Kürt-Yahudi Konferansı
5-6 Eylül’de Londra’da toplanan konferansa öncekilerin aksine katılım sınırlıydı. PKK, DEM, PYD, KDP ve KYB temsilci göndermemişti. Oysa bu örgütler önceki konferanslara üst düzeyde katılımcılar gönderirlerdi. Mazlum Abdi ve İlham Ahmet’in etrafında pervane olunurdu. Bu tavır değişikliğini, Terörsüz Türkiye süreciyle yani zamanın ruhuna uygun hareket edilmesiyle açıklayabiliriz.
Toplantıda Kürt tarafını Kürt ve Kürdistan milliyetçileri temsil ettiler. Önceki konferanslara Avrupa’daki PKK’lılarla DEM Partililer rağbet gösterirlerdi. Bu toplantıda sadece Surun eski belediye başkanı vardı.
İsrail Dışişleri Bakanı toplantıya tele konferans sistemiyle katıldı. Bakan, Yahudilerle Kürtlerin Farslara, Türklere ve Araplara karşı doğal müttefikler olduğunu ifade etti. Ortadoğu’da devleti olmayan tek ulusun Kürtler olduğunu, Kürtlerin devlet sahibi olmasını desteklediklerini söyledi.
PKK ve PYD’nin silah bırakmasını Türkiye’nin saldırgan politikalarını gerekçe göstererek eleştirdi. Bakan’a göre Ortadoğu’da silahsız sonuç elde edilemez. Yine Bakan’a göre Suriye Ortadoğu’daki melanetin merkezi. Türkiye Suriye’de yetiştirdiği savaşçılarla Libya, Sudan, Somali, Suriye ve Karabağ’ı kontrolü altına aldı. Şu anda ÖSO ve NUSRA kökenli bu savaşçılar Yemen’de Husilere karşı savaşıyorlar.
Bakan, İran rejimi devrilmeden durmayacaklarını, rejimin devrilmesinin yakın olduğunu ve İran devletinin iskeletinin biranda çökeceğini söyledi. Bu süreçte Kürtlere de görev düştüğünü vurguladı Bakan. Ona göre İran’da yirmi milyon Kürt yaşıyormuş.
Rejim devrilmezse İran Kürtleri özgür olamayacağı gibi, Kuzey Irak Bölgesel Yönetimi de tehdit altındaymış. Kürtler rejime isyan ederlerse, kurulacak bağımsız Kürt devletinin Basra Körfezinde sahili olması sağlanacakmış. Böylelikle Kuzey Irak’ta dünyaya açılmak için Türkiye’ye muhtaç olmaktan kurtulacakmış.
Yahudi konuşmacılar Kürtlerle Yahudilerin Hazreti İbrahim üzerinden akraba olduklarını vurguladılar. MÖ 2700-2800’lere dayanıyormuş bu akrabalık. Hz. İbrahim Kürt diyarında doğup büyümüş, Filistin’e oradan gelmiş. Bu itibarla Hz. İbrahim’in soyundan gelenlerin hakkı olan Arzı Mevud, yani vaat edilmiş topraklar iki ulusa yani Yahudilerle Kürtlere aitmiş.
Musevi teolojisine göre Yahudilerle Arapların akraba, amcaoğulları olduğunu biliyorduk. Bu vesileyle Kürtlerle Yahudilerin ve dolayısıyla Kürtlerle Araplarında akraba olduklarını öğrendik. Kürt milliyetçileri Kürtlerin Ari ırktan olduğunu iddia ederler. Hem Ari ırktan olup hem de Yahudilerle akraba olunamayacağından Kürt milliyetçilerinin bir tercih yapması gerekiyor.
Akıllara ‘’Madem Yahudilerle Araplar akrabalar, vaat edilmiş topraklara neden Arapların payı yok?’’ sorusu gelecektir. Musevi teolojisine göre, Yahudiler, İbrahim’in nikahlı eşi olan Sara’dan doğan İshak’ın soyundan geldiklerinden temizler. Araplar ise bir cariye olan Hacer’den dünyaya gelen İsmail’in nesilleri olduklarından kirliler. Onlar anneleri gibi ancak Yahudi efendilerine hizmetçi olabilirler.
Konuşmacıların en çok eleştirdikleri isimler Mazlum Abdi ve Öcalan’dı. Onlara göre Suriye devriminden bir sene önce, İtalya’da yapılan görüşmelerde ‘’Esad’ı devirme ve Suriye’yi yönetme’’ görevi Abdi’ye teklif edilmiş. Abdi gerekli görüşmeleri yaptıktan, yani Öcalan ve Kandille görüştükten sonra, ABD ve İsrail’e ‘’Yok’’ demiş. ABD bunun üzerine Türkiye’nin önünü açmış.
Kürt milliyetçileri ‘’Abdi ve Öcalan inisiyatif alsalardı devletimiz olacaktı, şimdi bırakın devleti özerk bölgemizi kaybettik’’ diye düşünüyorlar. Bu nedenle çok ağır konuşuyorlar. Onlara göre, Amerika’nın HAMAS, Hizbullah, Ensarullah ve Haşdi Şabi’ye karşı takip ettiği siyasetten devletleşmeyen örgütlerin tasfiye edileceği belliydi. PKK bunu okuyamadı. PKK teklifi kabul etseydi, Şara’nın yerinde Abdi, NUSRA’nın yerinde PYD olacaktı.
Bu görüşe ‘’Türkiye izin vermezdi’’ ‘’Suriye’de nüfusumuz az’’ tespitlerini temel alarak itiraz eden katılımcılara Yahudiler cevap verdiler: ‘’Amerika, hakkında iki kesinleşmiş idam cezası olan Talabani’yi, Saddam’ı devirdiğinin ertesi günü Bağdat’a getirip cumhurbaşkanı yaptı. Saddam’ın idam kararını Talabani’ye imzalattı. Ankara o tarihlerde Talabani’ye karşıydı. Elinden bir şey geldi mi? Irak’ta da Kürtler az. Hem de peşmerge kuvvetleri, PYD’liler gibi eğitimli ve son model silahlara sahip değildi.’’
Bu tartışmadan Öcalan ile Kandil ve Öcalan ile Abdi arasında, Devlet Bahçeli DEM Partililerle el sıkışmadan daha önce irtibat olduğu anlaşılıyor. Türkiye bu irtibatı kullanarak İsrail’in planını boşa çıkarmış. Ayrıca İsrail’in tezleri de yanlış. Irak’ta cumhurbaşkanlığı sembolik. Güç başbakanlıkta. Başbakan Şii. Bağdat’a Amerikan ordusu girdi. Amerika seyretse, peşmerge yürüseydi bırakın Bağdat’a girmeyi Erbil’i kaybederlerdi. Eğer PYD Şam’a yürüseydi muhalif, mufavık bütün Araplar birleşir, Kürtleri imha ederlerdi.
Bu plan gerçek mi yoksa Yahudiler, İsrail’in PYD’nin tasfiyesine tepkisiz kalmasını gerekçelendirmek için mi tezvirat yapıyorlar bilemiyorum. Eğer gerçekse PKK-PYD kabul etmeyerek akıllıca davranmış.
Konferansın ertesi günü, sivil hayata dönen bir PYD’linin kan davası nedeniyle aşiret mensuplarınca infaz edilmesi gerekçe gösterilerek, kuzeydoğu Suriye’deki Kürtler sokaklara döküldü. Eski SDG’li güvenlik güçleriyle, Kürt milliyetçilerinin tesirindeki göstericiler çatıştı. Ölenler, yaralananlar ve tutuklananlar oldu. Bazı yerleşim merkezlerinde gösteriler bastırılamayınca ordu müdahale etti. Olayların bastırılmasından bir gün sonra Fidan Şam’a programında gözükmeyen bir seyahat yaptı.
Milliyetçiler eski PYD’lileri ‘’Bir vatanseverin katledilmesine seyirci kalmakla’’ eski PYD’liler milliyetçileri ordunun müdahalesine yol açarak Kürtleri zayıf düşürmekle suçluyorlar.
Terörsüz Türkiye’den önce Türkiye ile meselesi olan Kürtler tek parçaydı. Yumruk gibiydiler. Terörsüz Türkiye’nin fark edilmeyen faydalarından biri de gerek komşularımızda gerek Avrupa’da yaşayan Türkiye karşıtı Türkleri parçalamak oldu.
Yazarın Diğer Yazıları
Yorumlar
- H. S.
Londra’da düzenlenen Yahudi-Kürt Konferansı’nı yalnızca Yahudiler ile Kürtler arasındaki tarihsel ve kültürel bağlar üzerinden değerlendirmek yeterli değil. Asıl sorulması gereken siyasi soru şudur: **Bu konferansın siyasi açıdan en büyük faydalanıcıları kimlerdir ve neden?** Farklı halklar ve toplumlar arasında diyalog kurulması, karşılıklı saygı ve iş birliği elbette olumlu bir gelişmedir. Ancak kültürel bir yakınlaşmanın zamanla jeopolitik bir ittifaka dönüşmesi farklı bir meseledir. Kürtler bugün başta Türkiye, İran, Irak ve Suriye olmak üzere farklı ülkelerde yaşamaktadır. Bu ülkelerin siyasi koşulları birbirinden farklı olduğu gibi, Kürt siyasi hareketlerinin de ortak ve tek bir siyasi çizgisi bulunmamaktadır. Dolayısıyla belirli Kürt aktörlerinin uluslararası alanda güçlendirilmesi, bölgedeki dengeleri doğrudan etkileyebilir. İsrail açısından bakıldığında, bazı Kürt siyasi aktörleriyle daha yakın ilişkiler kurmak stratejik bir anlam taşıyabilir. Güçlenen bir Kürt siyasi aktörü, İsrail’in bölgesel rakiplerinin etkisini sınırlandırabilir. Özellikle İran ve Suriye açısından bunun stratejik sonuçları olabilir. Türkiye ile İsrail arasındaki siyasi gerilimler dikkate alındığında, bu ilişkinin Ankara açısından da ayrı bir boyutu bulunmaktadır. Ancak buradan doğrudan **“İsrail bağımsız bir Kürt devleti kurmak istiyor”** sonucuna varmak doğru olmaz. Bunun için yeterli kanıt bulunmamaktadır. Daha gerçekçi olan, İsrail’in kendi bölgesel çıkarları doğrultusunda bazı Kürt aktörlerini stratejik ortak olarak görmesi ve onlarla ilişkilerini geliştirmesidir. Kürt siyasi aktörleri açısından da bu tür bir yakınlaşmanın anlaşılabilir nedenleri vardır. On yıllardır süren baskılar, çatışmalar ve siyasi hak mücadelesi nedeniyle Kürt hareketlerinin uluslararası desteğe ihtiyacı bulunmaktadır. İsrail veya Batılı ülkelerden gelecek siyasi destek, bazı Kürt grupları açısından önemli bir fırsat olarak görülebilir. Fakat burada önemli bir soru ortaya çıkıyor: **Kendi halkının özgürlüğü ve kendi kaderini tayin hakkı için mücadele edenler, aynı hakları başka halklar için de savunmalı değil mi?** Kürtlerin büyük çoğunluğu Müslümandır ve birçok Kürt, kendi tarihinden dolayı ayrımcılık, baskı, sürgün ve siyasi haklardan mahrum bırakılmanın ne anlama geldiğini çok iyi bilir. Bu nedenle Filistinlilerin yaşadığı sorunlara karşı da aynı duyarlılığın gösterilmesi gerektiğini düşünüyorum. Elbette Yahudi halkı ile İsrail hükümetini birbirinden ayırmak gerekir. İsrail hükümetinin politikalarını eleştirmek Yahudi düşmanlığı değildir. Aynı şekilde Türkiye, İran veya Suriye hükümetlerini eleştirmek de o ülkelerin halklarına düşmanlık anlamına gelmez. Bu nedenle Londra’daki konferansı ne tamamen kötülemek ne de romantikleştirmek gerekir. **Bana göre bu tür bir konferansın en önemli siyasi kazanımı, kültürel bir yakınlaşmanın ötesinde, belirli aktörler arasında stratejik bir iş birliği zemini oluşturmasıdır. İsrail bölgedeki siyasi ilişkilerini ve nüfuzunu genişletebilir; bazı Kürt siyasi çevreleri ise uluslararası destek ve siyasi meşruiyet kazanabilir.** Ancak asıl soru şudur: **Bu iş birliği uzun vadede halkların özgürlüğüne ve insan haklarına mı hizmet edecek, yoksa bölgedeki büyük güçlerin jeopolitik çıkarları için Kürtler ve diğer halklar yeniden kullanılacak mı?** Bence Kürtlerin de, Filistinlilerin de ve bölgedeki bütün halkların da sorması gereken temel soru budur.