Köşe Yazısı

Şöhretin Değil, Hakkın Yanında Duranlar

İsmail Türk
İsmail Türk
3 dk Sesli Dinle 0

Bir toplumda kimin “aydın”, kimin “kanaat önderi”, kimin “saygın gazeteci” sayılacağı tesadüf değildir.
Şöhret çoğu zaman milletin duasıyla değil, güç odaklarının onayıyla dağıtılır.

Milletinin, halkının, emekçinin, yoksulun yanında durmayıp yönünü iktidara, sermayeye ve çıkar çevrelerine çeviren siyasetçi, gazeteci ve sözde aydınlar; toplumların yüz karasıdır.
Çünkü bunların bilgisi de, unvanı da, kalemi de artık hakikatin değil korkunun hizmetindedir.

Şöhret Kimlere Verilir?

Bugün ekranlara bakalım:
Hep aynı yüzler…
Hep “ölçülü” cümleler…
Hep kimseyi rahatsız etmeyen eleştiriler…

Oysa tarih bize şunu öğretir:
Doğru kalemler merkezde tutulmaz, kenara itilir.

İdeolojiler Üstü Bir Hakikat

Gerçekten halkın yanında duran aydınların kaderi ideolojiye göre değişmez.
Sağcı da olsa, solcu da olsa, ülkücü de olsa, sosyalist de olsa sonuç aynıdır:
• Yalnızlaştırılır
• Susturulmak istenir
• Tehdit edilir
• Fakirlikle ve itibarsızlaştırmayla terbiye edilmeye çalışılır


Sol ve Kemalist Gelenekten Bedel Ödeyenler

Uğur Mumcu,
Devlet içindeki karanlık ilişkileri yazdı.
Terör–siyaset–para bağını sorguladı.
Şöhretle değil, bombayla susturuldu.

Bahriye Üçok,
Din istismarına karşı çıktı.
Bilimi ve aklı savundu.
Bedelini hayatıyla ödedi.

Ahmet Taner Kışlalı, Muammer Aksoy, Doğan Öz…
Bu isimler ortak bir noktada birleşti:
Güçlülerin değil, halkın yanında durdular.

Ülkücü Hareketten Vicdan Sahibi Kalemler

Aynı kader ülkücü hareketin doğru kalemleri için de geçerlidir.

Abdurrahim Karakoç,
Şiiri saraya değil, sokağa yazdı.
Mazlumdan yana oldu, zalime karşı susturulamadı.
Ödülü ekranlar değil; yalnızlık ve yokluk oldu.
Ama hâlâ okunuyorsa sebebi şöhret değil, hakikattir.

İsmail Gerçeksöz,Necdet Sevinç
Kalemini hiçbir gücün emrine vermedi.
Ülkücü hareketin içinden konuştu ama yanlışı kutsamadı.
Güç kimdeyse ona yanaşmadı; hak nerede ise orada durdu.
Bu yüzden vitrinlerde değil, milletin vicdanında yer aldı.

Galip Erdem,
Ülkücülüğü slogan değil, ahlak olarak gördü.
Popülizme, iktidar dalkavukluğuna hiç bulaşmadı.
Adı çok anılmadı ama fikri hâlâ yaşıyor.

Neden Hep Kenarda Kaldılar?

Çünkü:
• Sponsorları yoktu
• Güç odaklarını rahatsız ettiler
• Konjonktüre göre eğilip bükülmediler
• Aydınlığı, milliyetçiliği, solculuğu makam aracı yapmadılar


Bu yüzden:
• Yerelde tutulduılar
• Küçük gösterildiler
• Yoksullukla, yalnızlıkla sınandılar


Ama bilinmelidir ki referans alınacak olanlar tam da bunlardır.


Bugünün “Aydınlarına” Sert Ama Adil Bir Kapanış

Bugün ekranlarda boy gösteren, her iktidar döneminde “makul” kalan,
her güç odağıyla fotoğraf verebilen,
her yanlışta “ama” ile başlayan cümleler kuranlara bir soru sormak gerekir:

Siz ne zaman bedel ödediniz?

Hangi yazınız yüzünden işsiz kaldınız?

Hangi sözünüz yüzünden yalnız bırakıldınız? gözetim altına alındınız mahkemelerde süründüünüz?

Hangi duruşunuz yüzünden tehdit edildiniz? eviniz iş yeriniz basıldımı?şahsınıza saldırılar yapıldımı?

Eğer hiçbir zaman risk almadıysanız,
hiçbir zaman yalnız kalmadıysanız,
hiçbir zaman yoksullaşmadıysanız…

Üzgünüm ama siz aydın değil, dönemin dekorusunuz.

Gerçek aydın, iktidar değişse de değişmeyendir.
Gerçek aydın, güç neredeyse oraya giden değil,
hak nerede ise orada durandır.

Ve tarih hep şunu göstermiştir:
Dekorlar değişir, hakikat kalır.

Bu Yazıyı Paylaş