Köşe Yazısı

Yalnızlığın Bedeli: İslam Dünyası İran’a Neden Sahip Çıkmıyor?

İsmail Türk
İsmail Türk
3 dk Sesli Dinle 1

Bugün İslam dünyasında dikkat çeken en önemli gerçeklerden biri şudur: İran, yıllardır “İslam ümmetinin öncüsü” söylemini kullanmasına rağmen, en kritik anlarında İslam ülkelerinin açık ve güçlü desteğini arkasında bulamamaktadır. Bu durum sadece diplomatik bir tercih değil; uzun yıllara yayılan politikaların, mezhep merkezli stratejilerin ve bölgesel müdahalelerin doğal sonucudur.

Bu gerçeği anlamak için duygusal sloganlara değil, yakın tarihin somut örneklerine bakmak yeterlidir.

Suriye: Mezhepçilik uğruna yıkılan bir ülke

2011 yılında başlayan Suriye iç savaşı, başlangıçta halkın reform talepleriyle ortaya çıkan bir süreçti. Ancak kısa sürede bölgesel ve küresel güçlerin müdahil olduğu bir vekâlet savaşına dönüştü. İran, bu süreçte açık şekilde Beşar Esad rejiminin en büyük destekçilerinden biri oldu.

İran Devrim Muhafızları, Kudüs Gücü unsurları, Lübnan Hizbullahı ve İran destekli milisler sahada aktif rol aldı. Bu destek sadece siyasi değil, doğrudan askeri bir müdahaleydi. Halep’in yıkımı, Humus’un harabeye dönmesi, milyonlarca insanın yerinden edilmesi ve yüz binlerce insanın hayatını kaybetmesi bu sürecin acı sonuçlarıdır.

Bugün Türkiye’de yaşayan milyonlarca Suriyeli mülteci, bu yıkımın canlı tanığıdır.

İslam dünyası bu tabloyu unutmadı.

Çünkü mesele sadece bir rejimi desteklemek değil, milyonlarca Müslümanın hayatını altüst eden bir savaşın tarafı olmaktı.

Yemen: Bir başka vekâlet savaşı

Benzer bir tablo Yemen’de yaşandı. İran’ın desteklediği Husiler ile Suudi Arabistan öncülüğündeki koalisyon arasında yıllardır süren savaş, Yemen’i dünyanın en büyük insani krizlerinden biriyle baş başa bıraktı.

Birleşmiş Milletler raporlarına göre Yemen’de milyonlarca insan açlık tehlikesiyle karşı karşıya kaldı. Çocuk ölümleri dramatik şekilde arttı. Ülke fiilen parçalandı.

Bu savaş sadece Yemen’i değil, tüm İslam dünyasını derinden sarstı.

Ve yine İslam dünyası şunu gördü: mezhep temelli güç mücadelesi, ümmet söyleminin önüne geçmişti.

Irak ve Lübnan: Devlet içinde devlet yapıları

Irak’ta İran destekli milis grupların devlet otoritesi üzerinde kurduğu baskı, yıllardır ülkenin istikrara kavuşmasını engelleyen en önemli faktörlerden biri olarak görülmektedir.

Benzer şekilde Lübnan’da Hizbullah’ın devlet içinde devlete dönüşen yapısı, ülkenin siyasi ve ekonomik krizlerinin merkezinde yer almaktadır.

Bu durum sadece bölge halklarının değil, İslam dünyasının genelinde ciddi bir güven sorunu oluşturmuştur.

Çünkü devletlerin egemenliği yerine milis yapıların güçlenmesi, istikrarsızlığı kalıcı hale getirmiştir.

Yalnızlığın asıl sebebi: Güven kaybı

Bugün İran’ın yalnız kalmasının temel sebebi, askeri gücünün yetersizliği değildir.

Asıl sebep, güven kaybıdır.

İslam dünyasında birçok ülke İran’ın politikalarını, ümmet birliğini güçlendiren değil, mezhepsel fay hatlarını derinleştiren bir yaklaşım olarak değerlendirmektedir.

Bu nedenle kriz anlarında İran’a verilen destek, söylem düzeyinde kalmakta; güçlü ve kararlı bir dayanışmaya dönüşmemektedir.

Daha büyük soru: Emperyalistler bu cesareti nereden alıyor?

Burada asıl sorulması gereken daha ağır bir soru vardır:

Bazı İslam ülkelerinin liderlerini kendi ülkelerinde yakalayıp, kanalizasyonlardan çıkarıp, kuyulardan çıkarıp, dünyaya teşhir ederek devirecek cesareti emperyalist güçler nereden almaktadır?

Bu sorunun cevabı dışarıda değil, içeridedir.

Kendi halkına adaletle davranmayan, kendi vatandaşının onurunu korumayan, kendi insanına zulmeden yönetimler; kriz anlarında yalnız kalmaya mahkûmdur.

Çünkü meşruiyetini kaybeden bir yönetimin arkasında ne halkı durur ne de dünya.

Tarihin değişmeyen kanunu

Tarih boyunca değişmeyen bir gerçek vardır:

Adalet güç üretir.
Zulüm ise yalnızlık üretir.

Bugün İran’ın yaşadığı yalnızlık, sadece bir dış politika sonucu değil; uzun yıllar boyunca izlenen mezhep merkezli güç projeksiyonunun doğal sonucudur.

Hiçbir güç, kendi coğrafyasındaki insanların acısı üzerine kalıcı bir meşruiyet inşa edemez.

Hiçbir devlet, ümmet söylemini kullanıp ümmetin bir kısmını gözden çıkararak gerçek bir liderlik kuramaz.

Ve hiçbir yönetim, kendi halkının ve komşularının acısına kayıtsız kalarak, gün geldiğinde dünyadan merhamet bekleyemez.

Çünkü uluslararası ilişkilerin en sert gerçeği şudur:

Merhamet, önce içeride inşa edilir.
Adalet, önce kendi topraklarında başlar.
Aksi halde yalnızlık, kaçınılmaz bir kader haline gelir.

Yazarın Diğer Yazıları

Yorumlar

UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik yorumları onaylanmamaktadır.

  • Alp Demir

    Tamamen doğru. Ve İslam dünyası Hz. Muhammet'in vefatı ile birlikte parçalandı. O günün parçalanmasının sonuçları bu gün artarak devam ediyor. Yani aslında Ümmet diye bir şey yok. Ümmet sadece Peygamberin sağlığında vardı. Onun vefatı ile ümmet bitmiştir. Bazıları hala ümmet sevdası güdüyorsa da bu olanaksız bir hayalden ibarettir. Bu nedenle hiç bir devlet kendini din üzerinden tanımlamamalıdır. Yine Atatürk dehasına geliyoruz. Din birleştirici değil ayrıştırıcıdır artık. Birleştirici olan kimliktir. Kimlik de müslüman kimliği değil, Türk kimliğidir. Bu gün bir devletimiz var, bu ne devletidir. Türk Devleti midir, kürt devleti midir, arap devleti midir? Hiç biri değil. Hiç biri olmayan bir devletin varlığından söz edilemez. İran da hiç biri devletiydi. Sonu ortadadır. Bir karar verilecek. Ya Türk Devleti olacağız, ya da sonumuz Suriye gibi, Irak gibi, İran gibi olacak.

Bu Yazıyı Paylaş