğer kavimler ötekileştirilir,

Adalet, ehliyet ve liyakat ikinci plana itilir.

Bu yönüyle kavmiyetçilik, çoğu zaman ırkçılığın yumuşak ama daha yaygın bir formu olarak karşımıza çıkar.

Irkçılık ve Kavmiyetçiliğin Zararları:

İnsan Onurunu Zedeler

Bu anlayışlar, insanı “insan olduğu için değerli” kabul etmez. Değeri, soy ve aidiyet üzerinden tanımlar. Bu da insan onurunu doğrudan yaralar.

Toplumsal Barışı Yok Eder

Irk ve kavim temelli ayrışmalar:

Güvensizlik,

Nefret,

İç çatışma ve şiddet üretir. 

Çok kültürlü toplumlarda bu durum, devletin bütünlüğünü tehdit eden bir unsura dönüşür.

Adalet ve Liyakati Ortadan Kaldırır

Kavmiyetçiliğin hâkim olduğu yerde:

Ehliyet değil aidiyet,

Hak değil yakınlık,

Adalet değil tarafgirlik ön plana çıkar. 

Bu da kurumların çürümesine yol açar.

İlim ve Medeniyetin Önünü Tıkar.

Irkçı ve kavmiyetçi toplumlar, farklılıkları tehdit olarak görür. Oysa medeniyetler; farklı kültürlerin, fikirlerin ve yeteneklerin buluşmasıyla yükselir.

Siyasî Manipülasyona Zemin Hazırlar:

Irk ve kimlik söylemleri, kitleleri kolay yönlendirme aracıdır. 

Bu söylemler çoğu zaman:

Otoriter rejimleri meşrulaştırmak,

Dış düşman algısı üretmek,

İç sorunları örtmek için kullanılır.

Ahlâkî ve İnsânî Bakış Açısı:

Ahlâkî ve evrensel insanî değerler açısından bakıldığında:

İnsanlar yaratılışta eşittir, Üstünlük; ırkta değil, ahlâkta, emekte ve erdemdedir,

Farklılıklar bir çatışma sebebi değil, zenginliktir.

Bu bakış açısı, hem dinî hem felsefî hem de evrensel hukuk metinlerinde ortak bir zemindir.

Sonuç

Irkçılık ve kavmiyetçilik; bireyi daraltan, toplumu bölen ve devleti zayıflatan zihinsel hastalıklardır. Güçlü toplumlar; soyla değil, adaletle, kavimle değil ortak değerlerle, ayrımcılıkla değil birlik ahlâkıyla inşa edilir.

Gerçek medeniyet; insanı ırkıyla değil, şahsiyetiyle; kökeniyle değil, katkısıyla değerlendirebilen toplumların eseridir.

Türkiye böyle akımların etkisine asla girmemelidir. Gençler hamaset yüklemeleri ile bu tuzağa çekilmek isteniyor. Aileler ve gençler bu konuda dikkatli olmalıdır. Hem Basşbuğumuz hemde bizzat  kurduğu  MHP ve Ülkücüluk ise faşizm, ırkçılık, asabiyetcilik ve kavmiyetciligi her zaman ret etmiştir.