Köşe Yazısı

Ülkücülükte Geçmişi yüceltip bugünü tüketen bir vefa çıkmazı

İsmail Türk
İsmail Türk
3 dk Sesli Dinle 1

Türkiye’de siyasetin sosyolojik haritasına baktığımızda, ülkücü hareketin köklerinin neredeyse her yapıya nüfuz ettiğini görürüz. Kuruluşunda, yönetiminde, teşkilatında ülkücü kökenli kadroların bulunmadığı bir parti ya da sivil toplum örgütü neredeyse yoktur. Bu gerçek, “Ülkücü birey kıymetsizdir” gibi iddiaları daha baştan boşa düşürür. Tam tersine ülkücü, Türk siyasetinin en temel insan kaynağıdır.

Ancak ne acıdır ki kendi içimizde birbirimizi büyütme, yüceltme, koruma, değer verme noktasında sınıfta kalan bir ülkücülük gerçeği ile karşı karşıyayız. İşte sorgulanması gereken asıl mesele budur.


Geçmişi Yüceltip Bugünü Tüketen Bir Vefa Çıkmazı

Ülkücüler birbirine ihtiyaç duyduğunda hemen “geçmiş”, “bedel”, “vefa” hatırlanır. Fakat aynı ülküdaş, en ufak fikir ayrılığında yalnızlığa mahkûm edilecek kadar hızlı gözden çıkarılır.

Bugün bir ülkücü için en büyük paradoks şudur:

“Bedeli ödeyen baş tacı edilir, ama fikri farklılaşan dışlanır.”

Bu kırılganlık, ülkücü hareketin büyüyememesinin ve sürekli birbirini tüketen bir döngüye girmesinin temel nedenlerinden biridir. Herkes geçmiş vefayı konuşur ama kimse bugünün emeğini, çabasını, üretimini aynı hassasiyetle sahiplenmez.


Dışarıdan Gelene Hoşgeldin, İçeridekine Hoşgörüsüzlük

En çarpıcı noktalardan biri de ülkücü–milliyetçi çizgideki partilerde görülür:
Dışarıdan gelenlere daha büyük değer, daha çok ilgi, daha yüksek önem atfedilir.

Oysa yıllardır fikrin yükünü omuzlamış, bedelini ödemiş, davasına sadakat göstermiş ülkücüler aynı karşılığı çoğu zaman göremez. Yeni gelen makbul, yıllardır emek veren ise “alışılmış” sayı­lır.

Bu anlayış sadece bir yönetim zafiyeti değil, bir kültür erozyonudur.
Ve bu erozyon devam ettikçe ülkücü hareket kendi iç dinamizmini yitirmektedir.


Bu Kültürle Türk Milliyetçileri Nasıl İktidar Olacak?

Birçokları yıllardır şu soruyu soruyor:

“Bu yapı ile Türk milliyetçileri nasıl iktidar olacak?”
Daha acısı:
“Olsalar bile bu zihniyetle ülkeyi nasıl yönetecekler?”

Bugün geldiğimiz noktada, bu sorulara “hayır, öyle değil” demek maalesef kolay değil. Zira ülkücü hareketin kronikleşen iç iletişim sorunları, vefa krizi, liyakat tartışmaları ve içe dönük tüketim kültürü, siyasal başarıyı da toplumsal karşılığı da zayıflatıyor.


Asıl Meselenin Adı: Birbirinin Değerini Bilmeyen Bir Fikriyat

Bu yazıyı kaleme almamızın sebebi budur:
Birbirini büyütmeyen, içeridekini yüceltmeyen, aynı fikri paylaşanları bile kolayca değersizleştiren bir yapının neden bu hale geldiğini sorgulamak.

Ülkücülüğün siyasal karşılığının azalması değil mesele;
ülkücülerin birbirinin değerini bilmemesi esas yarayı derinleştiriyor.

Bugün ülkücü birey Türkiye siyaseti için önemli bir değerdir, ama ülkücülerin kendi içinde kuramadığı değer düzeni, bu kıymeti görünmez kılmaktadır.
Sonuç: Ülkücünün Kıymetini Önce Ülkücü Bilmezse Kim Bilecek?

Eğer ülkücü hareket yeniden güçlenecekse, bu ancak şu soruya verilecek samimi bir cevapla mümkündür:

“Biz birbirimizi neden yükseltemiyoruz?”

Bu soruya cesurca bakmadan, iç muhasebe yapmadan, dışarıdan geleni yüceltip içeridekini tüketen kültürü değiştirmeden hiçbir siyasal başarı kalıcı olmayacaktır.

Ülkücünün değerini en çok ülkücünün kendisi bilmelidir.
Aksi hâlde başkalarının kurduğu oyunda, başkalarının çizdiği kaderi yaşamaya devam ederiz.
 

Yazarın Diğer Yazıları

Yorumlar

UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik yorumları onaylanmamaktadır.

  • Bünyamin ÇELİK

    Bu tabandaki ülkücünün suçu değil. Önce yıllardır MHP yi yönetenlerin suçu. Başındaki kişi Türkiyeyi yönetmeye hiç talip olmadı. Rahmetli babam 'Boşuna uğraşıyorsunuz adam iktidara gelmek istemiyor''derdi. Haklıymış. MHP de ülkücü bir kadro iş başına gelmeden toparlanmak çok zor olacak.

Bu Yazıyı Paylaş