Parçalanan Siyaset, Zayıflayan Alternatif
Türkiye’de son yıllarda dikkat çeken bir gerçek var: Siyasi parti sayısı artıyor ama siyaset derinleşmiyor. Aksine çoğalan partilerle birlikte fikirler incelmiyor, bölünüyor, zayıflıyor ve etkisizleşiyor. Bu durum sadece bir çoğulculuk meselesi değil, aynı zamanda ciddi bir siyasi verimlilik sorunudur.
Soruyu açık soralım
Aynı fikre, aynı dünya görüşüne sahip insanlar neden ayrı ayrı partiler kurar
Bu sorunun cevabı çoğu zaman ideolojik farklılıklardan değil, kişisel pozisyonlardan, beklentilerden ve gelecek hesaplarından geçiyor. Türkiye’de özellikle iktidar partilerinden seçilip yıllarca görev yaptıktan sonra yeniden seçilme ihtimali azaldığında yeni parti kurma veya başka bir yapıya geçme eğilimi bir tesadüf değil, bir siyasi refleks haline gelmiş durumda.
Bu tablo bize şunu söylüyor
Bazı ayrılıklar ilkesel değil, konjonktüreldir
Bazı yeni partiler ise ihtiyaçtan değil, fırsattan doğmaktadır
Bugün bakıyoruz söylemler benzer, kadrolar benzer, hatta eleştiriler bile aynı merkezden besleniyor ama tabelalar farklı. Bu durumda ortaya çıkan şey gerçek bir alternatif değil, aynı parçanın bölünmüş halleri oluyor.
Bu parçalanma neye yol açıyor
Siyasi enerjinin dağılmasına
Nitelikli insan kaynağının bölünmesine
Maddi kaynakların etkisiz kullanılmasına
Seçmenin kafasının karışmasına
Ve en önemlisi güçlü bir alternatifin doğamamasına
Türkiye’deki seçim sistemi özellikle belirli barajlar ve ittifak dengeleri düşünüldüğünde küçük partilerin tek başına etkili olmasını zorlaştırıyor. Bu gerçek ortadayken benzer çizgideki yapıların ayrı ayrı hareket etmesi sadece kendilerini değil temsil ettiklerini iddia ettikleri seçmeni de zayıflatıyor.
Sonuç ne oluyor
Oylar bölünüyor
Büyük partiler avantaj sağlıyor
Mevcut iktidar veya ana muhalefet pozisyonları korunuyor
Yani niyet alternatif olmak olsa bile sonuç çoğu zaman mevcudu güçlendirmek oluyor.
Siyasette ayrılıklar elbette olabilir olmalıdır da ancak bu ayrılıkların bir fikri derinliği bir toplumsal karşılığı ve en önemlisi bir ahlaki tutarlılığı olmalıdır.
Eğer bir siyasetçi bulunduğu partideyken savunduğu her şeyi ayrıldıktan sonra bir anda terk ediyor veya tam tersine aynı söylemi farklı bir tabelayla devam ettiriyorsa burada sorgulanması gereken şey şudur
Bu değişim bir fikir değişimi mi yoksa bir pozisyon değişimi mi
Demokrasilerde çok partili yapı elbette kıymetlidir ancak çok partililik ile dağınıklık aynı şey değildir. Güçlü demokrasilerde partiler çoğalırken aynı zamanda kurumsallaşır derinleşir ve topluma net seçenekler sunar.
Türkiye’de ise çoğu zaman şu yaşanıyor
Parti sayısı artıyor ama seçenekler netleşmiyor
Bu da seçmeni şu ikilemle baş başa bırakıyor
Gerçekten farklı olan hangisi
Türk milletinin bugün ihtiyacı olan şey tabela çoğaltan değil çözüm üreten kadro yetiştiren ve güven veren siyasi yapılardır.
Aynı düşüncenin etrafında toplanmış insanların küçük küçük yapılar kurarak yol alması ne siyasi kaliteyi artırır ne de ülkeye katkı sağlar aksine bu durum zaman kaybıdır enerji kaybıdır ve en önemlisi milletin umudunu zayıflatır.
Siyaset kişisel kariyer planlarının değil milletin geleceğinin inşa edildiği bir alandır Eğer bu gerçek unutulursa ortaya çıkan şey demokrasi değil dağınık bir güçsüzlük tablosu olur
Ve o tablo en çok da değişim isteyenlerin aleyhine çalışır
Yazarın Diğer Yazıları
- Komşusunun yangınından reyting bekleyenler!
- Siyasette lideri okuyamayan, teşkilatı yönetemez!
- Çevreye hizmet edeni alkışlamak da bir vatan borcudur!
- Trabzon Meydanı'ndan Türkiye'ye verilen mesaj!
- Milletin Parası Yurt Dışında, Peki Devlet Ne Yapıyor?
- OKTAY SARAL’IN GÖREVDEN ALINMASI VE KARDEŞLİĞİMİZİN SINAVI
- Büyük servetlerin arkasındaki karanlık ilişkiler ve milletin sahipsiz bırakılan alın teri!
- Devlet, Mafya ve Görünmeyen Savaşlar: Türkiye'de Yaşananları Dünyadan Bağımsız Okuyabilir miyiz?
