Köşe Yazısı

Bir babanın ateşinde yanan yüreğimiz

Serpil Güleçyüz
Serpil Güleçyüz
3 dk Sesli Dinle 0

Beş çocuk babası Nuh Mercimek, işsiz olduğu, tüm gayretlerine rağmen iş bulamadığı, evine ekmek götürememenin utancıyla Afşin Belediyesi önünde kendini ateşe verdi ve ne yazık ki yaşamını yitirdi.

Bu, bir babanın çaresizliğinin, bir toplumun vicdanında açtığı derin yaranın adıdır.

Bir baba kendini ateşe atarken vicdanlar nerede?

Birinin hakkını, beş kuruş hakkı olmayanlara dağıtıp bir babayı bu kadar çaresiz bırakanlar nerede?

Beş çocuk bugün babasız... 

Bir kadın eşsiz...

Ya biz? Biz yine sessiz mi kalacağız? Yine omuz silkip “Olur böyle şeyler.” deyip hayatımıza devam mı edeceğiz? 

Yine kader deyip geçecek miyiz?

Sayın Cumhurbaşkanımız söyledi zaten: “Zengini daha zengin, fakiri daha fakir yapan bu düzeni değiştireceğiz.”

Hele bir başa geçsin, mutlaka düzeltir! 

Şaka gibi… 

Bunca yıl iktidarda bulunan onlar değilmiş gibi...

Keşke Nuh Mercimek’e de bir kapı açılsaydı. Keşke biri kolundan tutup “Gel kardeşim, sorunun neyse birlikte çözelim.” deseydi. Keşke bir el uzansaydı da da bir babanın umutları kül olmasaydı.

Müslüman bir ülkeyiz. Komşumuz aç yatarken senin tok karnına uyumanın hiçbir anlamı yok. anlayışından

Beni sokmayan yılan bin yıl yaşasın. anlayışına ne zaman geldik? 

Paylaşmayı ne zaman unuttuk?

Karşılık beklemeden yardım etmeyi, bir başkasının yükünü biraz olsun hafifletmenin, el uzatmanın en temel insan özellikleri olduğunu ne zaman unuttuk?

Bir insana dokununca yüzünde gördüğümüz mutlulukla mutlu olmayı ne zaman unuttuk?

Bizim sorumluluğumuz sadece kendimiz için yaşamak değil; içinde bulunduğumuz toplumun yararı için de yaşamaktır.

Belki de Allah bize verdiği akıl, bilgi, birikim, yetenek ve zenginliği kısmet etmesinin nedeni biraz da başkalarına hizmet etmemizi sağlamak içindir.

Olamaz mı?

Belki de yarın bu saatlerde toprağın altında olabilme ihtimalimiz varken, bu kadar kibir, bu kadar hırs, bu kadar duyarsızlık niye?

Zulüm sadece can almak değildir; hakkı gasp etmek, adaleti çiğnemek, emanete hıyanet etmek, güçlü iken zayıfları ezmek… Söz ile, bakış ile, sessiz kalarak da zulüm işlenir.

Zulüm, vicdanın susmaya başladığı anda başlar.

Nuh’un ateşi aslında hepimizi yaktı.

Aslında masanın başında “Ekonomi iyiye gidiyor.” diyenleri yakmalıydı.

Çünkü bir ülkede refah rakamlarla ölçülmez.

Bir ülkede refah, bir babanın kendini yakmak zorunda kalmamasıyla ölçülür.

Bir öğretmenin, bir polisin geçim derdi nedeniyle intihar etmek zorunda kalmamasıyla ölçülür.

Bunlar intihar değil; toplumsal feryattır.

Bunları duyan biri olmalı. 

Bugün değilse ne zaman? 

Bu ülke artık vatandaşını görmeyi, duymayı ve yaşatmayı başarmak zorunda.

Kimse çaresizlikten kendini yakmamalı, kendini öldürmemeli.

Belki de bu çığlıklar bir toplumun geleceği için bir uyarıdır.

Yazımı Dr. Ali Şeriati’nin bir sözü ile bitirelim ve sözünün üstüne söz koymayalım:

Zulmeden bir dindardan daha kötüsü ‘Zalim bizden’ diye susan dindardır.”

Aradan yıllar geçti.

Bilim yok.

Teknoloji yok.

Buluş yok.

Kadın hakları yok.

Çocuk hakları yok.

İnsan hakları yok.

Geriye ne kaldı?

Felsefeden koparılmış, bilime sırt çevirmiş, sadece ritüellerle ayakta kalmaya çalışan bir din.

Bu Yazıyı Paylaş