Uyuşturucuyu yenebilir miyiz?

Etimesgut Belediye Başkanının ve başkan yardımcısının uyuşturucu testleri pozitif çıkınca Keçiören Belediye Başkanı belediye çalışanlarından uyuşturucu testi istedi. 1407 tane belediyemizden sadece bir tanesi, sadece Keçiören, uyuşturucu testi istemeyi göze aldı. Bilin bakalım sonuçlar nasıl çıktı? 213 personelden 171’ini testi pozitif. Yani belediyelerimizi keşler yönetiyor.
Keçiören Ankara’nın en milliyetçi, muhafazakar ilçelerinden. Yıllarca MHP ve Ak Parti yönetti. Mesut Bey göreve geldiğinde personelin ne kadarını değiştirdi, bilemiyorum. Ama onunda milliyetçi olduğunu göz önüne alırsak, çok radikal değişiklikler yapmadığını düşünüyorum. Bu tabloya baktığımızda neden sadece bir ilçenin uyuşturucu testi istediğini anlayabiliriz. Muhtemelen aşağı yukarı her yerde vaziyet aynı. Mesut Bey gerçekle yüzleşmeyi göze alarak diğer başkanlardan farklılaşmış.
Cezaevlerinde 150 000’den fazla müptela var. Yarım milyon civarında müptela ya denetimli serbestlikle dışarıda ya da tutuksuz yargılanıyor. Çeyrek milyon civarında içici vatandaşımız kaçak yaşıyor. AB’nin tahminine göre 10 milyon civarında uyuşturucu kullanan ya da geçmişte düzenli kullanmış vatandaşımız var. Birkaç kez deneyenleri baz alırsak bu rakam 15 milyonu buluyor.
Peki çözüm ne? Yakaladığımızı içeri atıyoruz. Yakalayamadığımız kaçak durumuna düşüyor. Uyuşturucunun üstüne işini gücünü kaybediyor, ailesinden kopuyor veya okulunu bırakıyor. Araştırılsa üç beş kuruşa insan öldüren ya da yaralayan çocukların ve gençlerin, hırsızların, yan kesicilerin ve çetecilerin büyük çoğunluğunun müptela olduğu görülecektir. Torbacıların neredeyse tamamı içicilikten gelme. Uyuşturucu suçlu üretir.
Hapishane müptelanın uyuşturucuyu bırakmasını sağlayabilir mi? Parası olan uyuşturucuyu hapishanede de temin eder. Edemeyen benzer işlev gören ilaçlar yazdırıp kullanır. Cezaevi yönetimleri bu işlemi görmezden gelir. Aksi halde yokluk, yoksunluk çeken müptelalar nedeniyle cezaevlerinde huzur ve emniyet kalmaz.
Kırk yıldır uyuşturucuyla aynı metotlarla ve metotlarımızı geliştirerek mücadele ediyoruz. Bu metotlar doğru olsaydı sorun büyümezdi. En azından bu kadar büyümezdi. Bugünkü sistemde çocukların ve gençlerin uyuşturucuyla tanışmalarını önleyecek etkili önlemler yok. Çocuklar ve gençler uyuşturucuya başlıyorlar, bağımlı oluyorlar, aileler yıkılmaya başlıyor, biz ancak bu aşamadan sonra soruna müdahale ediyoruz.
Oysa yapılması gereken son derece basit. Adli tıpta olan uyuşturucu tespit laboratuvarlarının sayısını artırmalıyız. Liselere kaydolmak, üniversite sınavına girmek, lise ve üniversitelerde bir üst sınıfa devam edebilmek ve özel sektörde ya da kamuda işe ve sınavlara girmek için uyuşturucu testi istemeliyiz. Testi ilgili kurumlara şahıslar değil laboratuvarlar teslim etmeli. Laboratuvarlar adli tıp gibi güvenilir olmalı. Bu kurumlarda yapılacak bir yolsuzluğun cezası ömür boyu hapis olmalı.
Bu sisteme geçtiğimiz an uyuşturucuya başlama bıçakla kesilir gibi kesilir. Bir anda bugünkünün onda birine düşer. Zira kimse geleceğini göz göre göre heba etmez. Bağımlılarla yapılan görüşmelerden, genelde uyuşturucuya erken yaşlarda, arkadaş tavsiyesi ve ısrarıyla ‘’Bir kereden bir şey olmaz’’ ‘’Denemekten zarar gelmez’’ gibi akıl yürütmeleriyle başladıkları anlaşılıyor. Okula gidememe ve iş bulamama gibi riskler olduğunda yani denemek riskli olduğunda, bir kere kullanmanın dahi bedelinin ödenmesi gerektiğinde, aklı başında kimse uyuşturucuya başlamaz.
Uyuşturucu testlerinin hayatın bir parçası haline gelmesi kaçınılmaz. Uyuşturucu kullanım oranları her yerde hızla artıyor. Yabancı dizilerde içicilik normalleştiriliyor. Hatta teşvik ediliyor. Ya uyuşturucunun toplumu yıkmasını bekleyip uyuşturucu testlerini zorunlu kılacağız. Ya da bu yıkımı yaşamadan, yılanın başını daha da büyümeden koparacağız.
Eğer uyuşturucuyla mücadelede başarılı olursak yani gençlerimizi kurtarabilirsek diğer milletlerin önüne geçeriz. Zira kalkınmış ülkelerde durum bizden de beter. Artık onların bu sorunu çözmeleri mümkün değil. O ülkeler bu sorunla birlikte yaşamaya çalışıyorlar. Birçok ülkede hafif uyuşturucular suç değil, suç olanlarda cezası hapis değil. Sadece Çin uyuşturucuya karşı çok katı. Uyuşturucu tüccarlarının idam edildiği dahi oluyor.
Bağımlıları suçlular gibi cezaevlerine koymakta yanlış. Bunların zararı kendilerine. Kimseye zarar vermiş değiller. Cezaevinde uyuşturucuyu nasıl bırakacaklar? Nasıl tedavi olacaklar? Uyuşturucu kullananların geneli genç insanlar. Uyuşturucudan kurtulmak için hem meşgul olmalılar hem de tedavi görmeliler. Bu nedenle sadece müptelaların tutulduğu sağlık merkezleri kurulmalı. Müptelalar cezalarını bu merkezlerde çalışarak, üreterek, iş ve meslek öğrenerek ve eğitim alarak geçirmeli. Merkezler tarım, sanayi, eğitim ve el sanatları ağırlıklı olabilir. Bu merkezlerin bir kısmı Somali ve Sudan gibi devletimizin geniş topraklara sahip olduğu memleketlerde de olabilir.

Hızlı hareket etmezsek uyuşturucu toplumumuzu tüketecek. 9 ay önce kaleme aldığım, sorunu çözüm önerileriyle birlikte ele alan https://www.habererk.com/makale/uyusturucuyla-mucadele_309763/ başlıklı makaleyi bir kez daha okumanızı tavsiye ederim.