Koltuk Gitti,Ama...
Biz ne zaman doğruyu söyleyenlerden endişe etmeye, susanlardan ise emin olmaya başladık?
Galiba en büyük kırılmayı, haksızlığa uğrayanın değil; haksızlığı dile getirenin sorgulandığı gün yaşadık.
Çünkü uzun zamandır bu memlekette insanlar, yapılan yanlıştan çok o yanlışı yüksek sesle söylemenin bedelini hesaplıyor. Koltuğunu korumak, ilkesini korumaktan; susmak, konuşmaktan; uyum sağlamak ise doğruyu savunmaktan daha makul görülüyor. Hâl böyle olunca da adaletin yerini alışkanlık, liyakatin yerini aidiyet, hakkın yerini ise güç ilişkileri almaya başlıyor.
İşte film de tam burada kopuyor.
Tam da böyle bir zamanda, bir okul müdürü çıktı ve bize uzun süredir unuttuğumuz bir gerçeği yeniden hatırlattı: Bazı insanlar makamları sayesinde onurlu olmaz; onurları sayesinde makamlarına değer katarlar.
Yıllarca emek verdiği, başarılarıyla örnek gösterilen bir eğitim kurumunda yaşandığını ifade ettiği sürece sessiz kalmayı tercih etmedi. İddiasına göre mesele; okulun ihtiyaçları, kurumsal hafızası ve liyakat esaslı değerlendirmeler yerine, farklı tercihlerin belirleyici hâle gelmesiydi. Kamuoyuna yansıyan açıklamaları ve paylaşılan görüntüleri hep birlikte izledik. O ise bunu kabullenmek yerine, bedeli ne olursa olsun itiraz etmeyi seçti.
Burada durup düşünmek gerekiyor.
Bir insanın makamını kaybetmesi değil de, makamını korumak uğruna susmayı reddetmesi neden bize bu kadar şaşırtıcı geliyor?
Belki de sorun tam burada başlıyor. Çünkü biz, uzun zamandır doğru olanı yapanları takdir etmekten çok, neden susmadıklarını sorgulayan bir topluma dönüştük. Oysa bir eğitimcinin en büyük sorumluluğu yalnızca ders anlatmak değil; gerektiğinde öğrencilerine anlattığı değerleri yaşayarak göstermektir.
Yıllarca çocuklara "Adalet önemlidir", "Haksızlık karşısında susmayın", "Emeğin hakkını savunun" dedikten sonra, kendi hayatında bunun tam tersini yapmak belki de verilebilecek en kötü ders olurdu.
Elbette mesele bir okulun yöneticilik kadrosundan ibaret değildir. Mesele; liyakatin gerçekten bir ilke mi, yoksa yalnızca konuşmalarda kullanılan süslü bir kelime mi olduğudur. Eğer karar mekanizmalarında bilgi, emek, tecrübe ve kurumsal ihtiyaçlar yerine başka ölçütler belirleyici oluyorsa, kaybeden yalnızca bir kişi değil; adalet duygusunun kendisidir.
Çünkü liyakat, sadece hak edenin ödüllendirilmesi değil; hak etmeyenin kayırılmamasıdır.
Bir ülkede en büyük kriz, liyakatli insanların görevden ayrılması değil; liyakatin kendisinin gereksiz görülmeye başlanmasıdır.
Belki de bu yüzden, bazı istifalar bir vazgeçiş değil; tarihe düşülen bir nottur. Ve bazı insanlar, oturdukları koltuklarla değil; gerektiğinde o koltuktan kalkarken gösterdikleri duruşla hatırlanırlar.
Koltuk mu ?Giderse gitsin...
İnandığı değerlere sahip çıkmayı tercih eden, öğrencilerine anlattığı ilkeleri kendi hayatında da yaşamaya çalışan bir öğretmenimi(Müdürümü) saygıyla selamlıyorum.
Yazarın Diğer Yazıları
Yorumlar
- Sedat Türe
Bu makale, basit bir köşe yazısından öte, vicdanlı insanların liyakatsizlik karşısında hissettiği sıkışmışlık hissine tercüman olan bir sesleniş. Yazar "Koltuk mu? Giderse gitsin..." diyerek kapanışı yaparken, makamların geçici, ancak haysiyetli duruşların tarihte ve toplum vicdanında kalıcı olduğunu net bir şekilde teyit ediyor.
- Sultan Eroğlu
"insanlar makamları sayesinde onurlu olmaz; onurları sayesinde makamlarına değer katarlar." Ne kadar doğru
