Köşe Yazısı

VATANDAŞTAN ÖNCE DEVLET KÖYE DÖNMELİ

İsmail Türk
İsmail Türk
4 dk Sesli Dinle 1

Birkaç gün önce köye dönüş meselesini yazmıştım.

Türkiye’nin yeniden üretmesi, tarımın ayağa kalkması, büyük şehirlerin üzerindeki nüfus baskısının azalması için insanımızın yeniden köyüne, toprağına dönmesini konuşmamız gerektiğini söylemiştim.

Ama burada çok önemli bir soru var:

Devletin çekildiği köye vatandaş niye dönsün?

İnsanlara yıllardır, “Köyünüze dönün, toprağınızı ekin, üretin” diyoruz.

İyi de nasıl?

Okulu olmayan, sağlık hizmetine ulaşmak için kilometrelerce yol gitmek zorunda kalan, çocuğunun eğitimi için ilçeye veya şehre taşınması gereken, internet ve iletişim altyapısı yetersiz, sosyal hayatı neredeyse ortadan kalkmış bir köye genç insanı nasıl döndüreceksiniz?

Onun için benim teklifim açık:

Vatandaştan önce devlet köye dönmelidir.

Devlet köye yalnızca yol, su ve elektrik götüren bir yapı olarak bakmamalıdır. Köy, yeniden yaşanabilir bir hayat alanına dönüştürülmelidir.

Nüfusu yeterli köylerde okul yeniden açılmalı; nüfusu az olan birbirine yakın köyler için ortak eğitim merkezleri kurulmalıdır. Çocuklarımızın eğitim alabilmesi için ailesinin köyü terk etmesi mecburiyet olmaktan çıkarılmalıdır.

Sağlık hizmeti köylünün ayağına yeniden götürülmelidir. Her köye büyük hastane yapmaktan söz etmiyorum. Ama belirli köylerin ortak kullanabileceği sağlık merkezleri, düzenli doktor ve hemşire hizmeti, gezici sağlık ekipleri kurulamaz mı?

Bugünün dünyasında internet artık lüks değildir.

Köyde yaşayan genç, şehirde yaşayan gençle aynı hızda internete ulaşabilmelidir. Çünkü artık eğitim de ticaret de bankacılık da devlet hizmetleri de internet üzerinden yürütülüyor. Ürettiği balı, peyniri, fındığı, meyveyi, sebzeyi internet üzerinden Türkiye’nin diğer ucuna satabilecek altyapıyı köylüye sunarsanız, köyde yaşamak ekonomik olarak da cazip hale gelir.

Bir başka mesele sosyal hayattır.

Köylerde gençlerin spor yapabileceği alanlar, kadınların ve ailelerin kullanabileceği sosyal tesisler, küçük kütüphaneler, çocukların vakit geçirebileceği alanlar oluşturulmalıdır.

“Bunların hepsini her köye nasıl yapacağız?” diye sorulabilir.

Her köye yapmak zorunda değilsiniz.

Birbirine yakın beş-on köyü kapsayan kırsal yaşam merkezleri oluşturabilirsiniz. Sağlık merkezi, eğitim merkezi, veterinerlik hizmeti, tarım danışmanlığı, spor alanları ve diğer sosyal imkânları bu merkezlerde toplayabilirsiniz.

Asıl mesele tarımdır.

Köylüyü köye döndürüp sonra mazotuyla, gübresiyle, tohumu ve yemiyle baş başa bırakırsanız buna köye dönüş politikası denmez.

Üretici ne ekeceğini bilmeli, ektiğini kaça satabileceğini öngörebilmelidir.

Devlet tarımsal planlama yapmalıdır.

Hangi bölgede hangi ürünün yetiştirileceği belirlenmeli, üreticiye uzun vadeli yol haritası verilmelidir. Kooperatifleşme yeniden güçlendirilmeli; küçük üretici tek başına tüccarın, aracının ve piyasanın insafına bırakılmamalıdır.

Genç çiftçiye arazi, uygun finansman, ekipman ve belirli bir süre vergi ve prim kolaylığı sağlanmalıdır.

Köye dönen genç bir aileye sadece “Al sana kredi” demek yetmez.

O aile orada hayat kurabilmelidir.

Çocuğunu okutabilmeli, hastalandığında doktora ulaşabilmeli, hızlı internete bağlanabilmeli, ürettiğini satabilmeli ve yaptığı işten insanca yaşayabileceği bir gelir elde edebilmelidir.

Bir de güvence meselesi vardır.

Bir insan İstanbul’daki, Ankara’daki, Bursa’daki düzenini bırakıp köyüne dönecekse önünü görebilmelidir. Devletin tarım politikası yıldan yıla değişmemelidir. Beş yıllık, on yıllık planlar yapılmalıdır.

Çünkü tarım günlük politikalarla yönetilemez.

Bugün Türkiye’nin en büyük sorunlarından biri büyükşehirlerin sürekli büyümesi, Anadolu’nun ise giderek boşalmasıdır.

Köy boşalınca yalnızca birkaç ev boşalmıyor.

Tarla boş kalıyor.

Ahır boş kalıyor.

Okul kapanıyor.

Bakkal kapanıyor.

Üretim azalıyor.

Sonra şehirde yaşayan milyonlarca insanın yiyeceğini ithalatla karşılamaya çalışıyoruz.

Bu sürdürülebilir değildir.

Türkiye’nin yeniden üretim ekonomisine geçebilmesinin yollarından biri Anadolu’nun yeniden ayağa kaldırılmasıdır.

Ama bunun yolu insanlara romantik biçimde “Köyünüze dönün” demek değildir.

Şehirde sahip olduğu temel imkânların önemli bölümünü köyünde de bulabilen insan zaten toprağına dönmeyi düşünür.

Devlet önce yolu açacak.

Okulu açacak.

Sağlık hizmetini götürecek.

İnterneti götürecek.

Üreticiyi destekleyecek.

Ürünün pazara ulaşmasını sağlayacak.

Gençlerin ve kadınların yaşayabileceği sosyal ortamı oluşturacak.

Sonra vatandaşa diyecek ki:

“Gel, üret. Ben senin yanındayım.”

Ben yıllardır aynı şeyi söylüyorum:

Türkiye’nin kurtuluşu sadece fabrikalarının bacalarının tütmesinde değil, tarlasının sürülmesinde, merasının hayvanla, köyünün insanla buluşmasındadır.

Köyleri boşalmış bir ülkenin tarım politikasından söz edemezsiniz.

Köylüyü üretimden koparıp şehirlerin kenar mahallelerine taşıyarak kalkınamazsınız.

Şimdi tersine göçü konuşmanın zamanıdır.

Fakat bunun için sıralamayı doğru yapmak zorundayız.

Önce devlet köye dönecek.

Ardından okul dönecek, sağlık dönecek, teknoloji dönecek, üretim dönecek, umut dönecek.

O zaman vatandaş da köyüne döner.

İsmail TÜRK

Yazarın Diğer Yazıları

Yorumlar

UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik yorumları onaylanmamaktadır.

  • Alp Demir

    Artık işler değişti. Vatandaş köyüne dönerse, büyük şehirler Suriyeli, Afgan ve daha ne kadar sığıntı varsa, onların eline kalır. Bu dediğiniz bütün bu sığınmacı işleri olmadan yapılsaydı iyiydi. Şimdi yapılması gereken tam tersidir. Suriyeli, afgan ya da her nerden geldilerse, bunları şehirlerden söküp, köylere götürecek, oralarda bunlara tarım ve hayvancılık yaptıracaksın. Bu gün doğru olan budur. Yoksa tersi olduğunda şehirlerdeki hakimiyet sığınmacıların eline geçer. Bu da yeni bir BEKA sorunu olur, sanki yeterince BEKA sorunumuz yokmuş gibi !!!

Bu Yazıyı Paylaş