Savaş Değişti, Komutanlar Hedefte: Türkiye Hazır mı?
Dünyada savaşların şekli değişti.
Ama mesele yalnızca teknik değil; ahlak, hedef ve yöntem de değişti.
Artık savaş ilan edilmiyor.
Cephe kurulmadan vuruluyor.
Tanklar yürümüyor ama komutanlar ölüyor.
Bugün savaş; ordular arasında değil, tecrübeyle teknoloji arasında yaşanıyor.
Ve ne yazık ki tecrübe, bu yeni savaş düzeninde en pahalı ama en savunmasız hedef hâline geldi.
Son yıllarda yaşananlara bakın.
İsrail,
İran’da askeri ve güvenlik bürokrasisinin en üst isimlerini eş zamanlı suikastlerle ortadan kaldırdı.
Filistin sahasında saha komutanları evlerinde, araçlarında, günlük rutinleri içinde hedef alındı.
Libya’da bir askeri komutan, “uçak kazası” denilerek tarihten silindi.
Bunların hiçbiri tesadüf değil.
Bunlar yeni nesil savaşın bilinçli tercihleri.
Çünkü modern savaş şunu söylüyor:
“Orduyu yormaya gerek yok, komutanı yok et.”
Buradan Türkiye’ye bakalım.
Biz bu topraklarda “olağan dışı” asker ölümlerini ilk kez yaşamıyoruz.
Bu milletin hafızasında hâlâ cevabı netleşmemiş sorular var.
Eşref Bitlis Paşa’nın ölümü mesela…
Resmî kayıtlarda “kaza”, halkın vicdanında ise bitmeyen bir şüphe.
Bugün isimler üzerinden konuşmak meseleyi saptırır.
Asıl soru şudur:
Türkiye, bu yeni savaş türüne karşı ne kadar hazırlıklı?
Çünkü bugün Türk Silahlı Kuvvetleri’nin en tecrübeli komutanları, subayları;
şehirlerin ortasında, sıradan apartmanlarda, sıradan sitelerde yaşıyor.
Apartman görevlisi…
Site güvenliği…
Kargo firması…
Temizlik personeli…
Bunların her biri, modern istihbarat dünyasında potansiyel zafiyet demektir.
Parayla, tehditle ya da ideolojiyle devşirilmesi zor insanlar değildir bunlar.
Eskiden askeri lojmanlar vardı.
Kapalı devreydi.
Katmanlıydı.
Güvenlik mantığı vardı.
Bugün “normalleşme” adına,
komutanları sıradanlaştırdık.
Oysa savaş, sıradanlaşmadı; vahşileşti.
Şunu açıkça söylemek zorundayız:
Komutan güvenliği, artık kişisel bir mesele değildir.
Bu, devlet güvenliğidir.
Savaşın kuralı kalmadıysa,
tedbirin de eski kurallarla alınması mümkün değildir.
Yeni dönemin gerçeği şudur:
Tecrübeli subaylar, yalnızca cephede değil;
evinde, arabasında, telefonunda, rutininde de korunmak zorundadır.
Bu bir paranoya değil.
Bu, çağın dayattığı bir zorunluluktur.
Unutmayalım:
Bir ülke, ordusunu kaybettiğinde yenilir.
Ama komutanlarını kaybettiğinde çöker.
Soru basit ama ağırdır:
Savaş bu kadar değişmişken,
biz hâlâ eski güvenlik alışkanlıklarıyla mı devam edeceğiz?
Bu sorunun cevabı,
gelecekte verilecek bedelleri belirleyecek.
Yazarın Diğer Yazıları
- Komşusunun yangınından reyting bekleyenler!
- Siyasette lideri okuyamayan, teşkilatı yönetemez!
- Çevreye hizmet edeni alkışlamak da bir vatan borcudur!
- Trabzon Meydanı'ndan Türkiye'ye verilen mesaj!
- Milletin Parası Yurt Dışında, Peki Devlet Ne Yapıyor?
- OKTAY SARAL’IN GÖREVDEN ALINMASI VE KARDEŞLİĞİMİZİN SINAVI
- Büyük servetlerin arkasındaki karanlık ilişkiler ve milletin sahipsiz bırakılan alın teri!
- Devlet, Mafya ve Görünmeyen Savaşlar: Türkiye'de Yaşananları Dünyadan Bağımsız Okuyabilir miyiz?
