Köşe Yazısı

Umut Olmasa...

Asu Saydam Atasoy
Asu Saydam Atasoy
2 dk Sesli Dinle 3

Umut Olmasa...
Yol yokuş…
Yokuşlar yorar.
Ama asıl yorgunluk, geciken adaletin içimize bıraktığı ağırlıktır.
Dize derman, akla ferman gerekir bazen;
çünkü insan sadece yürüyerek değil, dayanarak var olur.
İşte tam bu yüzden umut…
Yolun içindeki en sağlam daldır.
Tutunmazsan düşersin.
Tutunursan, her şeye rağmen yürürsün.
Uzun zamandır beklenen adalet arayışı…
Geç kalmış olabilir…
Eksik hissedilmiş olabilir…
Ama her dillendirildiğinde, içimizde iki ayrı ses konuşur:
Biri “nihayet” der,
diğeri “neden bu kadar geç?” diye sorar.
Gülistan Doku ismi işte tam bu iki sesin ortasında duruyor.
Bir genç kız…
Kendine sarılmış bir hâlin ardından, birdenbire yok oluş.
O videoda içim parça parça oldu.
Geriye kalan ise sadece görüntüler değil;
bir toplumun vicdanına düşen ağır bir gölge.
Biz o gölgeyle yaşamayı öğrendik belki…
Ama kabullenmedik.
Çünkü bazı kayıplar, sadece bir insanı değil;
adalet duygusunu da eksiltir.
Ve yine de hayat, bütün ağırlığına rağmen durmaz.
Ablam dil kursuna gidiyor, o gün bana “eşlik eder misin?” dedi.
Tabiki dedim 
Bir  sınıfa giriyorsunuz.
Hiçbir şey olmamış gibi akan zamanın içine…
Gençler var karşınızda.
İlker… hukuk okuyor.
Mustafa… dış ticaret.
Melis… Gıda mühendisliği.
Her biri başka bir hayalin peşinde.
Her biri dünyayı görmek istiyor.
Ve bir de uzaktan gelen bir hikâye var:
Dominik’ten gelen Luis…
1998 doğumlu.
Hayata öyle bir tutunmuş ki,
neredeyse yaşıtı olan gençlere hem arkadaş hem öğretmen.
Anlatırken gözleri gülüyor.
Bu ülkenin doğasını, kültürünü, insanını anlatıyor.
Yani sadece ders vermiyor…
Bağ kuruyor.
İşte tam burada insan durup düşünüyor:
Bir yanda kaybolan bir genç kızın adı,
bir yanda hayata tutunan gençlerin umutları…
Bir yanda geciken adalet,
diğer yanda hâlâ vazgeçmeyen bir inanç…
Toplum dediğimiz şey, tam da bu çelişkinin içinde yaşıyor.
Biz hem üzülüyoruz,
hem devam ediyoruz.
Hem sorguluyoruz,
hem alışıyoruz.
Ama en tehlikelisi şu:
Alıştığımızı fark etmemek.
Oysa umut, alışmak değildir.
Umut, vazgeçmemektir.
Adalet ise sadece gelmesiyle değil,
gecikmemesiyle anlam kazanır.
Yine de…
Geç de olsa sürdürülen her adalet arayışı,
insanın içindeki o ince dalı biraz daha sağlamlaştırır.
Ve biz…
O dala tutuna tutuna yürümeye devam ederiz.
Çünkü bu dünya,
ancak umutla katlanılır…
Ve adalet arayışı bitmediği sürece,
insan olma iddiası da ayakta kalır.
Saygılar...

Yazarın Diğer Yazıları

Yorumlar

UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik yorumları onaylanmamaktadır.

  • Sedat Türe

    Makale (deneme), "geciken adalet" ve "umut" gibi iki güçlü kavramı merkeze alarak toplumun içinden geçtiği psikolojik ve sosyolojik süreçleri derinlemesine incelemekte. Bizlere toplumsal sorumluluklarımızı güzel bir üslupla hatırlatmakta. Çok teşekkürler..

  • Sultan Eroğlu

    Çok güzel bir yazı... Umut denilen şey en çok da adalet ile ilintili aslında. Adalet yoksa güven yoktur. Güven yoksa gelecek ile ilgili güzel beklentiler de olmaz... Kaleminiz hep yazsın Asuman Hanım

  • Elif Aldatmaz

    Ne güzel söylemişsiniz umut ,alışmak değil umut vaz geçmektir.Tam da mesele bu umudunu yitiren yitirilen toplumlar akabinde güvenini de yitirdiği için geç gelen adalet adalet değil savcı alkislaniyor ,bakan prim yapıyor ve adalete güven duygusu pekistirilmeye çalıştırılıyor oysa herkes görevini yapsaydı bu olur muydu sorulmuyor onun için de geç gelen adalet adalet değil ....

Bu Yazıyı Paylaş