Ermenistan ve Macaristan üzerinden Türk siyaseti

Yabancı ülkelerde yapılan seçimler Türkiye’yi böler. Muhalefet otomatik olarak iktidarın desteklediği partinin en güçlü rakibini destekler. Bunun en son örneğini Macaristan’da gördük. Tayyip Beyle Orban’ın arası iyi olduğundan muhalefet, milliyetçi partilerde dahil olmak üzere, Magyar’ı desteklediler.

Oysa iyi olan, liderlerin arasından ziyade devletlerin arasıydı. Orban ‘’Ben başbakanken Müslümanlara oturum verilemez’’ diyen bir İslam düşmanı. İsrail’i açıktan destekleyen az sayıdaki devlet adamından biri. Tayyip Beyin Orban’ı sevmesi mümkün değil. Öyleyse ilişkileri neden iyiydi? Çünkü devletimizin ve Türk dünyasının çıkarları bunu gerektiriyor.
Orban Macaristan’ı Türk Devletleri Teşkilatına soktu. Zirvelere katıldı.

Ülkesinin Türk devletleriyle olan ticaret hacmini hızla büyüttü. Macaristan, Orban başbakan seçildikten sonra, düzenlenen Turan Kurultaylarının tamamına ev sahipliği yaptı. Elliden fazla ülkeden katılım sağlanan Turan Kurultay’ın kapsayıcılığı sürekli arttı. Orban müfredatı değiştirdi. Yeni müfredatta Macarların Slav olmadığı Türk olduğu her fırsatta vurgulanıyor.

Böyle bir siyasetçi varken milliyetçi partilerin muhalif adayı desteklemesi garip geliyor, değil mi? Muhalefet tercihini ‘’Orban’ın diktatör olmasına’’ dayandırdı. Orban iktidara seçimleri kazanarak gelmiş. Kaybedince gitmiş. Seçimler daha önce nasıl yapılıyorsa Orban başbakan olduktan sonra da öyle yapılmış. Gözlemciler hep olumlu rapor vermişler. Ama Orban diktatör. Neden? Çünkü göçmen karşıtı. Türkiye’deki milliyetçi partilerde göçmen, daha doğrusu kontrolsüz göç karşıtı değil mi?
Macaristan seçimlerinde Türkiye ama bilhassa Türk milliyetçileri sınavı geçemediler. Bilim adamları Macarların Türk olduğunu söylüyorlardı. Bu bilgiyi, Orban, Macar halkına mal etti. Anlattı, geniş kitleleri ikna etti.

Sadece seslendirmekle kalmadı. TDT’ ye üye oldu. Türk birliği için emek verdi. AB, ülkesini teslim etmediği, Brüksel’e sorgusuz, sualsiz itaat etmediği için Orban’a diktatör dedi, bizde bu söylemi benimsedik.
Bugün Ermenistan’da seçim var. (Seçimleri Rusya ve Çin’in bütün gayretlerine ve Ankara’nın ağırdan almasına rağmen Paşinyan’ın fark atarak kazanacağını düşünüyorum. Çünkü ekonomi her zaman kazanır. Eğer hızlı hareket etseydik anayasayı değiştirecek çoğunluk elde edilebilirdi.)

Macaristan’ın aksine bu seçimlerde Türk milliyetçilerinin, Türkiye’nin ve Türk dünyasının çok başarılı bir sınav verdiklerini düşünüyorum. Seçimlerde birkaç istisna dışında DEM Parti dahil muhalefet Paşinyan’ı destekledi. ‘’Neden özellikle DEM Partiyi ifade ettin?’’ derseniz, DEM Parti tabanı, Türkiye ne yaparsa yapsın muhalefet etmeye, Ankara’nın söylediğinin tam tersini yapmaya kodlanmıştır. Öyle ki Terörsüz Türkiye sürecine kadar bu kitlenin geneli, milli maçlarda rakip takımı tutardı.

ABD ve Avrupa Paşinyan’ı destekliyor. Türkiye, %95 yüzdeyle yeryüzündeki en Amerikan aleyhtarı ülke. Bu sosyolojiye rağmen Paşinyan’ın desteklenmesini çok kıymetli buluyorum. Türkiye ve Azerbaycan’ın Paşinyan’ı sahiplenmesi anlaşılabilir. Rusya ve Çin’in etkili olduğu Türkistan halkının da neredeyse yek vücut Paşinyan’ın arkasında olması, Türk dünyası adına memnuniyet verici.

Gelelim istisnalara. Lafa gelince hepimizden milliyetçi ve Atatürkçü olan Doğu Bey ve tayfası Paşinyan’a karşılar. Çünkü Çin ve Rusya’da karşı. Vatan Partililerin milliyetçiliği buraya kadar. Ankara Moskova ve Pekin ile veya bu ikiliden biriyle ters düştüğünde milliyetçilik bitiyor. Onlara göre Ankara her şartta Rusya ve Çin’le birlikte hareket etmeli. Her durumda Batıya karşı durmalı.

Bir başka istisna TİP. TİP Ermenistan seçimlerine tepki vermedi. Seçim yokmuş gibi davrandı. Oysa Macaristan’da Orban’a en sert muhalefeti onlar yapmıştı. ‘’Fark ne?’’ diye baktığınızda, fark Beyaz Sarayın siyaseti. Macaristan’da ABD, AB’den ayrışarak Orban’a tam destek vermişti. Ermenistan’da ABD ve AB aynı safta. TİP Amerika ile ayrışan Avrupa’yı desteklemeye meyilli. Türkiye’nin menfaatleri gerektirse bile Amerika’yla aynı tarafta olmak istemiyorlar.

En ilginç istisnaysa FETÖ. FETÖ’cüler çalınan çocuklarımız, devletlerine düşmanlaşmış bedbahtlar. ‘’Milli maçlarda rakip takımı tutma noktasına ne zaman gelecekler’’ bilmiyorum ama Türkiye ne yaparsa muhalefet ediyorlar. Türkiye yaptığının tam tersini yapsa, yine muhalefet edeceklerine eminim. Gafiller Mavi Vatana Suriye politikamıza, Afrika’ya Türk damgası vurulmasına karşılar. Somali, Sudan ve Libya’da Türkiye’ye karşı BAE’ye destek verdiler.

‘’Öyleyse FETÖ’nün istisna olmasının nesi ilginç?’’ diyeceksiniz. FETÖ’nün en büyük destekçileri hatta daha doğru ifadeyle patronları Amerika ve Avrupa. Söz konusu Türkiye’ye zarar vermek olunca FETÖ ne Amerika dinliyor ne de Avrupa. Macaristan’da Orban’a, Ermenistan’da Paşinyan’a karşı tavır aldılar. Binlerce yayın yaptılar. Adamlar hiçbir zaman okul açmalarına izin vermeyen Çin ve okullarını ilk kapatan devlet olan Rusya ile aynı safta olmayı sorgulamadılar bile.

‘’FETÖ çok zayıf, etkili olamaz’’ diyeceksiniz. Maalesef yurtdışında hala etkililer. Mesela Türk dünyasında FETÖ’nün okullarından mezun olmuş yüzbinlerce iyi eğitimli insanımız var. Hala farklı modellerle eğitime devam ediyorlar. Tavırları, Türkiye düşmanlığı yapmaları birliği, bütünlüğü bozuyor, kafaları karıştırıyor. FETÖ’nün ibadet ve ticaret tabakalarını, ihaneti inatla sürdüren üst tabakadan koparacak siyasetler izlemeliyiz. Aksi halde FETÖ’cülük, Kadıyanilik gibi ayrı bir dine dönüşerek daha tehlikeli bir hal alacak.

Hülasa Macaristan ve Suriye’de iyi sınav veremeyen, devlet ile iktidarı ayıramayan/ayırmayan muhalefet, istisnalar dışında Ermenistan’da doğru tavır aldı. Söz konusu Türkiye olunca iç siyaset hesabı yapılmadı. Gerçi iç siyaset hesabı yapılsa da sonuç değişmezdi. Zira Ermeni vatandaşlarımızda Paşinyan’ı destekliyor.