Köşe Yazısı

Vatanseverliğin ve milliyetçiliğin güncel tarifi - 3 'Devletin Değil, Sermayenin Askerleri'

İsmail Türk
İsmail Türk
3 dk Sesli Dinle 0

Savaş artık cephede değil, şirket bilançosunda başlıyor

Eskiden savaş, devletin işi sayılırdı. Cepheye giden asker, milletin evladıydı. Şimdi ise savaşlar şirketler eliyle, kiralık askerlerle, vekâlet veren devletlerle yapılıyor.
Silahı tutan, artık üniformayı değil, şirket logolu yelekleri giyiyor.
Kan akıyor ama dava uğruna değil; para uğruna.
Vatan uğruna değil; enerji sahaları, ihaleler, nüfuz bölgeleri uğruna.

Vekâlet savaşları: Parayı veren savaşçı tutuyor

Libya, Yemen, Suriye, Sudan, Ukrayna…
Bu ülkelerde yürütülen çatışmaların birçoğunda, cephedeki insanların önemli bir kısmı o ülkenin vatandaşı bile değil.
Sudan’da para karşılığı savaşan Çadlı gençler,
Libya’da Türk ve Rus özel savaş şirketleri,
Suriye’de İran destekli Şii milisler ile Körfez destekli selefi gruplar,
Ukrayna’da Rusya adına savaşan Wagner militanları,Ukrayna safında Batı’dan gelen “gönüllü” savaşçılar…

Bu tabloda savaş, artık sadece devletlerin değil, özel çıkar gruplarının çatışmasına dönüşmüş durumda.


Paralı askerlik: Adaletin yerine gelen sermaye düzeni

Bugün birçok ülkede gençler zorunlu askerlikten kaçmaya çalışırken, paralı askerlik artık olağan hale geldi.
Türkiye’de “bedelli askerlik” adı altında, parası olan birkaç hafta kışla görüp terhis oluyor.
Parası olmayan gençler ise aylarca doğuda nöbet tutuyor, çatışma bölgelerine gönderiliyor.
Bu sistem; gelir adaletsizliğini askerlik gibi kutsal bir görevde bile açıkça ortaya koyuyor.
Bir zamanlar “her Türk asker doğar” deniyordu. Şimdi ise:
“Her zengin, askerlikten doğrudan affolur” oldu.

Özel güvenlik orduları: Devletin gölgesinde ikinci silahlı yapı

Savaş sadece dış cephede değil, içerde de “özelleşiyor.”
Son yıllarda birçok ülkede devletin iç güvenliği özel şirketlere devrediliyor.
Havalimanları, stadyumlar, kritik tesisler, hatta adliyeler artık özel güvenlik şirketlerinin kontrolünde.
Bu şirketlerin bazıları, doğrudan siyasal güçlere, iktidarlara veya büyük sermaye gruplarına bağlı.
Devletin “silah tekelinin” sarsıldığı bu ortamda, iç hukuk ve kamu güvenliği de ticari hesaplara göre yönetiliyor.

Savaşta maaş bordrosu olur mu?

Bu çağın en trajik görüntülerinden biri de şudur:
Bir ülkenin gençleri kendi ülkesinde iş bulamıyor ama başka ülkede maaşla ölmeyi kabul ediyor.
İşsizlik, umutsuzluk ve yoksulluk gençleri çatışma bölgelerine itiyor.
Rusya’nın Wagner grubu, Afrika’da fakir mahallelerden devşirdiği gençleri cepheye sürüyor.
Türkiye’de Suriye’deki vekâlet savaşlarında bazı gruplar maddi vaatlerle savaşa katılıyor.
Amerika, Irak ve Afganistan’da “kontratlı askerler” sistemini yıllardır sürdürüyor.

Yani: “Savaş artık kimlik meselesi değil, geçim meselesi.”

Tarihten günümüze: Savaşın özelleştirilmesi

Tarihte de örnekleri var:
Osmanlı’da “sekban” ve “saruca” gibi ücretli asker grupları merkezi otoriteyi sarsmıştı.
19.    yüzyılda Avrupa’da savaş baronları ve paralı lejyonlar dönemine girilmişti.
Bugün ise Blackwater (Academi), Wagner, Sadat gibi yapılar, çağın “askeri şirketleri” oldu.

Devletin en kutsal görevi olan savunma bile artık özelleşiyorsa, o toplumda kamusal değerler çöküşe geçmiştir.

Vatan için değil, patron için savaşmak

Bugün silahı tutan el, çoğu zaman halkın değil, bir grubun, bir çıkarın, bir sermayenin hizmetinde.
Gerçek vatanseverlik; savaşmaya hazır olmak değil, neden savaşıldığını sormaktır.
Eğer savaş enerji içinse,
Eğer savaş ihale paylaşımı içinse,Eğer savaş “bizimkiler” daha fazla kazansın diye çıkıyorsa…
O zaman o savaş ne haklıdır ne de kutsal.

“Devletin silahı halka yöneliyorsa, sermaye artık devleti yönetiyor demektir.”

Bu Yazıyı Paylaş