NATOpati
"NATOpati de ne?" diye sorabilirsiniz. Haklısınız. Henüz tıp literatürüne girmedi. Zaten bu kelimeyi ben uydurdum. Ancak bazı rahatsızlıklar vardır ki, ne teşhis kitabında yer alır ne de reçetesi bulunur. Özellikle bir ülkenin, yabancı misafir geleceğini öğrendiği anda aniden başlayan; yol yapımı, çevre düzenlemesi, toplu bakım, toplu onarım ve toplu heyecan belirtileriyle kendini gösteren bu sendromun adına da ben "NATOpati" demeyi uygun gördüm. Bilim dünyası henüz kabul etmedi ama Ankara son günlerde bu konuda oldukça güçlü klinik bulgular sunuyor.
Bir Ankaralı olarak günlerdir herkes gibi gündemi takip ediyoruz. Malum, NATO zirvesi vesilesiyle başkent adeta yeniden keşfedildi. Gerçi bu zirve bundan yirmi dört yıl önce de yapılmış. Ben o zamanlar çok gençtim. Evde televizyon vardı. Evet, yanlış duymadınız; televizyon vardı. Hatta buzdolabı da vardı. Demek ki ben bakmıyormuşum. Son yıllarda öğrendiğimiz üzere, bazen bir şeyin var olması, onu hatırlamaktan daha az önemli olabiliyormuş.
Şimdi düşünüyorum da, acaba o zaman da Ankara bu kadar ihtimam görmüş müydü? Bu kadar bakım, bu kadar onarım, bu kadar özen, bu kadar telaş var mıydı? Varsa da demek ki yine fark edememişiz. Çünkü bazı hizmetlerin görünür olması için vatandaş olmak yetmiyor; bazen uluslararası protokol listesine girmek gerekiyor.
Bizim kültürümüzde misafir önemlidir. Çocukluğumuzdan biliriz; eve misafir geleceği zaman yemeyiz, yediririz. En güzel tabaklar çıkar, en temiz örtüler serilir, aylardır ertelenen temizlikler bir gecede tamamlanır. Çünkü temizlik imandandır. Ancak anlaşılan o ki bazı temizliklerin ve bazı düzenlemelerin takvimi de NATO zirvelerine göre belirleniyormuş.
Doğrusu, Ankara'nın son günlerde geçirdiği bakım ve güzelleştirme seferberliğini hayranlıkla izledim. Yollar yapıldı, çevre düzenlemeleri hızlandı, eksikler bir bir giderildi. İnsan ister istemez şu soruyu soruyor: Madem yapılabiliyordu, neden daha önce yapılmadı? Yoksa vatandaşın günlük hayatını kolaylaştıran işler, ancak dünyanın güçlüleri geleceği zaman mı aciliyet kazanıyor?
Hayat gerçekten insanı şaşırtıyor. Mesela bir gün, yıllardır politikaları nedeniyle milyonlarca insan gibi benim de öfke duyduğum,bed dua ettiğim bir Amerikan başkanının, benim memleketimde burnunun bile kanamaması için dua edeceğim aklıma gelmezdi. Ama burası Anadolu toprağıdır; bize gelenin başına bir şey gelsin istemeyiz. Madem misafir olarak geldiler, sağ salim de gitsinler. Hatta mümkünse, dönerken büyükelçilerini de yanlarına alıp gitsinler.
Bir de öğrendik ki Anıtkabir ziyareti programda yokmuş. Açıkçası buna üzülemedim. Çünkü bazı değerlerimiz, diplomatik nezaket fotoğraflarının fonu olmaktan çok daha büyük anlamlar taşır. Her gelenin ziyaret etmesi gereken bir mekân değil; herkesin saygı duyması gereken bir emanettir orası.
Velhasıl, NATO zirvesi bize bir kez daha çok önemli bir gerçeği gösterdi: Bu ülke isterse çok kısa sürede çok büyük işler yapabiliyor. Yollar yapılabiliyor, çevre düzenlenebiliyor, eksikler giderilebiliyor, şehirler parlatılabiliyor. Yeter ki misafir önemli olsun.
Vatandaş mı?
O biraz daha bekleyebilir.
Nasıl olsa bir gün yine bir zirve olur. Belki o zaman bizim sokağa da sıra gelir.
Şimdilik tek temennimiz, bu ihtişamlı misafirliğin hayırla sona ermesi. Misafirler sağ salim gitsin, biz de televizyonumuzun başına dönüp yıllardır gördüğümüz ama bize yeni anlatılan gerçekleri izlemeye devam edelim.
Saygıyla selamlıyorum
Yazarın Diğer Yazıları
Yorumlar
- Elif Aldatmaz
Harika tesbit natopati kim kime patisini sevdirir bilmem ama bu toplum degismedikce bizde pati seven çok olacak
- Sultan Eroğlu
Mizahi ama bir o kadar da gerçekçi bir tespit. Bizim sokağa da bir gün uluslararası bir heyet uğrar diye umutla beklemekten başka çaremiz kalmadı desenize! Televizyon başındaki o 'yeni anlatılan gerçekler' ile baş başa kalma kısmına ise ayrıca bittim. Harika bir hiciv.
- sedat ture
Çok güzel esprili bir yazı. Teşekkürler..
