Nasıl bilirdiniz?
Ölümün olmadığı bir yer aradım…
Bir saç teli düştü yüzüme.
Hayat, bize en çok kayıplarla konuşmayı öğretiyor.
Oysa insan, kaybettiğinde anlıyor aslında var olmanın kıymetini.
Her giden, ardında doldurulamaz bir boşluk bırakıyor;
bize ise sadece sabırla susmak ve anılarla yaşamayı öğrenmek kalıyor.
Öleni iyi anmak önemlidir.
Çünkü ölüm, ardında kalanlara bırakılmış ağır bir emanettir.
İyi bilmek, iyi anmak;
bırakılan iz kadar,
o iz karşısında aldığın tavırdır.
Bizler, bir dal misali, köklerimizde kalan son umut damlasını korumaya çalışıyoruz.
Ama umut olmasa…
bu gürültüye, bu hoyratlığa, bu kolay hükümlere
katlanmak mümkün değil.
“Hızla geçiyor” dediğimiz zamanlar var ya;
işte o anlarda bile saniyelerin nasıl ağırlaştığını görürüz.
Hayat, doğumla başlayan ve tek yönlü ilerleyen bir yolculuk.
Bu yolculukta yanımıza eşlik eden insanlar olur.
Kimisi iz bırakır,
kimisi iz bıraktığını zanneder.
Ve biz dönüp baktığımızda anlarız:
Kim gerçekten yaşamış,
kim sadece görünmüş.
Geçtiğimiz günlerde tanınmış bir isim hayatina son verdi.
Bir anda…
sessizlik olması gereken yerde
ses yükseldi.
Acı olması gereken yerde
öfke çoğaldı.
Dua edilmesi gereken yerde
beddua yarışa girdi.
Ne garip…
İnsan ölünce susulmaz olmuş artık.
Tam tersine
en çok o zaman konuşuluyor.
Hem de en keskin,
en ağır cümlelerle…
Ve çoğu zaman
öyle durduk yere değil bu sözler.
Bir yerde bir can yanmışsa,
bir kalp kırılmışsa,
bir iz bırakılmışsa…
ölürsün belki,
ama o izler susmaz.
Çünkü insan,
ya güzel hatıralarla uğurlanır
ya da ardında bıraktığıyla anılır.
Sanki herkes tertemiz,
sanki kimsenin karanlığı yokmuş gibi…
Son zamanlarda ekranlarda, manşetlerde, kalabalıkların dilinde aynı sahne:
Birileri gidiyor…
Ardından alkışlayan da var,
beddua eden de.
Ama en çok dikkat çeken şu:
Dün susanlar,
bugün en yüksek sesle konuşanlar.
Ne kürsü var ortada,
ne hesap…
Ama hüküm hazır.
Oysa mesele ölmek değil…
Mesele,
ölüm karşısında kim olduğun.
Bir insanın ardından kurulan cümleler,
öleni değil!
Kalanı anlatır.
Ve biz artık şunu görüyoruz:
Herkes yargılıyor…
kimse kendine bakmıyor.
Ve işte tam da burada bir gerçeği hatırlatmak gerek…
Cemaatin karşısında “Nasıl bilirdiniz?” denildiğinde,
ardınızda sadece kuru bir “İyi bilirdik” kalmasın.
Amasız.
Fakatsız.
“Onuruyla yaşayıp gitti” densin.
Çünkü bu yolculuğa çıkarken
hiç kimse
ne ününü,
ne gücünü,
ne de dokunulmazlığını yanında götürüyor.
Geriye kalan tek şey,
insanların sizin için kurduğu cümlelerdir.
Ve o cümleler…
bir gün,
sizin başkaları için kurduklarınızdan doğar.
İşte bu yüzden…
“Nasıl bilirdiniz?” sorusunu,
henüz vakit varken,
kendinize sorun.
Çünkü gün gelir!
En çok konuşanlar değil,
en çok konuşulanlar kalır.
Saygıyla selamlıyorum
Yazarın Diğer Yazıları
Yorumlar
- Zeynep Baş
Hızla geçiyor” dediğimiz zamanlar var ya Muhteşem
- Nuray Kurt
Bir yerde bir can yanmışsa, bir kalp kırılmışsa, bir iz bırakılmışsa… Kutlarım
- Emine Ormağ
Ölüm gibi çoğu zaman kaçındığımız bir konuyu bu kadar sade ve derin ele almanız çok etkileyici.İnsana hayatın değerini ancak sonluğunu kabul ederek anlayabildiğini hatirlattiniz. Kaleminize sağlık. Böyle güzel yazılar insani bi düşündürüp hayati sorgulatmıyor değil.Iyi insan olabilmek önemli velhasıl. Nasıl yaşarsan öyle ölürsün, nasıl ölürsen òyle haşrolursun.Sağlıcakla
- Elif Aldatmaz
Nasıl yaşarsan öyle ölürsün derler ve bu gün bu bile sahte tavırlarla değerini yitir di giden bizden de iyi bilirdik ,sizden de soyleyemediklerini söyle nasıl olsa cevap verecek yok onun için dir ki bu soru son yolculukta sorulunca Rabbim bilir der susarım Asuman hanım .
