Köşe Yazısı

Türklüğün eşiğinde: Kimlik mi, ideoloji mi?

İsmail Türk
İsmail Türk
2 dk Sesli Dinle 0

Bugün isimler değil, yönelimler konuşulmalı. Ne Ersin Tatar’ın bireysel tercihi ne de Tufan Erhürman’ın politik çizgisi, bizi içinde bulunduğumuz tarihsel eşiği anlamaya tek başına yetebilir. Asıl mesele, büyük fotoğrafta neyin temsil edildiği, kimin neyi sırtladığıdır.

Zira geldiğimiz noktada, eğer Atatürk bugün Anıtkabir’den kalkıp gelse ve Cumhurbaşkanı Erdoğan herhangi bir konuda onunla yan yana durduğunu ifade etse, toplumun önemli bir kısmı bu destekten dahi şüphe eder hâle gelmiştir. Bu, yalnızca siyasi kutuplaşmanın değil, derin bir temsil boşluğunun ve güven krizinin göstergesidir.

Türk Dünyasının Beklediği Liderlik

Küresel ölçekte yeniden doğan bir Türk bilinciyle karşı karşıyayız. Türkiye’den KKTC’ye, Doğu Türkistan’dan Kırım’a, Balkanlar’dan Orta Asya ve Türkmeneli’ne kadar uzanan geniş bir coğrafyada ortak bir uyanış var. Bu uyanışın merkezinde yalnızca etnik bir dayanışma değil, hukuk devleti, eşit temsil ve adil yönetim talepleri bulunuyor.

Ancak bu taleplere cevap verecek liderlik, yalnızca söylemle değil, eylemle ortaya konmak zorunda. Ve maalesef bugünün iktidar yapısı, özellikle Erdoğan liderliğinde şekillenen siyasi çizgi, bu sorumluluğu taşıyamadığını artık her coğrafyada açıkça gösteriyor.

İhvancılık, Arap Hayranlığı ve Türk Kimliğinin Erozyonu

Erdoğan’ın son yıllarda benimsediği ideolojik yönelimler — özellikle İhvan çizgisine yakın İslamcı yaklaşım — Türk devlet geleneğiyle olduğu kadar Türk dünyasıyla da açık bir çelişki içinde. Arap siyasal hareketlerine duyulan sempati, laiklikten uzaklaşan devlet anlayışı ve halkı değil, seçilmiş imtiyazlı kadroları önceleyen bürokratik yapı; Türk coğrafyasında yankı bulamıyor.

Dahası, dış politikada ABD-İsrail ikilemine, Rusya-Çin eksenine yönelerek şekillenen zikzaklı tutumlar, Türk dünyasının stratejik bir merkez beklediği Türkiye’yi adım adım etkisizleştiriyor.

Kimlikten Sorumluluğa: Türklüğün Asıl Anlamı

Bugün Türklük bir etnik referanstan çok daha fazlasıdır. Ortak bir tarih, ortak bir acı ve ortak bir umut birikimidir. Bu kimliğe samimiyetle sahip çıkan herkes, siyaset üstü bir sorumluluğu omuzlamış olur. Bu sorumluluk; Kerkük’teki bir çocuğun güvenliğinden, Kırım’daki bir soydaşın geleceğine; Doğu Türkistan’daki bir annenin umudundan, Balkanlar’daki bir Türk gencinin hayaline kadar uzanır.

Bu kadar geniş bir coğrafyada yeniden uyanan Türklük bilinci, artık günübirlik politik hesapların değil, uzun soluklu bir vizyonun gerekliliğini ortaya koyuyor.

Kimin Kazandığı Değil, Kimin Yolda Kaldığı Önemli

Bugün artık görüyoruz ki; nerede Türklük göz ardı ediliyorsa, nerede liyakat değil sadakat esas alınıyorsa, orada siyasi kayıp kaçınılmaz hale geliyor. Erdoğan’ın destek verdiği birçok aktörün girdiği seçimleri kaybetmesi ya da toplumsal desteği erimesi, yalnızca stratejik bir hata değil, aynı zamanda tarihsel bir tercih yanlışlığıdır.

Bu çağ, artık Türk dünyasının kendi sesiyle konuştuğu bir çağdır. Bu sese kulak tıkayanlar değil, onunla yürüyenler kazanacaktır.

Bu Yazıyı Paylaş