Türkiye Ebu Zuhur’a mı, yoksa başka bir noktaya mı üs kuracak?

Ortadoğu'da bazı gelişmelerin gerçek anlamı, açıklamalarda değil, olayların sıralanışında ortaya çıkar. Suriye'de T4 ile başlayan, Ebu Zuhur ile yeniden gündeme gelen mesele de tam olarak budur. Türkiye henüz Suriye'de tartışılan yeni askeri üslerini kurmamışken, İsrail bu üslerin kurulabileceği düşünülen alanları hedef aldı. O halde Ankara açısından artık soru yalnızca “Üs kuracak mıyız?” değildir. Asıl soru şudur: Türkiye bir askeri varlık kurmadığı halde bu varlığın oluşturabileceği tehdit gerekçesiyle saldırıya uğruyorsa, geri durmanın Türkiye'ye sağladığı somut stratejik kazanç nedir? İsrail tarafından gelen açıklamalar bu hamlenin caydırma amaçlı yapıldığı yönünde oldu. Temelde caydırıcılık, karşı tarafın bir sonraki hamlesini değiştirecek kapasiteyi oluşturabilmektir. Şimdi bu tablo açıkçası güvenlik ikilemine doğru giden bir görüntü vermektedir. Aynı zamanda bu Türkiye için ciddi anlamda bir paradoks yaratıyor. Üssü kurmadığım halde hedef oluyorsam, üssü kurmamanın bana sağladığı stratejik kazanç nedir? Eğer bu sorunun cevabı yoksa, Türkiye'nin önündeki rasyonel seçenekler değişir. Bu durumda üs kurmak, İsrail'e karşı saldırgan bir tercih olmaktan çıkar; saldırıların daha ileri bir aşamaya taşınmasını önlemek için caydırıcı bir savunma tedbiri haline gelir. Buradaki en kritik kavram “durdurma noktası”dır. Türkiye'nin Suriye'de askeri varlığını tamamen belirsiz ve savunmasız bırakması, İsrail açısından sürekli bir önleyici saldırı alanı oluşturabilir. Buna karşılık Türkiye'nin açık, kontrollü ve savunma amaçlı bir askeri yapılanma oluşturması, tarafların birbirlerinin sınırlarını daha net görmesini sağlayabilir. Dolayısıyla paradoksal biçimde, belirsizliğin çatışmayı artırdığı bir ortamda kontrollü bir Türk askeri varlığı çatışmayı azaltabilecek bir caydırıcılık mekanizmasına dönüşebilir. Çünkü artık bu noktada Ortadoğu ülkeleri etkinin farklı reflekslerini vermeye başladı. Mekke Anlaşması’na Suriye ve Mısır’ın da eklenmesiyle birlikte, bugüne kadar şahit olmadığımız ölçekte ve biçimde bir bölgesel tepki şekliyle karşılaşabiliriz. Aslında İsrail’in Ebu Zuhur saldırısındaki asıl sorun, mevcut bir tehdide karşılık vermekten ziyade, henüz gerçekleşmemiş ve gerçekleşeceği de kesin olmayan bir tehdidi gerekçe göstererek askeri müdahalede bulunmasıdır. Bu durum, önleyici savunma ile provokatif saldırı arasındaki çizgiyi tartışmaya açmaktadır. Tüm bunlara ek olarak Mekke Anlaşması’nın somut adımlarının nasıl atılacağı tartışılırken, anlaşmanın imzalanmasından kısa süre sonra Türkiye’den Suudi Arabistan’a A400M askeri nakliye uçuşlarının gerçekleştirilmesi ve Pakistan’ın da C-17 uçaklarıyla Suudi Arabistan’a askeri sevkiyat yapması dikkat çekti. Türkiye’nin ayrıca Tebük’teki Kral Faysal Hava Üssü’ne F-16 ve hava savunma unsurları konuşlandıracağı yönünde haberler çıktı. Bu son gelişme henüz bağımsız kaynaklarla kesinleşmiş bir fiili konuşlanma olarak doğrulanmış olmasa da, gelişmeler Mekke Anlaşması’nın yalnızca siyasi bir deklarasyon olarak kalmayıp askeri koordinasyon ve karşılıklı güvenlik desteği yönünde somutlaşmaya başladığına işaret ediyor. Kısaca tüm bu gelişmeler birlikte değerlendirildiğinde, üsün kurulması Türkiye açısından bir tercih olmaktan çıkıp caydırıcılık politikasının doğal sonucu haline gelebilir.

WILL Türkiye ESTABLISH A BASE IN ABU ZUHUR OR ANOTHER LOCATION?

In the Middle East, the true meaning of some developments is revealed not in the explanations, but in the sequence of events. This is precisely the case with the issue in Syria, which began with T4 and resurfaced with Abu Zuhur. While Turkey had not yet established its proposed new military bases in Syria, Israel targeted areas where these bases were thought to be located. Therefore, for Ankara, the question is no longer simply, "Will we establish bases?" The real question is: If Turkey is attacked on the grounds of a potential threat posed by a military presence, even though it hasn't established one, what concrete strategic gains does holding back provide for Türkiye? Statements from Israel suggest this move was for deterrence purposes. Fundamentally, deterrence is about building the capacity to alter the other side's next move. This situation clearly presents a picture of a security dilemma. At the same time, it creates a serious paradox for Turkey. If I am targeted even though I haven't established a base, what strategic gains do I get from not establishing one? If there is no answer to this question, Türkiye's rational options change. In this case, establishing a base ceases to be an aggressive choice against Israel; This becomes a deterrent defense measure to prevent the attacks from escalating to a more advanced stage. The most critical concept here is the "stopping point." Türkiye leaving its military presence in Syria completely uncertain and defenseless could create a constant area for preemptive attacks for Israel. Conversely, Türkiye establishing an open, controlled, and defensive military structure could allow the parties to see each other's borders more clearly. Therefore, paradoxically, in an environment where uncertainty increases conflict, a controlled Turkish military presence could transform into a deterrent mechanism that reduces conflict. Because at this point, Middle Eastern countries have begun to react differently to the situation. With the addition of Syria and Egypt to the Mecca Agreement, we may encounter a regional response on a scale and in a form we have never witnessed before. In fact, the main problem with Israel's Abu Zuhur attack is not so much responding to an existing threat, but rather intervening militarily based on a threat that has not yet materialized and is not certain to materialize. This situation calls into question the line between preemptive defense and provocative attack. In addition to all this, while discussions were underway on how to implement the concrete steps of the Mecca Agreement, it was noteworthy that shortly after the agreement was signed, A400M military transport flights were carried out from Turkey to Saudi Arabia, and Pakistan also made military shipments to Saudi Arabia with C-17 aircraft. There were also reports that Turkey would deploy F-16s and air defense elements to King Faisal Air Base in Tabuk. Although this latest development has not yet been confirmed as a definitive deployment by independent sources, these developments indicate that the Mecca Agreement is not merely a political declaration but is beginning to materialize in terms of military coordination and mutual security support. In short, when all these developments are considered together, the establishment of the base may cease to be a choice for Türkiye and become a natural consequence of its deterrence policy.