Köşe Yazısı

12 Eylül ve ülkücüler

Alparslan Türkoğlu
Alparslan Türkoğlu
5 dk Sesli Dinle 1

27 Mayıs, Amerika’ya mesafe koyan ve SSCB ile stratejik bir anlaşma imzalamaya hazırlanan Demokratları tasfiye etmek için yapıldı. Batı, 1950’lilerde, Ortadoğu’da Mısır, Irak, Suriye ve Tunus gibi müttefiklerini yitirmişti. Yeni bir kayba tahammülü yoktu. Özellikle de Türkiye gibi tabloyu tamamen değiştirecek bir kayba.

14’lerin tasfiyesi de aynı nedenle yapıldı. Amerika’nın seçtiği beş binden fazla milliyetçi Türk subayı emeklilik ikramiyeleri Amerika tarafından ödenerek emekliye sevk edildi. Kısaca Türkiye ehlileştirildi (!) Fakat bunlarla yetinilmedi. Milletin oyuyla gelenler yoldan çıkabilirlerdi. Amerika’ya kafa tutabilirlerdi. Bu ihtimali ortadan kaldırmak için Senato, Anayasa Mahkemesi, Milli Güvenlik Kurulu gibi vesayet kurumları kuruldu. Seçim sistemi değiştirildi. Öyle ki %60 oy alan bir parti bile mecliste ekseriyeti sağlayamayabilirdi.

Beyaz Saray darbeden sonra yönetimi ele geçiren İnönü’yle -1946-50’den sonra- ikinci balayını yaşadı. Bu dönemde telaffuz ettiği ‘’Yeni bir dünya kurulur, Türkiye’de o dünya da yerini alır’’ cümlesi referans gösterilerek İnönü’nün millici olduğu ima edilir. Aynası iştir kişinin lafa bakılmaz. İnönü bu meydan okumayı yaptıktan hemen sonra ABD Başkanının gönderdiği özel jetle Amerika’ya gitti. Amerika Jüpiter füzelerini sökerken seyretti. Bırakın söktürmemeyi, direnmeyi ve tavır koymayı sitem bile etmedi. Oysa Amerikancı denilen Bayar, Beyaz Sarayın özel uçak tahsis etme teklifini ret ederek tarifeli uçakla İngiltere’ye oradan gemiyle Amerika’ya gitmişti. Türkiye’nin güvenliği için elzem olan Jüpiter füzeleri de DP iktidarında yerleştirilmişti.

1965 senesinde AP’nin iktidara gelmesiyle balayı bitti. Menderes’in tasfiyesinin sebebi olan anlaşmayı Demirel imzaladı. Böylece Batının arzusu hilafına ağır sanayi tesisleri ve dev barajlar inşa edilmeye başlandı. Amerika’nın afyon ekiminin yasaklanması için yaptığı baskılara direnen ve ABD’yi, Türkiye’nin haklarını koruyan, Amerikalıların Türkiye’deki hareket kabiliyetini kısıtlayan ve askeri üslerdeki Türk denetimini arttıran anlaşmayı imzalamaya zorlayan Demirel çiziği yedi.

1968 yılından itibaren diğer ülkelerde olduğu gibi Türkiye’de de solcu gençler sokaklardaydı. Amerikancı subaylar gibi darbe yapmak isteyen ikinci grubun yani Doğan Avcıoğlu’yla ilişkili olan sosyalist subayların hedefi, sokak eylemlerini arttırarak kaos yaratmaktı. Ülke yönetilemez noktaya gelince sosyalist askerler ihtilal yapacaklardı. Türkiye NATO’dan ayrılacaktı. İlerleyen süreçte SSCB’den önce sivil sonra askeri uzmanlar davet edilecekti. Nihayetinde aynı Mısır, Irak, Suriye ve Afganistan gibi Türkiye’de Batı Blokundan Doğu Blokuna geçecekti. Böylece Sovyetler sıcak denizlere ulaşacaktı. ‘’NATO’dan ayrılamayız’’ demeyin. Albaylar cuntası Yunanistan’ı ayırdı. De Gaulle NATO’nun askeri kanadından çekildi.

9 Mart’ta darbe yapmayı planlayan sosyalistler deşifre olunca Amerikan taraftarı ihtilalciler başarılı oldu. 12 Mart Muhtırasıyla milletin seçtiği hükümet istifa ettirilerek, Amerikancılıkta çok partili dönemdeki İnönü hükümetlerini aratmayacak olan Erim hükümeti kuruldu. Erim’in ilk işleri afyon ekimini yasaklamak, ağır sanayi hamlesini ve baraj inşaatlarını durdurmak ve genelkurmay başkanının protokoldeki yerini yükseltmek oldu. Sosyalist subaylar ordudan tasfiye edildiler. Komünist aydınlar ve gençler ezildi.

İhtilalle yönetimi devralma olasılığı kalmayınca SSCB ve Çin, satın aldıkları ve devşirdikleri sözde aydınlar vasıtasıyla gençleri sokak eylemlerine yönlendirdiler. Hedef kaos yaratmak, halkı bölmek ve iç savaş çıkarmaktı. Mümkün olursa Çin’de başarılan halk devrimi yapılacaktı. Mümkün olmazsa NATO’nun son karakolu olan Türkiye zaafa uğratılarak Batı Bloku zayıflatılacaktı. Komünistlerin ülkücüleri hedef alması bilinçliydi zira halkı bölme ve iç savaş çıkarma hedefine ulaşmak amaçlanıyordu.

Güvenlik güçleri teröristleri önlemekte aciz kalınca ülkücüler nefislerini, canlarını ve son Türk vatanını savunmak görevine gönüllü oldular. Polis etkisizdi çünkü bölünmüştü. CHP hükümetleri solcuların eylemlerine sempati besliyordu. Çok acı ama ordunun başındakiler terör faaliyetlerinin artmasını, ülkenin siviller tarafından yönetilemediğinin, yönetilemeyeceğinin anlaşılmasını istiyorlardı.

Ülkücülerin mücadelesi komünist devrimi yani Sovyetlerin sıcak denizlere inmesini engelledi. Afganistan üzerinden de sıcak denizlere inemeyen SSCB ekonomik darboğaza girerek dağıldı. Ülkücüler ve mücahitler olmasaydı Sovyetler ya dağılmazdı ya da çok daha geç dağılırdı. Yani Türkiye’nin varlığını korumasında ve Türk devletlerinin istiklallerini kazanmalarında ülkücülerin verdiği mücadelenin büyük payı var.

Verilen mücadele devrimi engelledi ama ihtilali engelleyemedi. Darbeciler Sovyetlerin ve Çin’in piyonlarıyla Türkiye için mücadele edenleri aynı kefeye koydular. Testiyi kırmaya çalışanla taşıyan birbirlerinden ayrılmadı. Başka memleketlerde kahraman olarak ödüllendirilecek olan vatan evlatları darağaçlarında ve zindanlarda cezalandırıldı. Aslında bu ihanetlerin en büyüğüydü. Eğer Türk milleti haddinden fazla vatanperver olmasaydı ülkücülere reva görülenlerden sonra devletimiz, yoluna baş koyacak kimseyi bulamazdı.

12 Eylül ihtilalini yapanlar Amerikan uşaklığında 27 Mayısçıları ve 12 Martçıları aratmadılar. Milliyetçi Cephenin kapattığı ABD üslerinin hepsi açıldı. Amerikalılara getirilen kısıtlamalar kaldırıldı. Hiçbir taviz almadan Yunanistan’ın NATO’ya dönmesine izin verildi ki bu tavır vatana ihanet kapsamında değerlendirile bilinir. Öyle ki Batı, Türkiye’nin Yunanistan’la AB’ye aynı anda üye olması ve/veya KKTC’nin tanınması da dahil olmak üzere taviz vermeye hazırdı.

Cunta idaresinde ülkücülere reva görülen muamele de planın bir parçasıydı. Amaç Amerika ve darbeciler için dikensiz gül bahçesi tanzim etmekti. Güdümlü demokrasiye geçilecek güdümlü partiler kurulacaktı. Bu hedefe ulaşmak için ülkücüler ezilerek, bölünerek nefes alamaz hale getirilmeliydiler. Güdümlü partilere iştirak edenlerin önü açılmalı böylece ülkücülerin yekvücut olarak hareket etmeleri ve güçlenmeleri engellenmeliydi.

Agah Oktay Güner’in savunmasında sarf ettiği ‘’fikrimiz iktidarda, biz hapishanedeyiz’’ sözleri hatibin mensubu olduğu hareketten bihaber olduğunu ve/veya darbecilere selam çaktığını gösteriyor. Nitekim Güner bu konuşmayı yaptığı gün tahliye edildi. Ülkücüler idam edilirken onun için kapılar ardına kadar açıldı. ‘’Türkeşsiz Türk milliyetçiliği’’ fikrinin şampiyonlarından olan Güner Yükseliş Koleji ihanetinde de başroldeydi.

Ülkücüler kendilerini idam edenlerle, terörist olmakla itham edenlerle ve zindanlarda çürütenlerle nasıl aynı fikirde olabilirler? Ülkücüler tam bağımsızlık taraftarıydılar. Emperyalizmin her çeşidine karşıydılar. Toplumu yukarıdan aşağıya, emirle dizayn etmek gibi faşist bir programa asla sahip olmadılar. Bırakın aynı fikirde olmayı ülkücülerle darbeciler arasında benzerlik bile yoktur.

Yazarın Diğer Yazıları

Yorumlar

UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik yorumları onaylanmamaktadır.

  • Harun Demir

    Sen kim Agah Oktay Güner kim, Agah Bey'in savunması kitap olarak basılmıştır, tarihi ve mertlik örneği bir savunmadır, Türkeş'in mahkemedeki yalan ve kıvırtmaların zerresi yoktur. O kıvırtmalara blr örnek: Hakim soruyor "Falan yerde şu kadar, filan yerde bu kadar gayrimenkulün, bankalarda şu kadar paran var, bunları nasıl edindin, ver hesabını?" Türkeş şu cevabı veriyor: "Onlar hakkında herhangi bir bilgi yoktur, benim adıma benim dışımda olan işlemlerdir."

Bu Yazıyı Paylaş