Köşe Yazısı

Vebalimiz, kul hakkı

Serpil Güleçyüz
Serpil Güleçyüz
2 dk Sesli Dinle 0

Şükrolsun ki

​Hayata gözlerimizi Müslüman bir ailede, inançlı bir toplumda açmışız.

Yaradan, bize evrendeki her nimetin en güzelini sunarken ve adaletini yansıtırken, bizden de ayni güzelliklerin yansımasını bekliyor.

O’nun adaletini, güzelliğini yeryüzünde kendi ahlakımızla yansıtmak.

​İslam’ın özü sevgidir, hoşgörüdür, emektir. Allah; 

Okuyanı, yazanı, düşüneni, bilime ve insanlığa karşılıksız hizmet edeni sever. 

Savaşın değil barışın, nefretin değil affetmenin, kalp kırmanın değil gönül almanın yanındadır.

"O"bizi affetmeye hazır,

Bana her şeyle gel ama kul hakkıyla gelme, buyurur.  

Çünkü bilerek yapılan kötülüğün muhatabı Allah değil, hakkı yenen kuldur.

Ondan af dileyin der.

​Ne var ki bugün geldiğimiz noktada, dinin bu derin ve kucaklayıcı manası, maalesef belirli kalıplara hapsedilmiş durumda. 

Din denilince akla sadece şekli unsurlar gelirken; işsizlik, yolsuzluk, liyakatsizlik ve adaletsizlik gibi hayati meseleler gölgede kalıyor.

Sayın Cumhurbaşkan'ımızın dediği gibi,

​Elbette geçmişte haksızlığa uğrayan başörtülü kardeşlerimizden özür dileyelim, yaralarını saralım,haksızlıklarını telafi edelim.

 Peki ya diğerleri?

​Geçim sıkıntısı yüzünden yuvası dağılanlardan,

​Siftah yapamadan kepenk kapatan esnaftan,

​Zulüm yasalarının mağdurlarından ve kumpaslarla hayatı kararanlardan,

​Açlık sınırının altında yaşam mücadelesi veren emekliden,

​Atanamadığı için hayalleri sönen öğretmenden, 

Çocuğuna bir pantolon alamadığı için canı yanan babadan,

Statü kazandırma isteğinde bulunurken,incinen,şehit  ailelerinden ve gazilerden,  kim özür dileyecek?

Artık...

​Ülkeyi yönetmeye talip olanların; her şeyi toz pembe gösteren raporlara değil, mutfaktaki yangına ve pazar yerindeki feryada bakması gerekir.

Önemli olan, hatayı örtmek değil, hatanın yapılmasını engelleyecek bir sistem kurmaktır. 

Demokrasinin gereği olan fikir ayrılıklarına tahammül etmek,

Gücü bir baskı aracı olarak kullanmamak gerekir.

İnandığımız şeyler için mücadele ederken, adaletten vazgeçmemeliyiz.

Mücadele, ahlâklı, haysiyetli, insan onuruna yakışan bir biçimde olmalıdır.

Yoksa;

Atanamayan öğretmenin,

Çocuğuna pantolon alamayan babanın,

İş bulamadığı için canına kıyan gencin,

Açlık sınırında yaşayan emeklinin vebali omuzlarımızda olacaktır.

Asıl; bundan korkalım.

Asla affedilmeyecek olan kul hakkından

​Unutmamalıyız ki; dünyada sahip olduğumuz her şey biz öldüğümüzde başkalarının olacak. 

Mal da mülk de dünyada kalacak. 

Ahirete bizimle gelecek olan tek şey; kim olduğumuz, bu ülke için neler başardığımız, dokunduğumuz ve değiştirdiğimiz hayatlar,  Dünya'da bıraktığımız izlerdir

​Asıl vebal, görmezden gelinen o omuzlardaki yüklerdedir.

Bu ülkede, Affedilmeyecek tek günahtan,  kul hakkıyla,Yaradan'ın huzuruna nasıl  çıkacağımız dan korktuğumuz gün; gerçek adalete ve huzura kavuşacağız.

Bu Yazıyı Paylaş