Köşe Yazısı

Dış Politika Misyonerlik Faaliyeti Değildir!

Alparslan Türkoğlu
Alparslan Türkoğlu
5 dk Sesli Dinle 0

Geçen yıl bu günlerde dünyanın en tehlikeli teröristlerinden biri olarak kırmızı bültenle aranan, başına on milyon dolar ödül koyulan Şara, geçen ay BM’de yaptığı konuşmadan sonra, pazartesi günü, Beyaz Saray’da Trump’la baş başa ve heyetlerle birlikte (Toplantılarda Hakan Fidan’da varmış) görüştü. Nereden nereye!

Reuters’in haberine göre, aynı gün SDG, ABD Dışişleri Bakanlığına dilekçe vererek başkanları (!) Mazlum Abdi’ye vize verilmemesinin gerekçesini sormuş. Olay şöyle gelişmiş: SDG Beyaz Saray’a başvurarak Abdi için Trump’tan randevu istemiş. Randevu verilmeyince, her retten sonra bir sonraki olmak üzere, sırasıyla Başkan Yardımcısından, Dışişleri Bakanından, Savaş Bakanından, Ulusal Güvenlik Danışmanından ve Genelkurmay Başkanından da randevu istenmiş. En sonunda kim olsa olur noktasına gelmelerine rağmen yine de randevu alamamışlar. Bunun üzerine vize başvurusunda bulunmuşlar ve bu başvuruları da reddedilmiş.  

Henry Kissinger hayatta olsaydı ‘’Dış politika misyonerlik faaliyeti değildir’’ derdi. Bir başka ifadeyle emperyalist devletlerin kullandıkları devletlere, örgütlere veya kişilere vefası olmaz. Taraflar menfaatleri uyuştuğu sürece birlikte hareket ederler. Menfaatler farklılaştığında herkes başının çaresine bakar. Ortadoğu’da bu tespitin bir sürü örneği yaşandı.

Amerika ve İran, silahlandırdıkları Irak Kürtlerini Sovyetlere yakınlaşan Irak’a isyan etmeye davet ettiler. Barzani kuvvetleri kısa sürede ülkenin kuzeyini ele geçirdiler. İsyanı bastıramayacağını anlayan Irak, Cezayir’de İran’la masaya oturdu. ABD ve İran’a istenen tavizleri verdi. Bunun üzerine ABD isyancıları ortada bıraktı. Silah, mühimmat, gıda ve istihbarat desteğini anında kesti. Asıl önemlisi uçaklarını çekerek Irak’a ‘’Kuzeyi istediğin gibi bombalayabilirsin’’ mesajını verdi. İran sınırları kapattığından Irak bölgeyi dümdüz yaptı. On binlerce Kürdü katletti.

Molla Mustafa Barzani tanıştığı bütün Amerikalılara, biri bile cevaplanmayan onlarca mektup yazdı. Amerika’da sıradan bir hastanede yalnız başına vefat etti.

Şah Amerika’nın Ortadoğu’daki en güvendiği isimdi. Beyaz Sarayın hiçbir talebini ikiletmezdi. Öyle ki ezelden beri İran’a ait olan Bahreyn’e bir rica üzerine bağımsızlık verdi. Şah, ABD’nin devrilmesine izin vermeyeceğinden emindi ama gösteriler kalkışmaya dönüştüğünde, Amerikalılar kıllarını bile kıpırdatmadılar. Amerika ağır hasta olmasını ve tedavi görmek istemesini dikkate almadan ne sığınma hakkı verdi Şaha nede vize. 

Hüsnü Mübarek, Zeynel Abidin Bin Ali, Ali Abdullah Salih… Amerikan’ın kullanıp ortada bıraktığı liderlerden birkaçı. Sadece Ortadoğu’da değil Latin Amerika, Afrika ve Uzakdoğu’da ABD’nin kaderine terk ettiği devlet başkanlarıyla dolu.

Zaten Öcalan’ın da yaptığı konuşmalarda, yazdığı mektuplarda ve kitaplarında ‘’Emperyalist devletlerle hareket etmeyin. Türkiye ile anlaşalım. Büyük devletler bizi kullanıp ortada bırakırlar’’ demesinin nedeni bu. Apo paketlenip MİT’e teslim edildiğinde, ABD’nin vefası olmadığını bizzat tecrübe etti.

Ankara, ABD ve İngiltere’nin Ortadoğu’da devletler dışındaki silahlı aktörleri (terör örgütü olsun veya olmasın) tasfiye etmeye karar verdiğini gördüğünde (belki de bu politika deklare edildiğinde) Terörsüz Türkiye sürecini başlattı. Tasfiye etmek ‘’yok etmek’’ anlamına gelmiyor. Örgüt fiilen yok edilebilir, yok edilemese bile çok güçsüzleşebilir, silah bırakabilir, bir devlete eklemlenebilir ve hatta bir devletin yönetimini üstlenebilir.

Ankara, Suriye operasyonuyla ve Terörsüz Türkiye girişimiyle, bu politikadan faydalanarak, Türkiye’yi güçlendirmeyi ve terörden kurtulmayı hedefliyor. ‘’Yani HDP kapatılsın, Dem Parti kapatılsın, Bu partileri kapatmayan Anayasa Mahkemesi de kapatılsın’’ diyen Bahçeli bir gece aydınlanma yaşayarak fikirlerini tam tersi fikirlerle değiştirmedi. Reel politik bu değişikliği zorunlu kıldı.  

Suriye’de, Türkiye’ye yakın olan HTŞ ve Türkiye’nin kontrolündeki ÖSO Esad’ı devirerek, yönetimi ele geçirdiler. Böylece ABD ve İngiltere diğer örgütlere ‘’Bizimle anlaşanın geçmişte ne yaptığına bakmayız. Sözünde durduğu takdirde devlet yönetimini bile üstlenebilir’’ demiş oldu.

Ankara’nın Terörsüz Türkiye sürecini başlatmaktaki amacı, PKK’nın silah bırakmasını ve SDG’nin Suriye devletine entegrasyonunu sağlamak. Trump Şara’yı Beyaz Saray’da kabul ederek, BM’de konuşma yapmasını sağlayarak ve yaptırımları kaldırarak hem Suriye’ye verdiği desteği gösteriyor hem de SDG’ye ‘’Şam’la anlaş’’ diyor. Abdi’ye vize bile vermeyerek kararlı olduğunun altını çiziyor.

Ankara Suriye operasyonunu yapmasaydı ne olurdu? ABD ve İngiltere’nin Esad’ı devirmekte en büyük müttefiki SDG olurdu. HTŞ ve ÖSO belki Kuzey Suriye’de sınırlı roller üstlenirdi. PKK, SDG’ ye eklemlenerek kamufle olurdu. Sonraki aşamalarda yani Irak ve İran operasyonlarında, PKK ve PJAK SDG şemsiyesi altında hareket ederlerdi. Sürecin sonunda Rojava bağımsız veya özerk olurdu. İran bölünürse orada da bir PKK devleti kurulurdu. PKK Irak’ta ki varlığını, ismini değiştirerek ama daha da güçlenerek sürdürürdü. Muhtemelen hem merkezi hükümette hem de bölgesel yönetimde ‘’entegrasyon’’ başlığı altında görevler üstlenirdi. Her fırsatta Türkiye’yi kaşırdı.

Gelinen noktada, SDG bağımsız ve özerk bir devlet sahibi olmayacak. Şam’a entegre olacak. Artık ABD ile direk muhatap olamayacak. ABD hem SDG’ye hem de kamuoyuna açıkça ‘’Suriye’de tek muhatabım Şara’dır. Şam’la ilişkilerimizde devrede Ankara vardır ve olacaktır’’ mesajını verdi. İki devlet başkanının görüşmesine Fidan’ın katılmasının başka izahı yok. PKK ve PJAK ne İran’da devlet kurabilecekler ne de Irak’ta güçlenecekler.

Gelelim diğer silahlı aktörlere. HAMAS, mensuplarının silahlarını bırakıp sürgüne gitmelerini, Hizbullah Lübnan ordusuna, Haşdi Şabi Irak ordusuna katılmayı kabul etti. Bu örgütler ayak sürerlerse ezilecekler. Taliban, HTŞ gibi devlet yönetimini üstlendi. Husiler, ABD-İngiltere’yle anlaşırlarsa bölünecek olan Yemen’de devlet sahibi olacaklar. Aksi halde yok edilecekler. El Kaide ve DEAŞ zaten marjinalleştirildi.

Yani Apo kendisi ve örgütü için doğru olanı yaptı. ABD gemisinden zamanında indi ve Türkiye gemisine bindi. Türkiye’de kendisi için doğru olanı yaptı. Süreç tamamlandığında Suriye’yi kontrolü altına almış olacak yani terör merkezini kurutacak. Sığınmacılar problemi hafifleyecek. PKK ve türevleri tarihe karışacaklar. Hepsinden önemlisi PKK probleminin büyümesi ve büyük güçlerle daha fazla bütünleşmesi engellendi.

Bugün süreç lehimize ilerliyor. Türkiye güçleniyor. Fakat ya yarın? Ankara stratejilerini belirlerken ve uygularken emperyalist devletlerin vefasız olduğunu ve dış politikanın misyonerlik faaliyeti (hayır işi) olmadığını göz önünde bulundurmalı. 

Bu Yazıyı Paylaş