Köşe Yazısı

Asla vazgeçmeyeceklerim

Serpil Güleçyüz
Serpil Güleçyüz
2 dk Sesli Dinle 1

Ömer Hayyam bir dizesinde derki,

“Cennet ve cehennemi arıyordum, dünyanın sonsuzluğun ötesinde.

Göklerden bir ses yankılandı:

‘Ne arıyorsun?

Cennet de sendedir, cehennem de."

Hayatımızda yaşadığımız olumlu ya da olumsuz her şeye rağmen, hayat bir şekilde devam ediyor.

Yaşam mücadelesinde bazen çok zorlansak da, yaşam içgüdümüz her şeyden üstün geliyor.

Hayat bize ne kadar kötü davranırsa davransın; vazgeçemeyeceğimiz etik değerlerimiz, alışkanlıklarımız ve ilkelerimiz var.

Ben kendi adıma; insanların beni sevip sevmediklerini umursamamayı, haksızlıklar karşısında susmamayı, dokuz köyden kovulsam da bir onuncu köy bulunur umuduyla doğruyu söylemekten, inandığım değerleri savunmaktan vazgeçmeyeceğim.

Ülkemin dört bir yanında kadınlar; şiddete, tacize, tehdide karşı direniyor.

Ömrünü devletine hizmete adamış, gelecekte rahat etme umuduyla vergisini ödemiş emekliler; bugün açlık sınırında yaşamaya direniyor.

“Gençlere iş yok değil, iş beğenmiyorlar” söylemlerine rağmen gençler işsizliğe karşı direniyor.

Hayvanlara yönelik şiddet alıp başını gitmişken, içinde sevgiyi yaşatanlar hâlâ direniyor.

Çocuk gelinler, çocuk istismarı her gün başka bir boyutuyla karşımıza çıkarken; her ne pahasına olursa olsun birileri direniyor.

Doktorlara yönelik şiddet her geçen gün artıyor; yaralanıyorlar, hatta hayatlarını kaybediyorlar. 

Ama ettikleri kutsal yemin doğrultusunda hâlâ ellerinden geleni yapıyor, direniyorlar.

Avukatlar; hak ve hukuk  doğrultusunda, müvekkillerini savundukları için baskı görüyor, hatta tutuklanıyorlar. 

Ama yine de direniyorlar.

Akademisyenler, gazeteciler, üniversite öğrencileri, öğretmenler ve “Bu böyle olmamalı” diyen herkes…

Eleştiren, sorgulayan tüm insanlar; özgürlükleriyle terbiye edilmek isteniyor.

Ama susmuyorlar, korkmuyorlar, vazgeçmiyorlar.

Adalete olan inançlarını kaybetmeden direniyorlar.

Ben insanlara ve direnişe olan inancımı kaybetmeyeceğim.

Olana razı olmamak, değiştirmek istemek bizim en temel demokratik hakkımızdır.

Nasıl yaşamak istiyorsak, geleceğimizi nasıl kurmak istiyorsak; seçim zamanı geldiğinde karar vermek bizim elimizdedir.

Yani cennet de cehennem de bizim elimizde…

Birlik ve beraberliğimizi, devlet bütünlüğünü bozmadan.

Yeter ki neleri değiştirebileceğimizi, neleri değiştiremeyeceğimizi bilecek kadar akıllı olalım.

“Umut fakirin ekmeğidir, ye Mehmet ye” denmiş ama umut etmek, yaşamın ta kendisidir.

Umut etmekten asla vazgeçmeyeceğim.

Sağlıkla, mutlulukla, iyilikle, adaletle, özgürlükle, eşitlikle;

“Her şey olabilirsiniz ama asla sanatkâr olamazsınız” diyen Mustafa Kemal Atatürk’ün izinde, sanatla dolu bir yaşamı umut etmek en temel hakkımız değil midir?

Bunlara sımsıkı sarılmak varken, vazgeçmek mi dir doğru olan?

Yazarın Diğer Yazıları

Yorumlar

UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik yorumları onaylanmamaktadır.

  • Nazım Peker

    Yüreğinize sağlık, köşe arkadaşım. Ülkenin genel ve önemli dertlerini dile getirmişsiniz. Selamlar

Bu Yazıyı Paylaş