Ölü doğum
Her gün yeni bir ölü doğum…
Her sabah başka bir kriz, başka bir tartışma, başka bir savruluş.
Toplum artık olan bitene şaşırmıyor.
Belki de en korkutucu olan tam olarak bu.
Çünkü bir ülke, yaşadığı çürümenin hızına değil; ona alışma hızına yenilir.
“Olacak şey değil” dediğimiz ne varsa, bugün sıradan bir gündem başlığına dönüşüyor.
Dün hayretle baktığımız şeyleri bugün birkaç saat konuşup geçiyoruz.
Şaşırmamaya alışıyoruz.
Sonra o alışkanlığı sağduyu sanıyoruz.
İşte kaybolduğumuz yer tam da burası.
Son günlerde tartışılan “mutlak butlan” meselesi de yalnızca hukuki bir başlık değil aslında.
Toplumun adalete dair kırılganlığını yeniden gösteren bir eşik.
Çünkü adalet; kişiye göre değişmez.
Kuruma göre değişmez.
İktidara, muhalefete, inanca ya da dünya görüşüne göre hiç değişmez.
Hukuk bir gün birileri için eğilip bükülürse, ertesi gün hiç kimse için güvence olmaktan çıkar.
Ama mesele artık yalnızca hukuk da değil.
Toplum başka bir yorgunluğu daha taşıyor sırtında.
Yıllardır aynı yüzler, aynı sesler, aynı ezberler…
Siyaset sürekli kendini tekrar eden bir sahneye dönüştü.
Kavgalar değişiyor gibi görünüyor ama roller hep aynı kalıyor.
Vatandaş artık sadece öfkeli değil; yorulmuş durumda.
Çünkü bu ülkenin gençleri büyüyor ama siyaset yaşlanıyor.
Yeni kuşaklar hayatın yükünü sırtlıyor ama karar mekanizmalarında hâlâ geçmişin gölgeleri dolaşıyor.
İnsan ister istemez soruyor:
Bu ülkenin yeni sözü yok mu?
Yeni yüzleri, yeni aklı, taze kanı yok mu?
Neden memleket sürekli eski hesapların arasında sıkışıp kalıyor?
Ve en acısı da şu:
Toplumun önüne sürekli yeni bir kavga bırakılıyor.
Birbirine düşen sadece siyasi yapılar olmuyor; aynı kaygıyı taşıdığı düşünülen insanlar da birbirini tüketiyor.
Oysa insan kendi iç savaşına gömüldükçe, gerçek sorunlar sessizce büyüyor.
Ekonomi konuşulmuyor, geçim konuşulmuyor, gençlerin umudu konuşulmuyor.
Ama herkes birbirine karşı saf tutmaya zorlanıyor.
Çünkü kutuplaşma artık bir sonuç değil, neredeyse bir yönetme biçimine dönüştü.
Toplum gerildikçe sanki bazıları rahatlıyor.
İnsanlar birbirine bağırdıkça, asıl meseleler görünmez oluyor.
Gündem dediğimiz şey bazen gerçekten de bir sis perdesine dönüşüyor.
Ve insanın içine en çok oturan da şu oluyor:
Karşı tarafın ne yaptığı değil, aynı memleket kaygısını taşıdığını düşündüğün insanların birbirine bu kadar kolay düşebilmesi…
Çünkü insan bazen rakibinden değil, kendi mahallesindeki hırstan yoruluyor.
Partiler sizin olabilir.
Koltuklar sizin olabilir.
Makamlar sizin olabilir.
Ama o makamları size veren bu millettir.
O kürsüler, milletin derdi konuşulsun diye vardır; birbirinize üstünlük kurun diye değil.
İnsan bazen ekrana bakıp şunu düşünüyor:
Bu kadar kavganın arasında gerçekten memleketi düşünen kaldı mı?
Yoksa herkes kendi siyasi geleceğini kurtarma telaşında mı?
Çünkü bu ülkenin artık hamasi cümlelere değil; samimiyete ihtiyacı var.
Yeni bir dile, yeni bir vicdana, yeni bir siyasi ahlaka ihtiyacı var.
Memleket sevgisi sadece meydanlarda edilen büyük sözlerle ölçülmez.
Bazen memleketi sevmek; biraz geri çekilip ülkenin nefes almasına izin vermektir.
Bazen en büyük sorumluluk, insanları birbirine düşürmeden konuşabilmektir.
Ama görünen o ki herkes kendi kitlesini konsilide etmenin peşinde.
Memleket ise tam ortada, yorgun bir hakem gibi bekliyor.
Ve insan artık ister istemez daha sert bir soruyu soruyor:
Artık ölü değil canlı bir doğum istiyoruz
Sahiden…
Hiç mi sevmediniz bu memleketi?
Saygıyla selamlıyorum
Yazarın Diğer Yazıları
Yorumlar
- Sedat Türe
Ülkenin "Yeni bir dile, yeni bir vicdana, yeni bir siyasi ahlaka ihtiyacı var." Teşekkürler efendim. Tuzun kokmuş olduğunu edebi üslupla anlatan yazarımıza hürmetler..
