“Kıbrıs davamız”
Kıbrıs bugün cumhurbaşkanını seçiyor. Her seçimde olduğu gibi iki grup ipi göğüslemek için yarışıyor: Bağımsız cumhuriyetten yana olanlar yani Ersin Tatar’ı destekleyenler ve Rumlarla federasyon kurmayı isteyenler yani Tufan Erhürman taraftarları. Bir başka ifadeyle Türkiyeciler ve AB’ciler.
Kıbrıs her zaman stratejik açıdan önemliydi. Öyle ki İngiltere, Rumların terör eylemlerine dönüşme sürecinde olan gösteriler nedeniyle ayrılmaya karar verdiğinde, Kıbrıs’ta devlet statüsünde iki askeri üs kurdu. İngilizler sömürgelerinin hepsinden ayrıldılar sadece iki yerden, Akdeniz’in doğusunu kontrol eden Kıbrıs ve batısını kontrol eden Cebelitarık’ta ilanihaye kalmalarını sağlayacak formüller üreterek-görünüşte-ayrıldılar. Günümüzde hala faal olan üsleri ABD ve İngiltere ortaklaşa kullanıyorlar. Kıbrıs ABD ve İngiltere’ye çok uzak ama bizim kıyılarımızın dibinde yani bizim için çok daha ehemmiyetli.
Kıbrıs’ın Türkiye için önemini ilk anlayan ve bunu Menderes ve Bayar’a anlatan Zorlu’dur. İnönü Türkiye’sinin ve Köprülü’nün bakanlığını üstlendiği Dışişlerinin Kıbrıs diye bir meselesi yoktu. Demokratlar hem Kıbrıs Türklerini silahlandırıp eğittiler hem de ‘’Ya Taksim Ya Ölüm’’ mitingleriyle Kıbrıs’ı milli mesele haline getirip millete mal ettiler. Zorlu el atana kadar Kıbrıs’ın Girit ve Rodos’tan farkı yoktu Türk milleti ve devleti için. Türkiye’nin garantörlük hakkını elde ettiği Zürih ve Londra anlaşmaları da Demokratların gayretiyle oldu.
Kaldı ki o tarihlerde kıta sahanlığı 3 mildi. Bugün bize göre 6, BM’ye göre 12 mil. Üstüne üstlük Kıbrıs’ın çevresinde hangi ülkelere ait olduğu konusunda henüz anlaşılamayan ve anlaşılması çok zor olan yeryüzünün en zengin doğalgaz yatakları var. Mısır, Gazze, İsrail, Suriye, Lübnan, KKTC, TC, Rum Kesimi ve Yunanistan paydaş. Ama hangi ülkenin hangi sahada ne kadar payı olduğu pazarlıklar sonucu belli olacak. Bu nedenle AB ve İsrail hiç olmadığı kadar seçimlerde müdahil oldular. Hiç harcamadıkları kadar para sarf ettiler.
Seçimleri federasyon taraftarlarının kazanması ilk adım olacak. Eğer KKTC Rum kesimiyle federasyon kurarsa, Avrupa’nın gaz tüketimini 400 yıl karşılayacak büyüklükteki gaz rezervlerinden elde edilecek gelirden Türkiye ve KKTC bir kuruş alamayacak. Ülkemizin güneyi, denizden ve havadan saldırılara açık hale gelecek. Bütün bunlardan daha önemlisi, Kıbrıs vatanımız. Soydaşlarımızın yurdu. Aynı Kerkük ve Batı Trakya gibi. Bu konuma sahip olmasaydı da çevresinde doğalgaz rezervleri olmasaydı da bizim için vaz geçilmez olurdu.
Anketlerde taraflar başa başlar. KKTC’nin nüfusunun üçte birinden çoğunun Türkiye’den gittiği dikkate alındığında, Kıbrıs Türklerinin ekseriyetinin Rumları, kendilerini mezalimden kurtaran Türkiye’ye tercih ettiği ortada. Tek başına bu bile Kıbrıs politikamızın revizyona ihtiyacı olduğunu gösteriyor. Kaldı ki Kıbrıs terörden sonra ikinci kara deliğimiz. Zira her yıl ortalama 10 milyar dolar harcıyoruz.
KKTC’yi tanıyan tek devlet TC. Sadece Türkiye’den direk uçuş var Türk tarafına. Gençlerin yarısından çoğunun Rum yani AB pasaportu var. Kıbrıs Türkleri Türklerden daha müreffeh ama Rumlardan daha fukaralar. Kıbrıs sadece turizmle çok zengin olabilir ama ahali özellikle çok kalabalık olan memurlar yabancı yatırıma karşılar. Uluslararası tanınırlığı olmayan KKTC’ye gelen az sayıdaki yatırımcıyı da memurlar ve ağır bürokrasi kaçırıyor.
Bu seçimleri kazanabiliriz. Ama kazansak bile politikalarımızı değiştirmezsek Kıbrıs elimizden kaymaya devam edecek. Eğer siyasetimizi değiştirmezsek ya Kıbrıs’ı kaybedeceğiz ya da zorla sürdüreceğiz egemenliğimizi. Başta Tayyip Bey, devlet adamlarımız ve diplomatlarımız her fırsata, her ortamda iki devlet tezini seslendiriyorlar. Diğer devletleri KKTC’yi tanımaya davet ediyorlar. KKTC’yi tanıyan AB’yi karşısına alacağından hiçbir gelişme olmuyor. Dolayısıyla bu işler seslendirmeyle, davetle olmaz. Nitekim 51 yıldır olmadı.
Türkiye, Tayvan’ın Çin’e karşı ayakta kalmasını sağlayan yöntemi uygulamalı. Zira AB’de Kuzey Kıbrıs’ın Çin’i. KKTC; Türk devletlerinden, Körfezden ve doğudan (Rusya, Çin, Pakistan, Bangladeş gibi) başlayarak Türk elçiliklerinin bünyesinde ticaret ve turizm büroları açmalı. Kuzey Kıbrıs Hava Yollarının filosu genişletildikten sonra yukarıdaki ülkelerden başlayarak yurtdışına seferler konulmalı.
Eş zamanlı olarak KKTC’nin mevzuatı baştan aşağı değiştirilmeli. Yabancı yatırımların önündeki engeller kaldırılmalı. Bütün memurlar ve bürokratlar yoğun eğitim, bilgilendirme ve bilinçlendirme programlarından geçirilmeli. Çoğu zengin olan Akdeniz adalarının hepsi turizmden geçinir. Rum Kesimi dahil, KKTC hariç. KKTC Türkiye’den gelen paralarla geçiniyor. Düşünün Malta Kıbrıs’ın otuzda biri kadar. KKTC’nin otuz katından fazla turist alıyor.
KKTC tanınmayan bir ülke olduğundan, üniversitelerinin diplomaları muteber değil. Bu yüzden üniversiteler sürekli kan kaybediyorlar. Türk devlet üniversiteleri, 1-1 anlaşmalar yaptıkları KKTC üniversitelerini denetlemeli. Bu üniversitelerden mezun olanlara denklik vermeli. Böylece KKTC’ye daha fazla yabancı öğrenci gelir. Yabancı öğrenci, çok uzun süre kaldığından ve çok fazla harcama yaptığından en iyi turisttir.
KKTC aynı Dubai, Singapur, Makao ve Hong Kong gibi üretim, ticaret, ithalat ve ihracat vergilerini sıfırlayarak alışveriş turizmini ve deniz-kum-güneş için gelenlerin alışveriş yapmalarını teşvik etmeli.
Vatandaşların önemli kısmı, KKTC pasaportu geçerli olmadığından Rum pasaportu alıyorlar. TC otomatik olarak her Kıbrıs Türk’ünü vatandaş yapmalı. Kıbrıs Türklerine Anadolu liselerinde ve üniversitelerde özel kontenjanlar verilmeli. Yurtta kalmaları ve burs almaları kolaylaştırılmalı. Böylece Rum pasaportu alanların sayısı azalır. TC pasaportu olanlar, Türkiye’de eğitim alanlar, Türk milletiyle bütünleşir.
Ülkü Ocakları, Türk Ocakları ve Maarif Vakfı gibi kuruluşların Kıbrıs’ta güçlenmeleri sağlanmalı. Türklük bilinci özellikle genç nesillere aşılanmalı. Aksi halde AB kadar cazip koşullar sağlayamayacağımızdan istediğimiz sonuçlara ulaşamayız. Batı Trakya’da 1912’den yani Balkan Savaşından beri Türk bayrağı dalgalanmıyor. Batı Trakyalılar doğar doğmaz AB pasaportuna sahip oluyorlar. İstedikleri AB ülkesine yerleşebilirler. Kıbrıs Türklerinin yaşadıkları katliamları yaşamadılar. Bunlara rağmen ‘’Türkiye mi? AB mi’’ diye referandum yapılsa oyların %95’i Türkiye çıkar. Kıbrıs gençliğini ancak yoğun propaganda ve çalışmalarla aynı noktaya getirebiliriz.
Bu süreçte ABD-İngiltere blokuyla AB’nin çelişkisini değerlendirmeliyiz. ABD ve İngiltere, üslerinin faaliyetleri olabildiğince rahat devam edebilsin diye bölünmüş Kıbrıs’tan yanalar. İsrail bölünmüş Kıbrıs’tan yana olmasına rağmen federasyoncuları destekliyor. Zira önceliği Türkiye’yi zayıflatmak. Türkiye Kıbrıs’ı kaybederse trilyon dolarlar kaybedecek.
Ankara ABD ve İngiltere’nin yaklaşımını avantaja çevirebilir. Bu ülkelerin KKTC’ye uyguladığı blokajı zayıflatabilir. Anglosakson ülkelerde yani İngiltere, Kanada ve Avusturalya’da kalabalık ve eğitimli Kıbrıs Türkü diasporaları var. Bu diasporalarında desteğiyle turizm ve ticaret alanlarında iş birliği tesis edilebilir. Türkiye; AB, ABD ve İngiltere için her zamankinden daha önemli olmasını görüşmelerde kullanabilir. Bunlar dışında da yapılabilecek yüzlerce hamle var.
Türk dünyası ayakta. Türklük şuuru Türk coğrafyasında yükseliyor. Bu yükselişe ayak uyduramayan az sayıdaki grubun başında Kıbrıs Türkleri geliyor. Bu durumu değiştirmeliyiz. Kıbrıs Türklerinden unutanlara, Alparslan Türkeş’in, Rauf Denktaş’ın ve Fazıl Küçük’ün evlatları olduklarını hatırlatmalıyız.
