Köşe Yazısı

Ben bunca yıl ne yaptım?

Serpil Güleçyüz
Serpil Güleçyüz
2 dk Sesli Dinle 0

Bunca yıl ben ne yaptım?

Zaman zaman kendime sorduğum bir soru bu…

Aslında yaptığım tek şey, dokunmaktı.

Kimi zaman bir cümleyle, kimi zaman sadece öğrencilerimin yanında durarak…

Onları motive ederek, yüreklendirerek, kendi içlerindeki yeteneği keşfetmelerine; gözlerinin parlamasına, hayata yeniden… yeniden sımsıkı sarılmalarına vesile olmaya çalışmaktı.

Öğrencilerinizin yüzünde gördüğünüz mutlulukla mutlu olabilmek nasıl bir duygudur bilir misiniz?

Bu mutluluğun yanında para, şan, şöhret o kadar küçük kalır ki…

Onlara sadece bilgi yüklemedim; yol arkadaşlığı yapmaya çalıştım.

Yol göstermedim; yeteneklerini hatırlattım.

Onları anlamaya çalışarak yanlarında yürüdüm.

Onları değiştirmeye çalışmadım.

Olduğu gibi kabul edip anlamaya çalıştım.

Ne zaman bir öğrencim “Yapamam” dediyse, ben orada oldum.

Ne zaman “Yoruldum” dese, ben nefes olmaya çalıştım.

Ne zaman biri “Artık bitti, olmuyor” dese, tükendiği yerden yeniden güç bulabileceği duygusunu vermeye gayret ettim.

Yüzlerce öğrenci yetiştirdim.

Bazen bir öğretmen,

bazen sert bir yönetici,

bazen bir anne…

Ama hepsinin kökeninde sadece bir şey vardı:

Samimiyetle, sevgiyle, onlara olan inancımla dokunmak…

Ben sadece bir meslek seçmemişim; bir misyon da seçmişim.

Ve ne mutlu bana ki, 39 yılın ardından hâlâ aynı heyecanla, aynı mutlulukla insanlara dokunmaya devam ediyorum.

Kendimi, Necatibey Öğretmen Okulu’ndan yeni mezun olmuş bir öğretmen gibi hissediyorum.

Ayni heyecan…

Aynı ruh…

Sevgili öğretmen arkadaşlarım, Epiharmus adlı filozof der ki:

“İnsan düşünce ile görür ve duyar. Her şeyden yararlanan, her şeyi düzene sokan, başa geçen, yöneten bilgidir. Geri kalan her şey sağır ve dilsizdir.”

Çocuklarımızı ezbere dayalı, uygulama şansı vermeyen bir eğitimle; onlara kendiliğinden bir şey yapma özgürlüğü ve sorumluluğu vermeyerek, pısırık ve bir şeyleri denemekten korkar hale getiriyoruz.

Ezbere bilmek, bilmek değildir.

Çocuklarımızı gereksiz bilgiyle doldurmak yerine; doğru düzgün yaşayan, etik değerlerine bağlı, vatanını seven, yararlı bireyler haline getirmeliyiz.

Eğitim sistemimizi, hedeflerimizi ve niyetlerimizi yeniden gözden geçirmeliyiz.

Bugün laik, demokratik ve çağdaş Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk’ün izinde; çağdaş, tarihi geçmişine sahip çıkan bireyler yetiştirmek önceliğimiz olmalıdır.

Geleceğe umutla bakan, halkına hizmeti benimsemiş, farkındalık yaratan, başkalarının hayatına değer veren; şiddetten uzak, birlik ve beraberlik içinde yaşamayı benimsemiş bireyler yetiştirmek, devletin ve biz öğretmenlerin en önemli görevi olmalıdır.

İranlı düşünür Ali Şeriati der ki:

“Kur’an kurslarında Kur’an-ı Kerim’in ne dediğini, gerçek öğretilerini değil de Arapça harflerinin nasıl okunduğunu öğretmeye devam ettiğimiz sürece kimse gelişmiş, ahlâklı bir toplum beklemesin.”

Bizim doktora, mühendise, öğretmene, gazeteciye olduğu kadar; ahlâklı ve haddini bilen insana da ihtiyacımız var.

“Eğitimin –eğitime yapılan yatırımın– pahalı olduğunu düşünüyorsanız, bir de cehaletin bedelini düşünün.”

Öğretmenler Günümüz kutlu olsun.

Bu Yazıyı Paylaş