Teröre karşı devlet refleksi: Güçlü devlet nasıl davranır?
Devletin temel sorumluluğu; vatandaşının can güvenliğini sağlamak, ülke sınırlarını korumak ve kamu düzenini tesis etmektir. Bu sorumluluk, özellikle terörle mücadele gibi hayati konularda kendini daha da yakıcı biçimde gösterir. Dünya üzerinde güçlü olarak tanımlanan hiçbir devlet, bu tehditler karşısında sessiz kalmaz; tam tersine, doğrudan refleks gösterir ve bu refleksin dozunu, tehdidin büyüklüğüne göre artırır. Terörü yalnızca bir güvenlik sorunu değil, aynı zamanda bir egemenlik meselesi olarak gören devletler, bu alanda açık bir sıfır tolerans politikası izler.
Amerika Birleşik Devletleri’nin 11 Eylül 2001’de yaşadığı saldırı, bu anlayışın en çarpıcı örneklerinden biridir. Saldırıyı gerçekleştiren El Kaide örgütü sadece bir grup radikal militan değil, aynı zamanda bir küresel tehdit olarak kabul edildi. ABD, bu örgütü barındırdığı gerekçesiyle Afganistan’ı işgal etti, Taliban yönetimini devirdi ve yıllar sonra örgütün lideri Usame bin Ladin’i, başka bir ülkenin egemenlik sahasında, Pakistan’da öldürdü. sevenlerine cenazesini bile bırakmayıp cesedini okyanusa attı.Hiçbir uluslararası anlaşmaya ya da onaya başvurmadan yapılan bu operasyon, Amerika’nın teröre karşı “gerekirse dünyanın öbür ucuna giderim” anlayışının somut karşılığıydı. Daha dikkat çekici olan ise şu: Bin Ladin’in öldürülmesinden sonra ABD’de ne kongrede ne medyada ne de kamuoyunda onu yücelten tek bir ses bile çıkmadı. Böyle bir girişim, kamu düzenini tehdit eden propaganda sayılır ve anında cezai yaptırımlarla karşılık bulur.
Fransa da benzer bir kararlılığı Charlie Hebdo ve Bataclan saldırıları sonrasında gösterdi. Sadece saldırıyı yapanlara değil, bu yapıları beslediği düşünülen tüm oluşumlara karşı geniş çaplı bir operasyon başlatıldı. Olağanüstü hâl ilan edildi, yüzlerce dernek ve cami kapatıldı, radikalleşmeye açık kişi ve kurumlar yakından takip altına alındı. Fransa için ifade özgürlüğü, kamu güvenliğini tehdit ettiği noktada son bulur. Terörü öven, radikal unsurları meşrulaştıran her söylem; fikir değil, tehdittir.
İngiltere’nin IRA deneyimi, bu konuda bir başka önemli örnektir. İngiliz devleti, sadece silahlı saldırıları değil, teröre finansman sağlayanları, örgüt propagandası yapan medyayı ve hatta sempati duyan kişi ve grupları da ulusal güvenliğe tehdit kapsamında değerlendirir. İngiliz istihbaratı için bir eylemin gerçekleşmesi gerekmez; niyet ve hazırlık bile müdahale sebebidir.
Peki, bu refleksler Türkiye’de ne ölçüde karşılık buluyor? Türkiye, yaklaşık kırk yıldır terörle mücadele ediyor. PKK, FETÖ, DEAŞ gibi çok sayıda örgütle hem içeride hem dışarıda savaş yürütüyor. Ancak devletin bu mücadelesinde bazı noktalarda ciddi refleks zayıflıkları göze çarpıyor. Örneğin bir terör örgütü mensubunun posteriyle yapılan yürüyüşler “ifade özgürlüğü” kapsamında değerlendirilebiliyor. Terörle ilişkili olduğu yargı kararlarıyla sabitlenmiş yapılar, yıllarca siyasi çerçevede tartışılabiliyor. Bazı milletvekilleri, şehit cenazeleri gelirken örgüt üyelerine methiyeler düzerken bile dokunulmazlık zırhıyla korunabiliyor. Bu tablo, vatandaş nezdinde ciddi bir güven kaybı yaratıyor ve şu soruyu beraberinde getiriyor: Güçlü devlet dediğimiz şey yalnızca silahlı müdahale midir, yoksa tehditleri doğmadan önleme kabiliyeti midir?
Güçlü devlet; düşmanla pazarlık yapmaz, terörü siyasi hesaplara kurban etmez. Kendi halkının güvenliğini, uluslararası itibar kaygısından önde tutar. Devletin itibarı; diplomaside değil, kendi toprağında terör propagandası yapılıp yapılamadığıyla ölçülür. Amerika’da bir senatör çıkıp Usame bin Ladin için “özgürlük savaşçısıydı” diyebilir mi? Fransa’da biri, Bataclan saldırganları için “haklıydılar” diyebilir mi? Hayır. Çünkü bu söylemler, sadece fikir değil, doğrudan suça ortaklıktır. Oysa Türkiye’de teröre karşı sergilenen bu zayıf siyasal refleks, çoğu zaman “demokrasi” başlığı altında aklanmaya çalışılıyor.
Demokrasi; devletin meşru güç kullanma hakkını elinden almak değildir. Demokrasi, vatandaşı korumakla yükümlü bir sistemdir. Terör örgütlerine, bu sistemin içinde kendine alan açtırmak, demokrasi değil, devletin caydırıcılığının zafiyetidir. Bu nedenle güçlü devlet olmak isteyen bir ülke, teröre karşı reflekslerini hızlı, kesin ve geri dönüşsüz bir biçimde geliştirmek zorundadır.
Bugün dünyada hiçbir gelişmiş devlet, terörü normalleştirme hatasına düşmez. Çünkü bilirler ki, bir gün “özgürlük” diye savundukları yapılar, kendi çocuklarının geleceğini tehdit edecek hale gelir. Teröre karşı zayıflık, yalnızca o anı değil; bir milletin tüm yarınlarını da kaybetmektir.
Yazarın Diğer Yazıları
- Komşusunun yangınından reyting bekleyenler!
- Siyasette lideri okuyamayan, teşkilatı yönetemez!
- Çevreye hizmet edeni alkışlamak da bir vatan borcudur!
- Trabzon Meydanı'ndan Türkiye'ye verilen mesaj!
- Milletin Parası Yurt Dışında, Peki Devlet Ne Yapıyor?
- OKTAY SARAL’IN GÖREVDEN ALINMASI VE KARDEŞLİĞİMİZİN SINAVI
- Büyük servetlerin arkasındaki karanlık ilişkiler ve milletin sahipsiz bırakılan alın teri!
- Devlet, Mafya ve Görünmeyen Savaşlar: Türkiye'de Yaşananları Dünyadan Bağımsız Okuyabilir miyiz?
