Köşe Yazısı

Türkiye’nin Bitmeyen Vesayet Kavgası ve Ezilen Türk Milleti

İsmail Türk
İsmail Türk
3 dk Sesli Dinle 1

Türkiye uzun yıllardır aslında iki yanlışın arasında sıkışmış bir ülke görüntüsü veriyor.
Bir tarafta kendisini devletin gerçek sahibi zanneden seçkinci bir anlayış…
Diğer tarafta ise bu seçkinci anlayışa tepki gösterirken devleti, kurumları ve milli yapıları topyekûn düşman ilan eden başka bir anlayış…

Ve her kavganın sonunda olan yine Türk milletine oluyor.

Bir dönem özellikle devletin bazı kritik kurumlarında, bilhassa da Türk Silahlı Kuvvetleri içerisinde; millete yukarıdan bakan, kendisini “ülkenin patronu”, halkı ise yönetilmesi gereken sıradan kalabalıklar gibi gören bir zihniyet vardı. İnsanların yaşam tarzına, inancına, siyasetine hatta kılık kıyafetine kadar müdahale etmeyi doğal hak sayan bu anlayış; zamanla toplumun önemli bir kısmında ciddi kırgınlıklar oluşturdu.

O yıllarda adeta bir “asker kutsama” yarışı yaşanıyordu.
Eleştiri bile yapılamayan, dokunulmaz görülen bir atmosfer oluşturulmuştu.

Fakat mesele şurada koptu…

Bu yanlış vesayet anlayışına karşı çıkılması gerekirken, bu defa başka bir aşırılık üretildi. Özellikle sözde demokrasi ve sözde İslamcılık adına hareket eden bazı yapılar; birkaç komutana veya vesayetçi anlayışa tepki göstermek yerine Türk Silahlı Kuvvetleri’nin tamamını hedef alan bir dil geliştirdi. Bugün artık çok daha net görüyoruz ki o yapıların bir kısmı dış bağlantılı operasyon aparatlarıydı. Amerika’ya hizmet eden, dini istismar eden ve devleti içeriden çökertmeye çalışan organizasyonlardı.

Sonuç ne oldu?

Türkiye’de insanlar yine kutuplaştırıldı.
Millet yine birbirine düşürüldü.

Bir tarafta “ordu ne yaparsa doğrudur” diyenler…
Diğer tarafta “ordu tamamen kötüdür” propagandası yapanlar…

Oysa doğrusu şuydu:
Hem milli iradeyi savunmak hem de Türk Silahlı Kuvvetleri’nin şerefini korumak mümkündü.

Ben dün de bugün de şuna inanıyorum:
Halkın oyuyla seçilmiş cumhurbaşkanına, başbakana veya siyaset kurumuna saygısızlık doğru değildir. Medyada yıllarca konuşulan bazı görüntüler, bazı tavırlar toplumda haklı rahatsızlık oluşturmuştur. İnsanların oyuyla seçilmiş makamlara küçümseyici davranılması kabul edilemez.

Ama aynı şekilde; siyasi gösteri uğruna devletin ordusunu aşağılamak, askerlik mesleğini itibarsızlaştırmak da doğru değildir.

Rahmetli Turgut Özal döneminde sıkça servis edilen bazı sembolik görüntüler hâlâ hafızalardadır. Şortla verilen pozlar, protokol üzerinden yürütülen psikolojik mesajlar, “askeri hizaya çekiyoruz” algıları… Bunların bir kısmı belki sivilleşme adına normal görülebilirdi. Ancak Türkiye’de mesele dengeyi kaybetti.

Toplum “sivil-asker”, “laik-dindar”, “Atatürkçü-muhafazakâr” diye kamplara bölündü. İnsanlar birbirine selam veremez hale geldi.

Bugün dönüp baktığımızda görüyoruz ki;
Türkiye’nin asıl ihtiyacı bir tarafın diğerini ezmesi değil, ortak bir devlet aklı oluşturabilmesiydi.

Peki ben neyi savunuyorum?

Ben ülkemin seçilmiş yöneticilerine saygı duyarken aynı zamanda Türk Silahlı Kuvvetleri’nin hukukunu ve saygınlığını savunamaz mıyım?

Ben milletimin inanç değerlerine saygı gösterilmesini isterken aynı zamanda devletin laik hukuk düzeninin korunmasını savunamaz mıyım?

Ben dini istismar eden yapılara karşı çıkarken samimi dindar insanların hayat hakkını koruyamaz mıyım?

Normal bir ülkede bunların hepsi mümkündür.
Ama Türkiye’de insanlar sürekli bir tarafa zorlanıyor.

Çünkü bu ülkede herkesin istediği “dürüst insan” değil; kendi safında duran insan…

Bugün en büyük problemlerimizden biri de budur. İnsanlar kendi düşüncesini özgürce savunmak yerine dönemin gücüne göre şekil alıyor. Güce yakın durmak için sürekli pozisyon değiştiriliyor. Dün başka konuşanlar bugün bambaşka şeyler söyleyebiliyor. Omurgalı duruş yerine pragmatizm ödüllendiriliyor.

İşte toplumun ruhunu çürüten şey tam da budur.

Türk milleti yıllardır ideolojik kampların kavgasından yoruldu.
Bu ülkenin artık birbirine düşman edilen değil, birbirini anlayabilen insanlara ihtiyacı var.

Çünkü biz enerjimizi birbirimizi yiyerek tüketirken; dünyadaki rakiplerimiz teknoloji üretiyor, ekonomi büyütüyor, savunma sanayisini geliştiriyor, küresel güç mücadelesinde mesafe alıyor.

Biz hâlâ birbirimizin yaşam tarzıyla uğraşıyoruz.

Türkiye’nin artık rövanş psikolojisinden çıkması gerekiyor.
Devleti ele geçirince karşı tarafı ezmeye çalışan anlayış değişmedikçe isimler değişse bile zihniyet değişmeyecek.

Mühür kimdeyse kendisini “sultan” görmeye devam edecek.

Ve bedeli yine Türk milleti ödeyecek.

Yazarın Diğer Yazıları

Yorumlar

UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik yorumları onaylanmamaktadır.

  • Alp Demir

    Açıkça söyleyeceğim, Sn. Dervişoğlu bana umut vermiyor. Sistem adamı, ne etliye fazla dokun, ne sütlüye fazla bulaş. Yaşadığımız şey bu değil, ve çözüm sistemin içinde değil. İyi partinin daha genç ve risk alacak bir lidere ihtiyacı var. Sn. Dervişoğlu iyi niyetli olabilir ancak harabeyi yıkıp, yerine yeni bina yapacak adam o değil.

Bu Yazıyı Paylaş