Köşe Yazısı

Rojova’dan geriye ne kaldı?

Alparslan Türkoğlu
Alparslan Türkoğlu
5 dk Sesli Dinle 1

Esad rejimi düştüğünde Suriye’nin üçte birinden fazlasını PYD kontrol ediyordu. Bu PYD’nin kontrol ettiği toprakların küçülmüş haliydi. Zira Türk ordusu düzenlediği askeri operasyonlarla PYD’yi hem sınırdan hem de Akdeniz’den uzaklaştırmıştı. Petrol ve gaz sahalarının %90’dan fazlası, barajlarının, su kaynaklarının ve elektrik üretim tesislerinin beşte dördü, Kamışlı Havalimanı, Irak’la olan sınır kapıları, PYD’nin kontrolündeydi. On binlerce DEAŞ mensubunun tutulduğu hapishane ve kamplar, PYD’nin Amerika’ya karşı en büyük kozuydu.

PYD’nin ABD tarafından eğitilmiş ve silahlandırılmış yüksek ücretli teröristlerden oluşan 100 000 mevcutlu ordusu vardı. Bu ordu modern bir kara ordusunun sahip olabileceği silah, araç ve mühimmatlara sahipti.

Yönettikleri hatta ilgilendikleri coğrafyalarda toprak altına farklı genişlik ve uzunluklarda yüzlerce tünel inşa etmişlerdi. Güneş görmeden Halep’ten PKK’nın Irak’taki ikinci merkezi konumundaki Gara’ya gidebiliyormuş teröristler. Bu tünellerde soğuk hava depoları, cephanelikler, hastaneler ve yaşam alanları mevcuttu. İçinden tır geçenlerin yanında sadece zayıf çocukların sığabildiği tünellerde vardı.

Suriye’nin kuzeyi, Türkiye’nin güneydoğusu ve Irak’ın kuzeyi gibi dağlık değil. PYD saldırılara, şehirlerde sokak ve hendek savaşları vererek ve tünellerde üslenip, HAMAS gibi vur kaç eylemleri yaparak karşı koyacaktı. Şehirler kaybedilse bile terör eylemleri tüneller vasıtasıyla sürdürülecekti.

Hepsinden önemlisi Rojova -Türkiye hariç- resmen tanınıyordu. Bu durum Türkiye’de göz ardı ediliyor. İç savaş başladığında Esat muhalefeti bölmek için Kürtleri temsil ettiklerini iddia eden PYD ve ENKS’ye ‘’Muhalefetten çekilin, Kürtlerin çoğunlukta olduğu kuzeydoğuyu size bırakayım, özerklik vereyim’’ teklifinde bulundu.

PYD ve ENKS (Barzani taraftarı) bu teklifi kabul edince Esat bir taşla dört kuş vurdu. Muhalefet bölündü dolayısıyla Esat’ı deviremedi. Esat kuzeydoğudan çektiği askerleri Şam ve civarına konuşlandırarak savunmasını güçlendirdi. Muhalefeti destekleyen Türkiye’ye, Türk sınırına teröristleri yerleştirerek cevap verdi. Enerji sahalarını, barajları ve diğer stratejik noktaları devrederek muhalefetin tahrip etmesini önledi.  

Zayıflamış olan muhalefetin Esat’la savaşırken Kürt örgütleriyle de savaşamayacağı aşikardı. Esat rejimi ve PYD anlaşarak kuzeydoğudaki kaynakları birlikte kullandılar. Elde ettikleri gelirleri paylaştılar. PYD diyorum zira Esat çekildikten kısa süre sonra PYD ile ENKS anlaşmazlığa düşerek savaştılar. ENKS yenildi ve Kuzey Irak’a çekildi.

Uluslararası hukukta bir devlet kendine ait toprakların bir kısmına özerklik verdiğinde, bu özerkliği diğer ülkeler otomatik olarak tanıyorlar. Bu nedenle Rojova’daki özerk bölge, aynı Kuzey Irak’taki gibi resmen tanınıyordu. Sadece Türkiye PYD’nin PKK’nın Suriye kolu olduğunu iddia ederek Rojova’yı tanımadı.

PYD-SDG’nin kendini fesih etmesi Suriye’ye entegrasyonun tamamlandığı anlamına geliyor. Bu fesihle birlikte özerk bölgede tarihe karıştı. Peki PYD’nin elinde ne kaldı? Haseke valisi, Aynel Arap kaymakamı, savunma bakan yardımcısı PYD kökenli. Şara Abdi ve İlham Ahmed’i yürütme yetkisi olan bir göreve atamadı. Abdi cumhurbaşkanı danışmanı oldu. Ahmed cumhurbaşkanı kontenjanından milletvekili olarak atanıp, dış ilişkiler komisyonunda görev alacak. Böylece 230 kişilik meclise giren tek PYD’li olacak Ahmed.

5200 mevcudu olan dört SDG tugayı orduya tugay olarak topluca katıldılar. Bu tugaylar Haseke, Kamışlı, Derik ve Aynel Arap’ta görev yapacaklar. Geri kalan diğer az sayıdaki SDG’liler orduya tek tek katıldılar ve nerede ihtiyaç varsa oraya gönderildiler. Aynel Arap’taki tugay ÖSO mensuplarından oluşan Halep’teki Kuzey Ordusuna, diğer tugaylar merkezi Şam’da olan 1. Kolorduya bağlandı.

1500 civarına mevcudu olan kadın koruma birlikleri polisin bünyesinde terörle mücadeleden sorumlu olacaklar. Özetle Suriye ordusunun bünyesinde 6700 SDG’li olacak. SDG ile PYD ayrımını, her SDG’li, PYD’li olmadığı için yapıyorum.

PYD’nin en büyük kaybı, Apoculuğun iflası oldu. PYD Rojova’da Kantonizm olarak isimlendirebileceğimiz Öcalan’ın ileriye sürdüğü sistemi uyguladı. Başta petrol ve gaz olmak üzere çok zengin kaynaklara sahip olmalarına ve Batıdan her sene milyarlarca dolar yardım almalarına rağmen halk fakirleşti. PKK’lıların heykelleri dışında hiçbir şey yapmadılar kontrol ettikleri topraklara. Nitekim PYD’nin hiçbir mensubu milletvekili seçilecek kadar oy alamadı. Oysa bu sistemin en ileri ve insancıl yönetim şekli olduğunu, uygulandığı yerlerde toplumun bilinç ve gelir düzeyini kısa sürede yükselteceğini iddia ediyorlardı.

Gelelim Kürtlerin kazanımlarına. Bence PYD diye bir örgüt olmasaydı da bu kazanımlar olurdu ama PYD bu kazanımlarla ilgili olarak ‘’Bunlar bizim sayemizde oldu’’ propagandası yapacak. Suriye kurulduğundan beri vatandaş yapılmayan üç yüz bin Kürt’e vatandaşlık verildi. Nevruz resmi bayram yapıldı.

Yayınlanan kararnameyle Kürtçe ulusal dil yapıldı ama ulusal dilin pratikte karşılığı yok. Kürtçe, Kürt çocuklarına haftada iki saat süreyle seçmeli derslerde öğretiliyordu. Artık haftada üç saat seçmeli Kürtçe dersi olacak. Kürtlerin kalabalık olduğu yerlerde ayrıca Kürtçe pratik yapmak amacıyla haftada bir saat etkinlik dersi koyulacak. Tarih, sosyal bilgiler, coğrafya ve felsefe dersleri, talep eden öğrencilere, birinci sınıflarda Kürtçe okutulacak. İkinci sınıftan itibaren Arapçaya dönülecek.

Rojova’da üniversite dahil eğitim Kürtçeydi. Kararnameyi okuduğunuzda Şam’ın asıl amacının, 12 yıldır eğitimlerini Kürtçe alan çocukları-gençleri ve Kürtçe eğitim veren müesseseleri Arapçaya ve Suriye’nin geneline intibak ettirmek olduğunu görüyorsunuz.

Tarafların mutabık kaldığı konuların bir kısmı Türkiye’yle direk ilgili.  2000 civarında oldukları tahmin edilen Türk vatandaşı olan PYD’liler, Türkiye’ye dönecekler. Türkiye Suriye devletinde görev alan PYD’lileri ‘’arananlar listesinden‘’ çıkaracak. Abdi ve Ahmed’in Öcalan’ı ziyaretine izin verilecek.

Bu tabloya bakınca PYD’nin ciddi taviz almadan kendini ve dolayısıyla özerk bölgeyi tasfiye ettiğini görüyoruz. Abdi’de aynı fikirde olacak ki yaptığı öz eleştiride en büyük hatasının, mart ayındaki anlaşmayı uygulamayarak zaman kazanmaya çalışmak olduğunu itiraf etti.

Suriye’de kısa sürede çok mesafe alındı. Bununla birlikte hala Türkiye açısından risk sıfırlanmış değil. Ankara dört tugayı ve PYD kökenli komutan ve siyasetçileri mercek altına alacaktır. Terörsüz Türkiye başarılı olur ve PKK silah bırakırsa, PYD artıkları tehlike olmaktan çıkar. Süreç akamete uğrarsa, 6700 SDG’linin ve Türkiye’ye gelecek olan 2000 PYD’linin bir kısmı Kandil’e giderek PKK’ya katılır.

Ortadoğu’da emperyalistlerle iş tutanların akıbeti hiç değişmedi. Suriye’yle yeniden bütünleşen Rojava bunun son örneği. Kobani Aynel Arap, Rojava Üniversitesi Haseke Üniversitesi ve Mazlum Kobani Mazlum Abdi oldu. Taşlar yerine oturuyor. Yerine oturmayan tek taş Türkmenler. Henüz Türkmenlerle ilgili hiçbir şey yapılmadı. Kürtlerin sahip olduğu hakların Türkmenlerden esirgenmesi Türkiye’nin ayıbı olur.

Yazarın Diğer Yazıları

Yorumlar

UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik yorumları onaylanmamaktadır.

  • Alp Demir

    Suriye'deki kürt sayısı ile (ki bir kısmı Türkiye ve Irak'tan gitme), Türk sayısına bakın, Türklerin açık ara çoğunlukta olduğunu görürsünüz. Ama adları en sonda bile anılmıyor. Sanki hiç yokmuşlar. Suriye denilince kürtten başka bir şey konuşulmuyor, Irak da aynı. Bu Türkiye'nin ayıbı diyorsunuz. Hayır bu Türkiye'nin bizzat tercih ettiği şey, tıpkı Osmanlı gibi. Türk kelimesini duymak dahi istemiyorlar. Kürt hakları için yırtındıklarının binde biri kadar Türk hakları için uğraşmazlar, tek kelime etmezler ve göreceksiniz yine etmeyecekler. İran'da en büyük etnik grup Türklerdir ama adları bile geçmez. Türkçe konuşmaları bile sorun oluyor. Söylediklerinize gelince, biz adalet diye bir şeyin varlığını ne zaman unuttuk, ya da unutturulduk. O teröristlerin hak ettiği tek şey ölümdür. Entegre olmak değil. Fırsat vardı, hem de büyük bir fırsat vardı. Ama biz o fırsatı bunları ortadan kaldırmak için kullanmadık. O fırsatın olduğu dönemde kimse bize ne yapıyorsunuz diyecek durumda değildi. İşi bitirebilirdik. Ama hayır, bizim amacımız PKK'yı bitirmek olmadı ki hiç bir zaman. Bunu tekrar söylüyorum. Türkiye'yi yönetenlerin hiç birisinin PKK'yı kökünden bitirmek gibi bir amacı olmamıştır. Bu gün de yoktur. Ordumuz bunları defalarca gömdü, siyasetçiler tekrar tekrar mezardan çıkardı. Sonuç olarak adalet yerini bulmadı. Orta yerde binlerce, hatta milyonlarca insanın kul hakkı duruyor. Adaletin yerini bulmadığı hiç bir şey huzur ve barış getirmez, getirmeyecek. Tanrıdan korkmayanlara sesleniyorum. Adaleti sağlamaz iseniz, cehenneme hazır olun. O cehennem öbür dünyaya kalmaz!! Müslümanlık camide boy gösterip namaz kılmak değildir. Adaleti yerine getirmektir. Sarıkla cübbeyle müslüman olunmuyor. Herkesi kandırsalar Tanrıyı kandıramazlar. Kimse Türkleri, ölümü gösterip sıtmaya razı edemez.

Bu Yazıyı Paylaş