Ölüsünü Seven, Dirisini Görmezden Gelen Ülkücülük
Türk milliyetçiliği, Türk-İslam ülküsü ya da muhafazakâr siyaset… Bu kavramlar bir zamanlar bedel ödemiş, hayatının en üretken dönemini ülküsü uğruna harcamış idealist insanların omuzlarında yükseldi. Ancak bugün gelinen noktada manzara ibretliktir: Ülkücünün canlısı değil, ölüsü makbuldür.
Seçim dönemleri yaklaşınca, sosyal medyada ve kürsülerde hep aynı görüntüleri izliyoruz. Bir fotoğraf paylaşılır: “Falanca fiş mekancı rahmetli olmuş ülkücünün mezarı başındayız…” Yanında takım elbiseli siyasiler, elinde karanfil. Paylaşımın altında binlerce beğeni, “Ruhu şad olsun” mesajları.
Ama bu ülkü uğruna hâlâ dimdik duran, yıllarca hapishane köşelerinde çile çeken, emeğiyle var olmaya çalışan yaşayan idealistlere kim dönüp bakıyor? Kim onların kapısını çalıyor, kim dertlerini dinliyor?
Geçmişten birkaç çarpıcı örnek:
• 12 Eylül sonrasında yıllarca zindanlarda çürüyen ve çıktıktan sonra maddi-manevi yalnız bırakılan binlerce ülkücü… Pek çoğu sessizce hayata tutunmaya çalıştı. O günlerin çilesini çeken bu insanlar, siyasi vitrin için neredeyse “fazlalık” ilan edildi.
• 1990’larda teşkilatları ayakta tutan, sokak sokak çalışıp davayı anlatan ilçe başkanları, bugün maddi sıkıntı içinde yaşıyor. Vefat edince birden “ülkü devi” diye anılıyor; ama yaşarken bir telefon bile edilmiyor.
• Sivil toplum tarafında da tablo farklı değil: Yıllarca dernek yöneten, gönüllü çalışan nice insan; adları anılmıyor. Ancak cenazelerinde siyasiler boy gösteriyor, kameralar önünde gözyaşı döküyor.
Bu tavır, aslında vefa kaybının en çıplak hali. Oysa Türk kültüründe “Vefa, imanın yarısıdır” der atalarımız. Ülkücülük gibi bir davanın özü de sadakattir, yoldaşını yarı yolda bırakmamaktır. Yaşayan kahramanlara sırt dönmek, yalnızca bireylere değil, davanın ruhuna da ihanettir.
Üstelik bu çileli ve meşakkatli mücadelede ağır bedeller ödeyen insanların hikâyesini, kendi geleceklerine ya da siyasetlerine sermaye yapma hakkı da ancak o hikâyenin içinde bizzat yer alanlara aittir. Dedelerinin ya da babalarının hatırasını miras gibi devralıp “ben de ülkücüyüm” pozları verenlerin, o mücadelede tek bir gece bile nöbet tutmamış olanların bu hakka sahip olduğunu düşünmek gaflettir. Dedesinin torunu ya da babasının yan bakışı bu hikâyeyi sermaye yapmaya yetmez.
Bugün ülkenin dört bir yanında hâlâ davasına bağlı, siyasetten beklentisi olmayan, ama “ülküm” diyerek yaşayan insanlar var. Onların çoğu emekli maaşıyla geçiniyor, bazısı sağlık sorunlarıyla boğuşuyor, kimi ise sessizce hayata veda ediyor. Ne bir ziyaret, ne bir anma…
Ülkücülüğün değerini, sadece fotoğraf çektirip “Rahmetle anıyoruz” demekle gösteremeyiz. Gerçek vefa, hayattayken yanında olmak; ihtiyacı varken destek vermek; hatırasını sadece ölüm yıldönümlerinde değil, yaşarken de onurlandırmaktır.
Bugün milliyetçi siyasetin önünde iki yol var:
1. Ülkücülüğü bir nostalji objesi olarak, sadece seçim dönemlerinde vitrin süsü yapmak.
2. Ya da yaşayan ülkücülere, çilekeş dava insanlarına hak ettiği vefayı göstermek.
Hangisi tercih edilirse edilsin, tarih not düşer.
Ve unutmayalım: Bir dava, canlı kahramanlarına sahip çıktığı kadar yaşar; sadece ölülerini yücelterek değil.
Yazarın Diğer Yazıları
- Komşusunun yangınından reyting bekleyenler!
- Siyasette lideri okuyamayan, teşkilatı yönetemez!
- Çevreye hizmet edeni alkışlamak da bir vatan borcudur!
- Trabzon Meydanı'ndan Türkiye'ye verilen mesaj!
- Milletin Parası Yurt Dışında, Peki Devlet Ne Yapıyor?
- OKTAY SARAL’IN GÖREVDEN ALINMASI VE KARDEŞLİĞİMİZİN SINAVI
- Büyük servetlerin arkasındaki karanlık ilişkiler ve milletin sahipsiz bırakılan alın teri!
- Devlet, Mafya ve Görünmeyen Savaşlar: Türkiye'de Yaşananları Dünyadan Bağımsız Okuyabilir miyiz?
