Kendi Ülkesine Yabancı, El Kapısına Sevdalı: Türkiye’nin İçerideki Cephesi

Türkiye’nin içinden geçtiği bu kritik eşikte, fikri bir arınma ve gerçeklerin en sert haliyle yüzleşme vakti gelmiştir. Atilla İlhan’ın o meşhur tespitiyle; “İlk Türkçüler solcuydu, ilk solcular da Türkçü.” Bu sentez, tam bağımsızlıkçı bir ruhun, vatan sevgisiyle harmanlanmış onurlu bir duruşuydu. Ancak bugün gelinen noktada, o onurlu mirasın yerini; kavramları iğdiş eden, köksüzleşmeyi "modernlik" sanan ve kendi ülkesine karşı her türlü karanlık odakla iş birliği yapmayı "demokratlık" kılıfına sokan bir kitle almıştır.

İşte Türkiye’nin asıl meselesi: Aydın İhaneti.

Kavramların İğdiş Edilmesi: Sözde Liberal, Çakma Demokrat

Türkiye’de "liberal" ve "demokrat" kavramları, tarih boyunca hiçbir dönemde bugünkü kadar kirletilmedi. Batı’da bu kavramlar belirli bir felsefi ve ekonomik temele otururken, bizdeki "yeni yetme" liberaller için bu sözcükler, ulus devletin altını oymak için kullanılan birer maymuncuğa dönüştü.

Bu kitle, Atatürk’ün Milliyetçilik, Laiklik ve Devletçilik ilkelerini "eskimiş" ya da "otoriter" ilan ederek ellerinin tersiyle itti. Oysa ittikleri şey, aslında Türkiye Cumhuriyeti’nin varlık sigortasıydı. Devleti zayıflatmayı "özgürleşme", milli kimliği silmeyi ise "kozmopolitlik" olarak pazarladılar. Sonuç; emperyalizmin sofrasında meze edilen, kendi tarihine ve değerlerine yabancılaşmış, her ülkenin bayrağına selam durup kendi bayrağına "soğuk" bakan bir hilkat garibesi topluluğudur.

Cehalet Değil, Tercih Edilmiş Bir İhanet

Atilla İlhan bu güruha "cahil" derken belki de nezaket gösteriyordu. Zira karşımızdaki tablo sadece bir bilgi eksikliği değil, bilinçli bir tercih ve açık bir ihanettir. Bunlar "çeyrek eğitimli" olmalarına rağmen kendilerini "allame-i cihan" sanan, kibrinden burnunun ucunu göremeyen ama emperyalist merkezlerden gelen her direktifi "evrensel değer" diye yutan ajandacılardır.

Dünyanın her yerindeki ayrılıkçı terör örgütlerine, hatta doğrudan Türkiye’yi hedef alan PKK gibi yapılara "romantik" bir sempatiyle yaklaşan bu sözde aydınlar, iş kendi devletlerinin bekasına gelince en amansız cellada dönüşürler. Onlar için Brüksel’in, Washington’ın ya da Atina’nın çıkarları, Ankara’nın güvenliğinden her zaman daha kutsaldır.

Türkiye’nin En Büyük Sorunu: İçerideki "Yabancılar"

Bir ülkenin başına gelebilecek en büyük felaket, dışarıdan gelen saldırı değil, içerideki entelektüel kalelerin zapt edilmesidir. Türkiye bugün, kendi üniversitelerinde, medyasında ve sanat camiasında palazlanan bu "mankurtlaşmış" kitleyle mücadele etmektedir.

Emperyalizmin ileri karakolu gibi çalışan, "demokrasi" diyerek bölünmeyi, "liberalizm" diyerek sömürülmeyi savunan bu şebeke, Türkiye’nin en büyük yapısal problemidir. Halkın değerleriyle kavgalı, devletin ilkelerine düşman ve emperyalizmin hedeflerine hizmetkar olan bu çeyrek aydınlar için "cahil" sözcüğü gerçekten hafif kalır. Onlar, bu toprakların ekmeğini yiyip, suyunu içip, ihanetini her fırsatta dışarıya pazarlayan profesyonel birer yıkım ekibidir.

Artık maskelerin düşme vaktidir. Gerçek aydın, kendi milletinin kaderiyle kaderlenen, bağımsızlık karakterinden taviz vermeyen kişidir. Kendi ülkesiyle çatışmayı "aydın olmanın gereği" sananların ise tarihin çöp sepetindeki yeri çoktan hazırdır.