Vergi Vermek Yurttaşlığın Şerefidir
Bugün haberlerde “küçük esnafa vergi muafiyeti kaldırıldı” başlığına rastladım. Sosyal medyada tepkiler çığ gibi. Oysa ben tam tersine, herkesin—kimseye ayrıcalık tanınmadan—vergi mükellefi olmasını demokrasinin temeli sayıyorum. Çünkü vergi yalnızca devletin kasasına giren para değildir; yurttaşlık bilincinin de mihenk taşıdır.
Neden Şimdi?
2025 bütçesinde alınan kararla, bugüne dek yıllık geliri 700 bin TL’nin altında kalan küçük esnafın yararlandığı “basit usul” muafiyeti 2026’dan itibaren kalkıyor. Artık en küçük bakkaldan berbere kadar herkes defter tutacak, beyanname verecek. Bu adım, sosyal medyada eleştirilse de demokrasinin olgunlaşması için önemli bir fırsat.
Hesap Sormanın Yolu
Türkiye’de toplam vergi gelirlerinin %65’i hâlâ dolaylı vergilerden geliyor. Yani lüks tüketen de asgari ücretli de aynı oranda KDV ve ÖTV ödüyor. Bu adaletsiz dağılım, gelir vergisinin tabana yayılmasıyla dengelenebilir. Gelir vergisi dilimlerinde en düşük oran %15, en yüksek oran %40. Bu, “çok kazanandan çok, az kazanandan az” prensibini kâğıt üzerinde sağlıyor; şimdi uygulamada da adil biçimde işletilmesi gerekiyor.
Vergi ödeyen insan parasının nereye harcandığını merak eder. Belediyesinden merkezi idaresine kadar bütçeyi izler, denetler, sorgular. Kendi cebinden çıkan kuruşun hesabını sorabilen bir toplum, siyaseti de partileri de daha dikkatli izler. Böylece sandığa giden oy, sadece sloganlara değil, rakamlara ve gerçek hizmete dayanır.
Bugün hâlâ bazı kesimler “nasıl olsa benden alınmıyor” rehavetiyle devletin harcamalarına seyirci kalabiliyor. Bu “beleşten yaşama” kültürü, vatandaşın devlete müşteri gibi değil, sorumluluk sahibi ortak gibi bakmasını engelliyor. Sonuçta vergi vermeyen, denetim de istemeyen bir topluluk; kendi geleceğini başkalarına teslim eden bir “koyun sürüsüne” dönüşüyor.
Dünyadan Dersler
İsveç, Norveç, Almanya gibi ülkeler yüksek ama adil vergi sistemi sayesinde refahı ve mutluluğu birlikte yakalıyor. Kimsenin Amerika’yı yeniden keşfetmesine gerek yok; formül belli: Geniş tabanlı, şeffaf ve adil vergi.
Hayatın bir bedeli vardır. O bedeli ödemek istemeyen toplumlar, sonunda başkalarının keyfine göre yönetilmeye mahkûm olur. Bedelsiz hayatın adı “beleş hayattır”; bedeli ödenmemiş özgürlük, gerçekte özgürlük değildir.
Gerçek yurttaş, cebinden çıkan her kuruşu sorgulayan; yöneticilerden hesap sormaktan çekinmeyen kişidir. Vergiden muaf bir toplum değil, bilinçli ve denetleyen bir seçmen kitlesi, demokrasinin gerçek teminatıdır.
Yazarın Diğer Yazıları
- Komşusunun yangınından reyting bekleyenler!
- Siyasette lideri okuyamayan, teşkilatı yönetemez!
- Çevreye hizmet edeni alkışlamak da bir vatan borcudur!
- Trabzon Meydanı'ndan Türkiye'ye verilen mesaj!
- Milletin Parası Yurt Dışında, Peki Devlet Ne Yapıyor?
- OKTAY SARAL’IN GÖREVDEN ALINMASI VE KARDEŞLİĞİMİZİN SINAVI
- Büyük servetlerin arkasındaki karanlık ilişkiler ve milletin sahipsiz bırakılan alın teri!
- Devlet, Mafya ve Görünmeyen Savaşlar: Türkiye'de Yaşananları Dünyadan Bağımsız Okuyabilir miyiz?
