Vurun Abalıya Siyaseti: Mesut Özarslan Üzerinden CHP’nin Adalet Testi
Vurun Abalıya Siyaseti, Diyet Borcu Ahlakı ve Mesut Özarslan Üzerinden Bir Adalet Testi
Türkiye siyasetinin en büyük problemlerinden biri; ölçünün, adaletin ve hakkaniyetin kişilere göre ayarlanmasıdır. Bugün bir isim gözden düşmüşse herkes vurur; gözdeyse herkes susar. Bu çarpık refleksin son örneklerinden biri de Mesut Özarslan üzerinden yaşanıyor.
Bir süredir sosyal medyada ve bazı çevrelerde Mesut Özarslan için kullanılan dile bakıyorum:
“Niteliksiz”, “her şeyi başkalarından alan”, “Mansur Yavaş sayesinde var olan”, “oradan buradan devşirilmiş”…
Bu ifadeler Mesut Özarslan’dan çok, bunları yazanların zihniyetini ele veriyor. Çünkü bu dilin arkasında şu anlayış var:
“Biz kendimiz bir şey olamayız. Bizi mutlaka birileri var eder.”
Bu anlayış siyasetin de, kişiliğin de iflasıdır.
Açıkça ifade edelim:
Mesut Özarslan yanlış yapmış olabilir.
Hatalı bir siyasi tercih de yapmış olabilir.
Ama siyaset ahlakı şunu gerektirir:
Önce “neden” sorulur.
Hangi şartlarda, hangi baskılarla, hangi siyasal iklimde bu karar alındı diye bakılır.
Bugün bunu yapan tek bir ciddi analiz yok. Herkes “vurun abalıya” kolaycılığına kaçıyor. Çünkü Mesut Özarslan’a vurmanın bugün bedeli yoktur; getirisi vardır. Kimi bir yerlere şirin görünmek, kimi de kalabalığın alkışını almak derdindedir.
Tam da bu noktada, Mansur Yavaş üzerinden kurulan kutsallık ve “diyet borcu” söylemine de itiraz etmek gerekir.
Açık konuşayım: Mansur Yavaş’ın vefa konusunda söylendiği kadar kusursuz olmadığına dair yalnızca benim değil, buna şahitlik edecek onlarca arkadaşımın da yaşanmışlığı vardır. Cesareti, kriz anlarındaki çıkışları ve siyasal tavır alma noktasında da ciddi eleştirilerimiz mevcuttur.
Ancak Türkiye siyasetinin trajik gerçeği şudur: Alternatif olmadığı için bu eleştiriler konuşulmaz, yazılmaz, üstü örtülür.
Bu suskunluk, Mansur Yavaş’ı “bulunmaz” ya da “dokunulmaz” yapmaz. Kaldı ki Mansur Yavaş’a yönelik “dokunulmazlık” algısını bizzat önce Ekrem İmamoğlu, ardından Özgür Özel ve CHP’liler onlarca kez ortaya koymuş; buna rağmen Mansur Yavaş’a yapılan haksızlıkların dahi doğru düzgün tartışılmadığını da unutmamak gerekir. Kendisi değerlidir, evet; ama herkes gibi bir siyasetçidir. Birilerini bir yerlere getirmiş olması, o insanların ömür boyu diyet borçlusu olduğu anlamına gelmez.
Ben bu anlayışa da karşıyım.
Siyasette destek, kulluk değildir.
Dayanışma, biat değildir.
Bir belediye başkanı insanlara imkân sundu diye herkesin ömür boyu susması istenemez.
Bugün Mesut Özarslan’ı “başkalarının sırtında yükselmekle” suçlayanların önemli bir kısmı, geçmişlerine dürüstçe baktıklarında kendi yollarının da birilerine dayanarak açıldığını görecektir. Siyasette kim kimin kapısını açmış, kim kimin önünü tutmuş; bu ülkenin hafızası bunu kaydedecek kadar geniştir. O yüzden ölçüsüz yargı dağıtanların önce kendi hikâyeleriyle yüzleşmesi gerekir.
Bir de şu ucuz cümleler var:
“Mesut’un sofrası boldu, çok yemeğini yemişlerdir.”
Buradan sormak gerekir:
Nereden biliyorsunuz sofrasının bol olduğunu?
Nereden biliyorsunuz cömert olduğunu?
Demek ki bir iyiliğini gördünüz.
Demek ki bir gün kapısını çaldınız.
Rüzgâr tersine döndüğünde, iyilik gördüğü insana ilk taşı atanların siyasete ahlak dersi verme hakkı yoktur.
Beni tanıyanlar bilir. Biz Meral Akşener’i destekledik diye başımıza gelmeyen kalmadı. Yurt dışında sürgün sayılabilecek yıllar yaşadık. İYİ Parti kurulduğunda ben yoktum ama öncü kadrolardan olduğumuz için İstanbul’dan arayanlar vardı:
“Üye olmak istiyoruz ama yapamıyoruz.”
İl başkanları, ilçe başkanları geçiştiriyordu. Mesut Özarslan’ı aradım. “Emrin olur başkanım” dedi. Söylediğim onlarca kişi on dakika içinde üye yapıldı. Benim için bu bir ölçüdür.
Dayanışma ayıp değildir. Yardım almak zillet değildir. Ama bugün bunu menfaat diye yaftalayanların ahlak terazisi bozuktur.
Ben acele hüküm vermem. Olayları izlerim, şartları görürüm, ölçü koyarım. Ama şunu net söylüyorum: Linç siyaseti ahlaksızlıktır. Diyet borcu söylemi kişiliksizliktir. Bugün adaleti rafa kaldıranlar, yarın adalete en çok ihtiyaç duyanlar olacaktır.
Ve buradan şunu soruyorum: Aynı tonda, aynı sertlikte Ankara kamuoyunun yıllardır konuştuğu; önce iktidar partisinin kapısını çalıp girmek için günlerce bekledikten sonra karşılık bulamayınca İYİ Parti’den milletvekili seçilip CHP’ye katılan, CHP içindeki tepkilere karşı da “bize Mansur Yavaş’ın emanetidir” denilerek sahiplenilen kişiyle ilgili neden tek bir benzer değerlendirme yapılmadı? Neden aynı kalemler, aynı klavyeler burada sustu? Eğer mesele parti değiştirmekse burada da konuşulmalıydı; eğer mesele ilkeyse herkese uygulanmalıydı. Bugün Mesut Özarslan üzerinden ahlak dağıtanların bu dosyada tek kelime etmemesi, meselenin ahlak değil tamamen çifte standart ve konjonktür meselesi olduğunu açıkça gösteriyor. Maskeler işte tam da burada düşüyor.
Yazarın Diğer Yazıları
- İttihatçılığı anlamadan İttihatçılık düşmanlığı yapmayın!
- Komşusunun yangınından reyting bekleyenler!
- Siyasette lideri okuyamayan, teşkilatı yönetemez!
- Çevreye hizmet edeni alkışlamak da bir vatan borcudur!
- Trabzon Meydanı'ndan Türkiye'ye verilen mesaj!
- Milletin Parası Yurt Dışında, Peki Devlet Ne Yapıyor?
- OKTAY SARAL’IN GÖREVDEN ALINMASI VE KARDEŞLİĞİMİZİN SINAVI
- Büyük servetlerin arkasındaki karanlık ilişkiler ve milletin sahipsiz bırakılan alın teri!
