Ülkücü Mafya Olmaz. Mafya Ülkücü Olamaz
Ülkücü mafya olmaz. Ülkücülükten mafya çıkmaz. Mafya, ülkücü olamaz.
Çünkü ülkücülük; şahsi menfaat için değil, millet için fedakârlık yapma ahlakıdır. Ülkücülük, güç devşirme değil; güç karşısında eğilmeme karakteridir. Mafya ise tam tersine, menfaat, korku ve çıkar üzerine kurulu bir yapıdır. Bu iki anlayış, doğası gereği birbirinin zıttıdır.
Ancak burada önemli bir ayrımı net şekilde ortaya koymak gerekir:
Eğer geçmişte ülkücü olmuş bir insan, sonrasında mafya düzeninin parçası haline gelmişse, bu durum o kişinin ülkücülükten çıktığını, o ahlaki zemini terk ettiğini ve bambaşka bir alana geçtiğini gösterir. Çünkü ülkücülük ile suç düzeni aynı bünyede barınamaz. Bir insan ya ülkücüdür ya da menfaat düzeninin parçasıdır. İkisi aynı anda mümkün değildir.
Buna rağmen Türkiye’de bazı kesimlerin, özellikle olumsuzlukları sistematik biçimde ülkücülüğe yüklemeye çalışması dikkat çekici ve düşündürücüdür.
Bu çifte standardın en çarpıcı örneklerinden biri kamuoyunun hafızasında hâlâ tazedir.
Hatırlayınız… Kürşat Tüzmen Ekonomi Bakanı olduğu dönemde, yandaş medya günlerce manşet attı. Yapılan her icraat, “AKP’li bakan başardı”, “AKP’li bakan yaptı”, “AKP’li bakan ekonomiye yön veriyor” şeklinde servis edildi. Ancak daha sonra adı bazı olumsuzluklarla anılınca ve istifa etmek zorunda kaldığında, aynı gazeteler bir anda söylem değiştirdi. Dün “AKP’li bakan” dedikleri kişi, ertesi gün manşetlerde “ülkücü kökenli bakan” olarak tanımlandı.
Başarı iktidara yazıldı, suç ülkücülüğe yıkılmak istendi.
İşte mesele tam olarak budur.
Bu, bir tesadüf değil; bilinçli bir algı yönetimidir.
Tam da bu noktada, konuya vakıf olmayan vatandaşlarımız doğal olarak şu sorunun cevabını merak etmektedir:
Milliyetçi Hareket Partisi yöneticileri sık sık “Ülkücülük MHP’de olur, başka yerde olmaz” şeklinde açıklamalar yapmaktadır. Böyle bir söylem karşısında, ülkücülüğün ne olduğu, kime ait olduğu ve nasıl tanımlanması gerektiği sorusu ister istemez gündeme gelmektedir.
Bu noktada şunu açık bir şekilde ifade etmek gerekir:
Bizim mücadele ettiğimiz dönemlerde, MHP’de bulunduğumuz yıllarda ülkücülük; benim anladığım, tasavvur ettiğim ve yaşadığım şekliyle var olan bir ahlaki duruştu. Ülkücülük; bir parti kimliğinden önce bir karakter, bir hayat tarzı, bir fedakârlık anlayışıydı.
Ancak daha sonra, biz MHP’den ayrıldıktan sonra, MHP kendi içinde “güncel ülkücülük” olarak tanımlanabilecek yeni bir anlayış üretmiştir. Bu yeni anlayışın, geçmişte yaşanan ülkücülükle, o fedakârlık ruhuyla ve o ahlaki zeminle doğrudan bir devamlılık taşıdığını söylemek mümkün değildir.
İşte bu nedenle biz, bugün kendimizi ifade ederken “ülkücü” kelimesinden ziyade “Türk milliyetçisi” kimliğini özellikle vurgulama ihtiyacı duyuyoruz. Bu, geçmişimizden bir kopuş değil; aksine geçmişte inandığımız ve yaşadığımız değerlere sadakatin bir sonucudur.
Biz geçmişimizden asla utanmıyoruz.
Aksine, o geçmişle şeref duyuyoruz.
Ancak kavramların içi boşaltıldığında, o kavramın temsil ettiği ahlakı korumak için, o kavramın değil, o ahlakın peşinden gitmek gerekir.
Çünkü isimler değiştirilebilir.
Ancak karakter değiştirilemez.
Türkiye’de uzun yıllardır uygulanan sistematik bir algı yönetimi ile ülkücü hareket adeta bir paratoner haline getirilmiştir. Nasıl ki paratoner, yıldırımı kendi üzerine çekerek çevresini korur; ülkücü hareket de oluşturulan bu algı sayesinde, sistemdeki daha büyük ve daha derin suç ilişkilerinin üzerini örtmek için kullanılan bir hedef haline getirilmiştir.
Bu, sosyolojik değil, tamamen politik bir operasyondur.
Ülkücü hareketi bir bilgisayar yazılımı olarak düşündüğümüzde sizlere şöyle tarif edebilirim: Bu yazılımın bir dost kuvvetler tanımı vardı, bir de düşman kuvvetler tanımı vardı. Bu yazılım; milletin varlığını, devletin bütünlüğünü ve milli refleksi korumak üzere inşa edilmişti. Ancak zamanla bu yazılımla oynanmıştır.
Çıkış ve varoluş gerekçenizi ortaya koyduktan sonra, bugün izlenen politikalar, o politikalara gitmek için uygulanan metotlar ve kurulan ilişkiler, milletin gözünde milliyetçileri ve ülkücüleri farklı bir noktaya koymuştur.
Oysa bu hareket, millet tarafından yıllarca yeri geldiğinde yastık altı tabancası, yeri geldiğinde Türkiye’nin sigortası olarak görülmüştür. Vatan hainlerine, istilacı kuvvetlere ve emperyal güçlere karşı milletin içinden çıkan bir milli refleks, bir milli gençlik hareketi olarak değerlendirilmiştir.
Bu noktada bize sıkça yöneltilen bir başka soru da şudur:
“Sizin de kamuoyunda mafya olarak bilinen bazı isimlerle tanışıklığınız, hatta fotoğraflarınız var. Bunu nasıl açıklıyorsunuz?”
Bu sorunun cevabı aslında son derece açıktır.
Biz, steril salonların değil; kavganın içinden gelen bir neslin mensuplarıyız…
Bugün gelinen noktada, sadece konuşanlar değil, susanlar da sorumludur.
Ve insan bazen bütün bu tablo karşısında aynı cümleyi kurmaktan kendini alamıyor:
Söz söylesem tesiri yok, sussam gönlüm razı değil.
İsmail Türk
Gazeteci – Yazar
Habererk
Yazarın Diğer Yazıları
- Komşusunun yangınından reyting bekleyenler!
- Siyasette lideri okuyamayan, teşkilatı yönetemez!
- Çevreye hizmet edeni alkışlamak da bir vatan borcudur!
- Trabzon Meydanı'ndan Türkiye'ye verilen mesaj!
- Milletin Parası Yurt Dışında, Peki Devlet Ne Yapıyor?
- OKTAY SARAL’IN GÖREVDEN ALINMASI VE KARDEŞLİĞİMİZİN SINAVI
- Büyük servetlerin arkasındaki karanlık ilişkiler ve milletin sahipsiz bırakılan alın teri!
- Devlet, Mafya ve Görünmeyen Savaşlar: Türkiye'de Yaşananları Dünyadan Bağımsız Okuyabilir miyiz?
