Yurt dışında aranan miras, yurt içinde neden görmezden geliniyor
Türkiye’de uzun yıllardır gözlemlediğim ve üzerinde düşündüğüm önemli bir kültürel çelişki vardır. Kendi ülkesinde caminin yolunu bilmeyen, camiye gitmeyi aklından dahi geçirmeyen, hatta çoğu zaman kendi tarihine ve inanç mirasına mesafeli duran bazı insanların, yurt dışına çıktıklarında bambaşka bir ruh hâline büründüklerini görürüz.
Özellikle Osmanlı coğrafyasına gidildiğinde bu durum daha da belirginleşir. Balkanlar’da, Orta Doğu’da veya Kuzey Afrika’da, atalarımızın inşa ettiği camileri, köprüleri, hamamları ve diğer tarihi eserleri arayıp bulan, hayranlıkla inceleyen ve bu miras karşısında gurur duyan insanların, aynı hassasiyeti kendi ülkelerinde göstermemeleri dikkat çekici bir çelişkidir.
Bu durum birçok insan için bir merak konusudur. Çünkü insan, köklerinden bütünüyle kopamaz. Kendi tarihinin izlerini yabancı topraklarda arayan bir ruh hâli, aslında bastırılmış bir aidiyet duygusunun dışa vurumudur.
Peki neden aynı insanlar, yurt dışında hayranlık duydukları bu mirasa, kendi ülkelerinde aynı yakınlığı göstermezler?
Bu sorunun cevabı, Türkiye’nin uzun yıllardır yaşadığı kültürel kırılmalarda ve kimlik tartışmalarında saklıdır. Toplumsal mühendislik girişimleri, kültürel yabancılaşma süreçleri ve kimlik üzerinden yürütülen ideolojik ayrışmalar, insanları kendi öz değerlerine karşı mesafeli hâle getirmiştir.
Oysa insanlar farklı fikirlere, farklı dünya görüşlerine ve farklı inançlara sahip olabilirler. Bu, modern toplumların doğal bir gerçeğidir. Ancak yaşadıkları toplumun tarihine, kültürüne ve inanç mirasına saygı göstermek, sadece bir inanç meselesi değil, aynı zamanda bir medeniyet ve karakter meselesidir.
Bu topraklar üzerinde yaşayan herkes, bu medeniyetin bıraktığı eserlerin mirasçısıdır. Bu miras sadece inananların değil, bu ülkenin havasını soluyan, suyunu içen, ekmeğini yiyen herkesin ortak değeridir.
Toplumsal birlik ve beraberliği güçlendirecek olan da işte bu ortak aidiyet duygusudur. İnsanları birbirine yaklaştıracak olan şey; ayrışma değil, ortak geçmişin ve ortak kaderin farkına varmaktır.
Ramazan ayı, bu ortak duyguların yeniden hatırlandığı, dayanışmanın ve merhametin güç kazandığı müstesna bir zaman dilimidir. Bu mübarek ay, sadece ibadet değil; aynı zamanda paylaşma, hatırlama ve yeniden birbirimize yaklaşma vesilesidir.
Ramazan, imkânı olanların ihtiyaç sahiplerini hatırladığı, fakirlerin ve muhtaçların yalnız olmadığını hissettiği bir rahmet kapısıdır. Yıl boyunca ulaşamadıkları sofralara bu vesileyle ulaşan insanların yüzündeki tebessüm, bu ayın gerçek anlamını ortaya koymaktadır.
Bu vesileyle, başta aziz milletimiz olmak üzere tüm İslam âleminin mübarek Ramazan ayını tebrik ediyorum. Tutulan oruçların kabul olmasını, bu mübarek ayın milletimize sağlık, huzur, birlik ve beraberlik getirmesini temenni ediyorum.
Unutulmamalıdır ki; kendi değerleriyle barışık olan toplumlar güçlü olur. Kendi mirasına sahip çıkan milletler ise geleceğe daha emin adımlarla yürür.
Yazarın Diğer Yazıları
- İttihatçılığı anlamadan İttihatçılık düşmanlığı yapmayın!
- Komşusunun yangınından reyting bekleyenler!
- Siyasette lideri okuyamayan, teşkilatı yönetemez!
- Çevreye hizmet edeni alkışlamak da bir vatan borcudur!
- Trabzon Meydanı'ndan Türkiye'ye verilen mesaj!
- Milletin Parası Yurt Dışında, Peki Devlet Ne Yapıyor?
- OKTAY SARAL’IN GÖREVDEN ALINMASI VE KARDEŞLİĞİMİZİN SINAVI
- Büyük servetlerin arkasındaki karanlık ilişkiler ve milletin sahipsiz bırakılan alın teri!
