Köşe Yazısı

Yardım mı, dayanışma mı?

Serpil Güleçyüz
Serpil Güleçyüz
2 dk Sesli Dinle 0

Bu ülkede her felaketin ardından aynı sahne kuruluyor:

Kameralar açılıyor, mikrofonlar uzatılıyor, yetkililer konuşuyor.

“Gerekli tüm adımlar atılıyor.”

“Vatandaşımızın yanındayız.”

“Yaraları hızla saracağız.”

Ardından yardım kampanyaları başlıyor.

Koliler hazırlanıyor, bağışlar toplanıyor.

Yardım, iktidarların en sevdiği araçlardan biridir.

Çünkü sorumluluğu görünmez kılar.

Sistemin ürettiği bir sorunu, bireylerin vicdanına havale eder.

Bir yerde deprem olur,yüzlerce can yitirilir.

Bir okulda şiddet yaşanır, bir  çocuk,bir öğretmen hayatını kaybeder, bir aile yıkılır…

Sonra ne olur?

Yetkililer başsağlığı diler, yardım paketleri açıklanır,güvenlik önlemleri, “psikososyal destek” vurgulanır.

Ama kimse şu soruyu yüksek sesle sormaz:

Bu olay neden oldu ve kim sorumlu?

Çünkü gerçek bir sorgulama; eğitim politikalarını, güvenlik zaaflarını, ihmal edilen denetimleri, hatta yıllardır biriken yapısal sorunları gündeme taşır.

Bu da sadece bir “olayı” değil, bir sorumluluk zincirini ortaya çıkarır.

Ve o zincirin ucu çoğu zaman karar vericilere dokunur.

Dayanışma ise tam burada başlar:

Sadece acıyı paylaşmak değil, o acının neden üretildiğini politik olarak görünür kılmakla.

Dayanışma, “geçmiş olsun” demek değildir.

“Bu tekrar yaşanmayacak” diyebilmenin koşullarını zorlamaktır.

Bu yüzden dayanışma rahatsız eder.

Çünkü sorar:

Neden önlem alınmadı?

Neden uyarılar dikkate alınmadı?

Neden aynı hatalar tekrar ediyor?

Ve en önemlisi:

Kim hesap verecek?

Gerçek bir dayanışma, sadece mağdurun yanında durmaz; sorumlunun karşısında durur.

Bugün ülkemizde eksik olan şey merhamet,yardımlaşma değil.

İnsanlar yardım etmeyi biliyor, hatta acı karşısında  hızla örgütlenebiliyor.

Ama eksik olan şey, sürekliliği olan bir dayanışma kültürü.

Çünkü yardım geçicidir.

Gündem değiştiğinde biter.

Ama dayanışma, unutmamayı gerektirir.

Takip etmeyi, sorgulamayı, ısrar etmeyi…

Bir toplum iyilik yaparak değil, Adalet talep ederek iyileşir.

Adalet,yardım kolileriyle gelmez, sorumluların hesap verdiği,ayni acıların yaşanmadığı bir düzenle gelir.

Peki bugün ne yapmalıyız?

Vicdanımızı rahatlatan yardım etmeyi mi seçmeliyiz yoksa dayanışmayı mı?

Çünkü bazı acılar, yardımla hafifler… ama ancak dayanışmayla son bulur.

Bu Yazıyı Paylaş