İyi Gazeteci – Kötü Gazeteci: Aynı Ekran, Farklı Vicdan
Türkiye’de bugün gazeteciliğin yaşadığı itibar kaybını anlamak için uzun analizlere, akademik tanımlara ihtiyaç yok.
Tek bir soru yeterlidir:
Gazeteci, kendi tarafı yanlış yaptığında ne yapıyor?
Gazetecinin bir siyasi görüşü, bir dünya algısı, bir ideolojik çizgisi olabilir. Bu ayıp değildir. Aksine samimiyet gereğidir. Ancak gazeteciliği meslek yapan şey; o çizgi yanlış yaptığında susmamak, konforu değil doğruyu tercih edebilmektir.
Bugün kötü gazeteci dediğimiz tipoloji nettir:
• Ekranı vardır ama sorusu yoktur.
• Köşesi vardır ama itirazı yoktur.
• Devletin ve iktidarın imkânları önüne serilmiştir ama tek bir ciddi yanlış cümlesi yoktur.
Bu kişiler gazeteci değildir.
Bunlar, gazetecilik kisvesi altında iktidara borazanlık yapmak için ekranlara çıkarılan figürlerdir.
Ve ne yazık ki gazetecilik mesleğinin itibarını asıl zedeleyenler de bunlardır.
Bugün televizyonları açtığınızda “gazeteci” etiketiyle dolaştırılan bazı isimlerde aynı refleksi görürsünüz:
Eleştiri hep karşı tarafa,
sorgu hep muhalefete,
öfke hep güçsüze yönelir.
Konu iktidarın hatalarına gelince ise;
• Ya sessizlik,
• Ya gerekçelendirme,
• Ya da konuyu dağıtma başlar.
İşte kötü gazeteci ile iyi gazeteci arasındaki fark tam burada ortaya çıkar.
İyi gazeteci;
• Tarafını gizlemez,
• Ama yanlışı da savunmaz,
• Yakın durur ama körleşmez,
• Destek verir ama yanlışı alkışlamaz.
Bu yüzden hakkı teslim etmek gerekir.
Cem Küçük son bir yılda iktidarın yanlışlarını açık açık eleştiren, tarafını saklamadan ama susmadan konuşan bir çizgi izlemektedir.
Aynı şekilde Şamil Tayyar da kendi mahallesinden gelen hatalara karşı sessiz kalmayan, eleştiri getirebilen bir duruş sergilemektedir.
Bu örnekler şunu net biçimde gösteriyor:
Taraf olmak gazeteciliğe engel değildir; insafsızlık engeldir.
Ve şimdi, bu noktada şunu açıkça söylemek zorundayım.
Benim yaklaşık elli yıllık görüşüm bellidir.
Ülkücü ve Türk milliyetçisi bir çizgideyim. Zaman zaman siyasetin içinde oldum, zaman zaman dışında kaldım. Ancak şunu hiç yapmadım:
Kendi partimin, kendi hareketimin yanlışlarını görmezden gelmedim.
Aksine; hangi milliyetçi yapı içinde bulunduysam, yanlış gördüğüm anda en sert tepkiyi ilk verenlerden biri oldum. Bu, kapalı kapılar ardında değil; binlerce tanığın önünde, açıkça yaşanmıştır.
Bundan bir gurur hikâyesi çıkarmak için değil, şunu söylemek için anlatıyorum:
Eğer gazetecilik yapacaksan, böyle bir duruşa sahip olmak zorundasın.
Benim gazetecilik anlayışım şudur:
Son on yılda hiç mahkeme kapısı görmemiş,
hiç gözetim altına alınmamış,
hiç konfor kaybetmemiş,
hiç bedel ödememiş birinin gazeteciliği sorgulanmalıdır.
Çünkü bu ülkede gerçek gazetecilik;
• Davalarla,
• Baskılarla,
• Hukuksuzluklarla,
• Maddi ve manevi bedellerle sınanır.
Ben bunların hepsini yaşadım.
Konforumdan oldum, bedel ödedim, ezildim ama susmadım.
Ve şunu hep söyledim:
Eğer bir gazeteci bu bedellerin hiçbirine dokunmamışsa, orada ciddi bir sorun vardır.
Gazetecilik, risksiz bir meslek değildir.
Gazetecilik, iktidarla uyum sanatı hiç değildir.
Gazetecilik, gerektiğinde kendi tarafına da söz söyleyebilme cesaretidir.
Bugün yazılan köşeler, yapılan programlar, atılan manşetler geçicidir.
Ama duruş kalıcıdır.
Gazetecilik bir meslekten önce bir ahlaktır.
Ve o ahlak, en çok kendi tarafın yanlış yaptığında sınanır.
Yazarın Diğer Yazıları
- Komşusunun yangınından reyting bekleyenler!
- Siyasette lideri okuyamayan, teşkilatı yönetemez!
- Çevreye hizmet edeni alkışlamak da bir vatan borcudur!
- Trabzon Meydanı'ndan Türkiye'ye verilen mesaj!
- Milletin Parası Yurt Dışında, Peki Devlet Ne Yapıyor?
- OKTAY SARAL’IN GÖREVDEN ALINMASI VE KARDEŞLİĞİMİZİN SINAVI
- Büyük servetlerin arkasındaki karanlık ilişkiler ve milletin sahipsiz bırakılan alın teri!
- Devlet, Mafya ve Görünmeyen Savaşlar: Türkiye'de Yaşananları Dünyadan Bağımsız Okuyabilir miyiz?
