TÜRKOSFER
Sömürgecilik başlayana kadar olan devirlerde toprakları geniş olan, daha önce üzerinde müstakil devletler kurulan coğrafyaları bünyesine katan büyük devletlere, imparatorluk denirdi. İmparatorluklar ele geçirdikleri topraklar arasında ayrım yapmazlardı. Hepsi vatandı. Osmanlı için stratejik önemi olmayan Yemen’de, iki yüz yılda iki milyon Türk genci şehit oldu. Neden? Çünkü Yemen Anadolu ve Rumeli gibi vatandı.
Avrupalıların Amerika, Afrika ve Uzak Asya’yı sömürgeleştirmeleriyle kurulan İngiltere, Fransa, İspanya, Hollanda ve Portekiz gibi modern imparatorlukların mantalitesi farklıydı. Onlara göre sadece devletin kurulduğu coğrafya vatandı. O coğrafyada yaşayanlar vatandaştı. Ele geçirilen coğrafyalar sömürge, o coğrafyalarda yaşayan geri kalmış halklar, paryaydı. Hiçbir hakları yoktu. Egemen gücün isteklerine boyun eğmek zorundaydılar. Satılabilir, alınabilir, kiralanabilir, uzak coğrafyalara gönderilebilirlerdi. Kölelerin soylarından gelenlerde köle olurdu.
Egemenler işgal ettikleri toprakları sömürürler, elde ettikleri gelirleri ana vatana aktarılırdı. Madenler ana vatana taşınırdı. Anavatandan sömürgeye göçen vatandaşlar statülerini kaybederlerdi. Mesela İngilizler ele geçirdikleri Amerika topraklarının gerçek sahiplerinin büyük çoğunluğunu öldürdüler. Bölgeye yerleşen İngilizlerin İngiltere’de hiçbir hakkı yoktu. İngiltere parlamentosunda Amerika’daki İngilizleri temsilen bir tane bile milletvekili yoktu. İspanya ve Portekiz sömürgelerinde durum daha da berbattı. Amerika’da doğan bir İspanyol ve Portekizli ikinci sınıftı. Asla İspanya ve Portekiz’de doğan bir soydaşıyla evlenemezdi.
Kendi vatandaşlarına bunu yapanlar, yerlilere neler yapmaz? Batılılar insanlara zülüm yapmakta birbirleriyle yarıştılar. Yaratıcı oldular. Bu sürecin doğal sonucu, ezilen halkların Batılılardan nefret etmesi oldu. 2. Dünya Savaşından sonra sömürgecilik bilinen şekliyle son buldu. Eski sömürgeler, monarşi veya cumhuriyetle yönetilen bağımsız (!) devletlere dönüştü. Kimisi batı, kimisi doğu blokunda yer aldı. Fakat halkların durumunda kayda değer bir iyileşme olmadı.
Bazı memleketlerde sömürü şekil değiştirerek devam etti. Bazısında idareciler iyi niyetli ve gayretli ama bilgisiz ve tecrübesizdiler. Alınan kararlar genelde halkın aleyhine oldu. İç savaşlar, darbeler, katliamlar, yolsuzluk Afrika, Asya ve Latin Amerika toplumlarının kaderi oldu. İnsanlığın önemli bir kısmının umudu olan sosyalizm ve komünizminde çözüm olmayacağı kısa sürede ortaya çıktı.
Ahval buyken önce Çin ardından Türkiye Afrika stratejilerini yürürlüğe koydular. Çin modelinin insanla ilgisi yok. Devletleri muhatap alıyor. İhaleleri alırken ya da yap-işlet-devret projeleri geliştirirken şantiyelerde ve kurulacak tesislerde çok sayıda Çinlinin çalışmasını ve güvenliğin Çin şirketlerince sağlanmasını şart koşuyor.
Öyle ki Afrika’ da Çinlilerin sayısı 15 milyonu geçmiş durumda. Neredeyse ülkelerin hepsinde ‘’güvenlik şirketi olarak’’ hafif silahlı Çin birlikleri var. Birlik diyorum zira güvenlik şirketlerinde istihdam edilecek Çinliler askeri eğitimden geçiriliyorlar. Uzakdoğu dövüş sporlarından en az birini çok iyi biliyorlar. Bu politika, devletleri ve halkları rahatsız ediyor. İstihdam yeterince artmıyor. Çinliler iyi hayat koşullarına sahipken Afrikalıların sürünmesi tepki çekiyor.
Çin’in rahatsızlık yaratan bir diğer uygulaması, dijital ipek yolu. Pekin sokak, ev ve dükkan kameraları, telefonlara takılan cihazlar ve muhtelif yollarla vatandaşlarını, dijital numara vererek fişliyor. (Bu konuda daha fazla bilgi edinmek isteyen okurlar https://www.habererk.com/makale/cin-hepimizi-fisliyor_273872/ makalesini okuyabilirler) Özelliklerini ve davranış tarzlarını belirlediği insanları yönetiyor, gerekli gördüğünde özel hayatlara müdahale ediyor. Bu uygulama Çin’in ihale aldığı ve proje geliştirdiği ülkelerde de uygulanıyor. Beş yüz milyondan fazla Afrikalı şimdiden sisteme dahil edilmiş durumda.
Özellikle madenlerdeki ağır çalışma koşulları, çevreye dikkat edilmemesi, ormanların kesilerek Çin’e odun ve kereste gönderilmesi tepki çeken uygulamalardan diğerleri. Çin’in proje aldığı kentlere Çinli tüccarlar akın ediyor. Gerekirse damping yaparak piyasayı ele geçiriyorlar. Doğal olarak yerli tüccarlar ve istihdam ettikleri insanlar işsiz kalıyor. Çin kesinlikle sömürgecilerden daha insaflı ama insanlığa cazip gelecek bir modeli yok.
Türk modeli ya da önerdiğim ismiyle TÜRKOSFER bu noktada farklılık yaratıyor. Türkiye bir ülkeye elçiliklerinin, ataşeliklerinin yanında okullarıyla, sağlık ocaklarıyla, hastaneleriyle, dernekleriyle, hayır kurumlarıyla, tarikatlarıyla, farklı görüşlerden sivil toplum örgütleriyle, doktorlarıyla, din adamlarıyla, dizileriyle, THY, TİKA, Yunus Emre, AFAD ve Maarif Vakfı gibi kurumlarıyla nüfus ediyor. Afrika’da yüz binlerce su kuyusu açıldı. Milyonlarca Afrikalı katarakt ameliyatı ve sünnet yapıldı Türk doktorlarca.
TÜRKOSFERİN Çin modelinden farkı devletlerle kurulan ilişkilerle yetinmemesi. İnsanları merkeze alması. Onlarla bütünleşmeye çalışması. Yerel adetlere ve kültürlere saygı göstermesi. Rejim, din, mezhep, hayat tarzı empoze etmemesi. Geliştirilen modelde Türkiye kadar Afrika ülkesi de hayır faaliyetleri, yardımlar, sağlık hizmetleri ve yaratılan istihdam sayesinde halkta kazanıyor.
Türkiye; Somali, Libya ve Sudan’da yaptıklarıyla halkların yanında devletlerinde güvenini kazandı. Etiyopya, 140 milyonluk nüfusuyla Nijerya’dan sonra Afrika’nın en kalabalık ülkesi. Halkının çoğu Hıristiyan. Ahalisi Müslüman olan Eritre 1993 yılında bağımsızlığını ilan edince Etiyopya sahil şeridini kaybetti. (Aynı Müslüman Sudan’ın Hıristiyan Güney Sudan’la birlikte, zengin petrol ve gaz yataklarını kaybettiği gibi. Emperyalistler için din önemli değildir. Hangi dinden olursa olsun kendileri dışında hiçbir devlet çok güçlü olmamalıdır.)
İlerleyen süreçte Somali ile Etiyopya, Etiyopya’nın piyasalara Somali limanları üzerinden ulaşması konusunda ihtilafa düştüler. İhtilaf tırmanınca ve savaşa dönüşeme ihtimali güçlenince Ankara devreye girdi. İki ülke Türkiye’nin hakemliğinde sorunu çözdüler. Türkiye’nin Somali’yle ilişki düzeyi düşünülünce Etiyopya’nın bu hakemliği kabul etmesi makul gelmiyor ama etti. Türkiye’nin imajı bu kadar güçlü kara kıtada.
Adına TÜRKOSFER, Türk modeli veya Türk iklimi her ne dersek diyelim, bu atılım Ak Parti döneminde başlamış ve ilerlemiş olabilir. Fakat bu bir partinin stratejisi değil, Türkiye’nin büyük devlet olma planının en önemli unsurlarından biri. Ecdadımızın Kızılelma, Nizamı Alem veya İlayı Kelimetullah dediği misyonun bugünkü yorumuna ve uygulamasına TÜRKOSFER diyorum ben.
Yazarın Diğer Yazıları
Yorumlar
- Alp Demir
Ve bu strateji bizim 16 imparatorluk ve 38 devlet kaybetmemize neden oldu. Bu strateji çoktan çöküp gitmiştir. Her defasında bin bir ihanetle yıkılıp gitmenin neresi stratejidir. Olsa olsa ahmaklıkta ısrardır. Dünyaya hükmetmenin yolunun bu olmadığını ne zaman idrak edeceğiz. Bu yöntem belki 1500'lü yıllarda uygulanabilir idi. Artık değil. Artık dünyaya hükmetmenin yolu, kendi ülkeni, kendi ekonomini ve kendi teknolojini yükseltmek ile mümkün. İşe yaramaz milyonların yükünü sırtlanmak değildir. Neden başaramadığımızın cevabı da burada yatıyor işte...
- Alp Hun
Ülkemiz insanı açlık sınırının altında yaşarken bu tür savurganlıklar vicdani ve ahlaki değildir.
